Bakery Idea From me :)

My Mind Mine

2007-06-03T05:09:00.000-07:00

I don t blame you for your changes but am i wrong to still be the same inside...?

...try to be a part of your mind for understanding my mind

Until we meet .. in the same mind! is it a sunshine ?

I do know that your arms will be empty ,though my mind hurting from the constant thought of you

Oh, or you want my mind dies

Seconds will seem to be minutes

Minutes will seem to be hours

Hours will seem to be days

Days will seem to be weeks and weak.. which will seem like eterni..

All I do try..

Until we meet..

My world seem to be imcomplete

How I wish I could turn back time

To the days when he was mine

To the days when our hearts were one

When our clocks of love had just begun

But the hands of time cannot go back

And I must learn to face the facts

His mind is not avalible for me

Yet,still I love him in my mind

Until we meet in one mind

สืบเนื่องมาจากคนงก+งบน้อยซื้อบ้าน...

2007-05-18T22:02:00.000-07:00

ว่าด้วยมาตรฐานราคาแบบสไตล์เรา (เท่าที่หาได้)

หลังจากซื้อบ้านสร้างไม่เสร็จ และเราเองก็เริ่มเสาะแสวงหาของถูก ของดี เพราะงบมันบานนน... อาศัยข้อมูลที่พันทิพย์นี่ ถามเพื่อนๆ ในนี้ไปทั่วบ้าง ลองมั่วเอง เดินดุ่มมๆ เองบ้าง ใช้มือถือโทรฟรี โทรลุยตามหน้าเหลืองบ้าง มั่วๆ เอาบอกไว้ก่อนว่า ของที่เราหา อาจไม่ถูกสุดสำหรับหลายๆ คนก็ได้ แต่ถุกสุดตามความสามารถเราละ

โอย บ้านหลังแรกก็เข็ดแล้วนะจริงๆ ได้บทเรียนหลายอย่างจากประสบการณ์มั่วๆ ของตัวเองโดยตรง อยากมาบอกคนซื้อบ้านแต่งบ้านมือใหม่งบน้อยแบบเรา คิดว่าอาจมีประโยชน์บ้าง ไม่มากก็น้อย บางอย่างอาจมีคนหาได้ถูกกว่าเราก็ช่วยมาอัพเดทแลกเปลี่ยนกันนะคะ เพราะเราหาเกือบทั้งหมดเอง ยอมรับว่าเหนื่อยมากกก บางแห่งเราโทรเป็นสิบๆ เจ้าต่อรองราคากว่าจะได้มา แต่ที่เราทำ คิดว่าประหยัดไปได้เยอะเหมือนกัน แต่ว่าจะหาแหล่งถูกได้จริงๆ แทบตายค่ะ เหนื่อยมากกกกบอกไว้เพื่อเป็นมาตรฐานให้เพื่อนในนี้ที่งบไม่มากอยากประหยัด และไม่เคยมีประสบการณ์เรียกร้านค้าเหล่านี้ ได้รู้คร่าวๆ เป็นตัวอย่างหนึ่งละกันนะคะ

เราขออธิบาย บอกแหล่งคร่าวๆ นะคะ เพราะว่าเราชอบพูดไม่รู้เรื่องบอกทางไม่เป็นด้วยอ่ะดิ แต่จะพยามบอกทางให้ง่ายๆ ที่สุดละกันค่ะ 1.ก๊อกน้ำ / อุปกรณ์สุขภัณฑ์ กระจกห้องน้ำค่ะ อยากได้ถูกสุดๆ รูปแบบปกติ กรอบกลม เหลี่ยม พลาสติก ขนาดประมาณ 20 นิ้ว ซื้อคลองถมนะคะ ร้านที่แบ่งเป็นล็อคๆ ริมสุดฝั่งติดถนน ตรงข้ามร้านขายโคมไฟ ( ที่เป็นร้านโมไฟ4-5 ร้านติดกัน) ราคาที่เดินไล่มาทุกลอค ลอคนี้ ร้านนี้ ก๊อกน้ำถูกสุด คลองถมส่วนมากของจะเหมือนๆ กัน เราเดินมาทุกเจ้า ราคาสุงสุดอยู่ที่ 160 บาท เจ้านี้บอก 100 นึง และยังต่อรองได้อีกนิดหน่อย อย่างก๊อกสนาม ยี่ห้อ sanwa หัวสีแดง แบบมีท่อยื่นออกมาใส่สายยางได้ เจ้าอื่นๆ บอก 80- 85 เจ้านี้ เราซื้อมาได้ 75

กระจกห้องน้ำขนาด 20 นิ้ว ครบชุด พร้อมที่วางของ ราคา 180 บาท ราวสแตนเลสพาดผ้าในห้องน้ำอย่างหรู ร้านนี้ 160 บาท (ทั่นแม่ดิชั้นซื้อ Home... ได้ข่าวว่า 300 กว่า ) กลับมาบ้านไม่กล้าบอกแม่เลย กลัวนอนไม่หลับ เสียดายเงิน 555

2.กันสาด โรงจอดรถ โครงแสตนเลส ถูกสุดที่หามาได้ คื อตารางเมตรละ 2000 บาท พร้อมแผ่นสเปชไลท์ รับประกัน 20 ปี โครงเหล็กที่เคยถาม 1300แต่ไม่ได้ทำ อยากทำครั้งเดียวทนๆ ไม่ขึ้นสนิม เลยกัดฟันแพงรอบแรกทีเดียว โรงจอดรถ คุณหามาได้ถูกจริงแต่ลูกเล่นเขาจะอยู่ที่เสาค่ะ คุณต้องถามว่าเสาแสตนเลส เสาเหล็ก ขนาดเท่าไร บางทีคุยกะเราไว้เสา 2.5 นิ้ว พอวันจริงแกล้งลืมบอกเสาที่ทำคือ 2 นิ้วเงี้ยก็เคยเจอค่ะ และราคาที่เราคุยเป็นตารางเมตรนั่น จะไม่รวมค่าเสา บางเจ้าจะฟันที่เสา เสาต้นละ 2000 เงี้ย เขาแอบถัวๆ กะค่าตารางเมตรที่คิดเราถูกแล้ว ทำไปทำมา เจ้าอื่นที่ทำอาจถูกกว่าค่ะ ดังนั้นถามให้ดี

3.ระแนงไม้สัก ที่ถามมาที่ถูกสุด แต่ตอนนี้ยังไม่ได้ทำ คิด ตรม. ละ 1500 ไปติดต่อได้ที่ โฮมโปร ราชพฤกษ์ ชั้น 2

4.ผ้าม่าน บ้านเรา แม่ให้เขามาตีราคา เขาบอก 58000 บาทเราเลยหยุดไว้ก่อน แล้วกะไปจ้างช่างสำเพ็ง เย็บผ้าม่านเอง แบบที่หลายๆคนในห้องพันทิพย์นี้แนะนำ คิดราคารวมทุกอย่าง แล้วตกประมาณหมื่นกลางๆ ได้ของแบบเดียวกันกับที่เขาจะฟันเรา 58000 เลย แต่สุดท้าย...เราก็ไปเอาม่านของโฮมโปรที่เซลงานโฮมเอ็กโป อิมแพค ซึ่งเป็นผ้าคล้ายกับที่เราต้องการ จากราคา 1799 บาท / 1.50 เมตร ลดเหลือ 799 บาท + ที่ผูกผ้าม่านคริสตัลอย่างหรูอันละ 59

สำหรับคนที่รอโฮมโปรเซลไม่ได้ ก็แนะนำ วัดขนาดมา แล้ว เข้าพาหุรัดค่ะ เลือกผ้าเอง และแถวนั้น ตามซอกจะมีช่างรับจ้างทั่วไปอยู่ พวกนี้เขาเป็นงานค่ะ ไม่ต้องพูดไรมาก เพราะร้านบางร้านรับงานแล้วทำไม่ทันก็มาโยนงานให้ร้านช่างเล็กๆเหล่านี้ทำแหละค่ะ ฝีมือดีใช้ได้ เพียงแต่เรามองว่าเขาอาจขาดโอกาส เปิดร้านตามงานแสดงสินค้าไม่เป็นก็เท่านั้นเอง 5.เหล็กดัด มุ้งลวด อลูมิเนียม อันนี้ยังไม่มั่นใจว่าเจ้าที่หาได้ ถูกมากแค่ไหน แต่พอแนะนำได้ว่า หากเอาแข็งแรงๆ ก็ต้องเลือก เหล็กเพลา กลม ตัน 4 หุน + เอาสวยต้องเลือก ทำสีเคลือบแบบสีรถยนต์ ทำความสะอาดง่ายด้วย และเงาดีค่ะ

5.พัดลมโคมไฟ คลองถมเช่นกันค่ะ เราซื้อโฮมโปรเซลไปแล้วไม่งั้น เราจะซื้อร้านนี้แน่ เห็นแล้วยังเสียดาย ร้านนี้มีลักษณะร้านที่เป็นตึกแถวใกล้ๆ กับ ลอคคลองถมอ่ะค่ะ ร้านตรงข้ามกับร้านก๊อกน้ำเมื่อกี๊แหละ เป็นแหล่งขายอยู่ติดๆ กันประมาณ 4-5 ร้าน ร้านนี้ พัดลมโคมไฟอย่างหรู คือ ตัวเครื่องกลมๆ สีทองสลักลาย ใบพัดลายไม้สานๆ 5 ใบพัด เครื่องใหญ่ โคม 5 ดวง ปรับระดับได้ ราคา 1650 ยังไม่ได้ต่อราคา ส่วนเครื่องสวยแบบปกติ ราคาเริ่มที่ 890 บาทเองง่ะ.... แชนเลนเดียร์ (เขียนไงหว่า) ร้านแถวนี้เหมือนกัน คริสตัลหลอก ๆ เป็นพลาสติกก็เริ่มที่ 890 เช่นกัน ตอนแรกดูยังตกใจ ไหงถูกจังวะ แต่แฟนบอกว่าพลาสติคมันดำแล้วไม่สวย ไฟแขวนแบบนี้ทำความสะอาดยากด้วย เลยเลือกคริสตัลแท้มา ซึ่งราคาก็ไม่ได้แพงอย่างที่คิดค่ะ เพราะเคยเดินตามงานต่างๆมาแล้ว เห็นราคาเซล จึงพอรู้ราคาว่ายังถูกกว่าของเซลตามงานไปอีกประมาณ 30 เปอเซนต์

ไฟสนาม ไฟจัดสวน ตอนแรกสนใจแบบพลังงานแสงอาทิตย์ค่ะ คิดว่าประหยัดไฟดี ค่ำปุ้ปก็ไปติดเอง แต่พอเห็นแสงไฟตัวอย่างในเว็บแล้ว... รู้สึกอนาถค่ะ คนขายเองก็บอกว่าถ้าจะใช้โคมแสงอาทิตย์ให้เราเลี้ยงหิ่งห้อยแทนก็ได้ ( เว่อร์ไปมะ อิอิ) เลยตัดใจเลือกระบบไฟฟ้าปกติมา ไม่เอาแสงอาทิตย์ละ ซื้อเสาสีดำสูงขนาด 1 เมตรมา รวมตัวโคมก็อีก 20 ซม ได้ ราคา 850 บาทค่ะ ทั้งต่อทั้งตื๊อเลยเรา กว่าจะได้ราคานี้

6.ประตูไม้สัก ทั้งบานเดี่ยว บานคู่ แกะสลักทั้งสองหน้า หนา 1.5 นิ้ว เนื้อไม้สีเข้ม เอาไม้เก่า ไม่เอาไม้ใหม่เพระกลัวแตก หด (แต่ก็ยังมีหดบ้างนะ)ราคานี้รวมทำสีแล้ว ทำแบบสีธรรมชาติ สีด้านให้เห็นเนื้อไม้เดิมๆ ติดต่อทางแพร่ มีคนหลายคนในนี้ก็เตือนก่อนซื้อบอกว่างานไม่ดีเท่าบางโพ เพราะช่างชาวบ้านๆ นะคะ แต่ว่า เราไปถามบางโพ ราคา 9000 - 11000 สวยจริง แต่...เราก็เจียมตัวอ่ะ เงินไม่ถึงค่ะบอกตรงๆ ทั้งบ้านใช้ไป 10 กว่าบาน เราเลยสั่งที่แพร่ตามงบที่ตัวเองพอจะมี ได้มาบานละ 5500 บาท พร้อมส่ง เราดูไม่เป็นด้วย อาศัยถามๆ เขาเอาและพอดีเจ้านี้เพื่อนแนะนำมาก็เห็นว่าถูกกว่าที่เราถามในนี้เยอะ แต่พอติดมาก็สวยนะคะ พอใจแล้วล่ะนี่เราสั่งทำตู้ไม้สักบิวท์อินเขาอีก ขนาด 3 เมตร ลึก 60 ซม. ต่อรองได้มา 6.7 หมื่นถ้วนแหละ แต่คงดูอีกทีก่อนว่าจะเอายังไง อาจจะลองดูแบบอีกที

7.ทรายล้าง ลายเรียบ หามาได้ราคา ตรม ละ 450 ค่ะ แต่เจ้าอื่น มีลายตารางลายอื่นๆ เขาเอาแค่ 300 เอง รวมปูนทรายแล้ว แต่เจ้าที่เราเรียกมาเขาคิดแพงกว่าเยอะ แต่งานตัวอย่างดูเนียบมากนะ (แต่เรายังไม่ได้ให้ทำของเรา ) ปล. สิ่งที่ต้องระวังสำหรับคนซื้อโง่ๆ อย่างเรา คือ ลูกเล่นของคนขายค่ะ พวกก่อสร้าง ปูน ระแนง ทรายล้าง พื้น กระเบื้อง พวกนี้เวลาคุณต่อรองหรือถามราคา ถามให้หมดนะคะ เช่น คุณถามราคาทำพื้นทรายล้างได้มา 250 บาทต่อรองแล้วเท่านี้ แต่คุณลืมถามว่า รวมราคาปูนทรายด้วยไหม รวมค่าแรงหมดรึยัง เพราะบางเจ้าที่เราเจอ ต่อรองกันจนจะให้มาทำ สุดท้าย เขาจะมาคิดราคาปูนทรายเราเพิ่มอีก ตรม ละ 100-150 งี้ค่ะ พอรวมแล้วก็ไม่ได้ถูกจริงอย่างที่คิด

และงานมันละเอียดอ่อนมากนะ ต้องทำพื้นลาดไปหน้าบ้านเพื่อให้น้ำไม่ขัง พื้นที่เทเพิ่มต้องพอดีกับรางรั้วเหล็ก เซาะร่องน้ำ วัดระดับสารพัด ดังนั้นงานที่เราเห็นว่าเจ้าอื่นทำคล้ายกัน แต่พอมาดูงานเจ้านี้ เราเลยมั่นใจว่าให้เขาทำให้เรานี่แหละ ชัวร์ดีแล้ว :)

8.เวลาย้ายบ้าน เก็บของก็ หนังสือถ้าไม่บริจาคนะคะ ก็ ใส่รถไปขายศูนย์หนังสือ การตั้งราคา ตั้งได้โดยคิดจากหน้าปก 10-50 เปอเซน แล้วแต่ความฮิต สภาพ แต่ดิกชันนารีควรนำไปเจเจ เพราะเป็นที่ที่ได้ราคาดีและเขาจะรับซื้อเสมอคือ ดิกชันนารีภาษาอังกฤษเล่มใหญ่ๆ ค่ะ แต่ที่ต้องขายให้เร็วสุด คือ หนังสือคอมพิวเตอร์เลย เขามักจะไม่รับซื้อเท่าไรเพราะ out เร็ว ต้องดูเวอชั่นเอา ส่วนนิตยสารนี่เขาไม่รับเลยไม่ต้องหอบไป และมันหนักด้วย ขายชั่งกิโลคุ้มกว่าค่ะ

และพวกของใช้ที่เสียดายๆ ของสะสม สามารถโพสรูปและขายถูกๆ เพื่อให้มีคนซื้อเร็ว ๆได้ตามเนตนะคะ เราทำเล่นๆ ไม่คิดว่าจะมีคนสนใจ แต่ตอนนี้ขายมาเป็นเงินขึ้นมาได้หลายพันแล้วค่ะส่วนเครื่องใช้ไฟฟ้าเสียๆ เฟอนิเจอร์ที่ไม่เอาแล้วจริงๆ อย่าเพิ่งทิ้งไปกับรถขายของเก่าค่ะ เพราะเขาชั่งเป็นเศษเหล็กมากๆ กิโลละไม่กี่บาท เรารอรถกะบะรับซื้อของเสียมาซื้อค่ะ รวมไว้หลายๆ ชิ้น แล้วขายเขาก็ได้มาเป็นหลักร้อยบาท จอคอมเสียๆ ได้มา 200 ปรินเตอร์เสียๆ ได้มา 150บาท นี่ยังแอบจดเบอร์โรไว้เลย ไว้รื้อของออกมาอะไรไม่เอาก็จะเรียกเขามาขนไปอีก

9.การซื้ออุปกรณ์เกี่ยวกับ โคมไฟ ไฟซาลาเปา ทั้งหลายเช่นกัน ส่วนมาก คนจะเลือกและต่อราคาจากรูปแบบโคมไฟเป็นหลัก ราคาที่ต่อรองได้ก็จะเป็นราคาของอุปกรณ์หลัก แต่จะลืมเรื่องหลอดไฟไปค่ะ ไฟซาลาเปา เลือกวงซาลาเปาได้แล้ว ต่อรองราคาเสร็จแล้ว อย่าลืมถามเรื่องสตาร์ทเตอร์ หลอดไฟ ชุดของมันว่าราคาเท่าไรค่ะ ชุดของมันราคาที่ถูกที่เราหามาได้คือ ยี่ห้อ veto 32watt แบบประหยัดไฟ ราคาชุดละ 100 บาท ที่ร้านใหญ่สองห้องติดกัน เป็นตึกแถว แยกวัดตึก ริมถนน นั่นหมายความว่า สมมุติค่าวงซาลาเปาเราราคา 170 บาท เราต้อง + 100 เป็นค่าราคาไฟครบชุดแบบนี้นะคะ

สำหรับคนซื้อบ้านใหม่ ขอใบ BOQ เรียกว่าบีโอคิว คือใบบอกสเปคของ บอกราคามาด้วย กันโครงการมันโกง มีอะไรเราเชคตามนี้ได้ว่าของของบ้านเราถูกตามมาตรฐานที่โรงการได้รึปล่าว และนำใบนี้มาดูราคาเวลาเลือกซื้อของเองด้วย เพื่อจะได้คุมงบให้อยุ่ในวงเงินที่โครงการจะเคลมเงินคืนให้ จะได้ไม่บานนนนสำหรับ BOQ โครงการบ้านของเราเคลมของคืนให้ในราคา 250 บาทนี่คือ จุดที่ต้องระวัง เพราะคนทั่วไปที่ไม่รู้เรื่องแบบเรา พอเรารู้ว่า ได้งบเคลมคืนจากโครงการมา 250 บาท มาเลือกเอง เราก็ลิงโลด เลือกตามสบาย ซาลาเปาทั่วไปมักราคาอยู่ที่ 170 - 250 ค่ะ เท่ากับเราเลือกได้อย่างหรูเลย แต่... ที่ไหนได้ละคะ เอาเข้าจริง คุณต้องอย่าลืมถามเขาด้วยว่าชุดสตาร์ทเตอร์และหลอดรวมแล้วอีกเท่าไร ต้องบวกชุดของมันได้ด้วยค่ะ ซึ่งกรณีนี้ชุดที่ถูกสุด คือ 100 บาท เท่ากับงบ วงซาลาเปาที่คุณหาได้คือ 150 บาทค่ะ ( เราเลือกแล้วก็ออกเองไปบางส่วน แต่ก็ทำให้คุมงบอยู่ระดับหนึ่ง ไม่งั้นเลือกแบบ 250 เสร็จเจอบวกชุดไฟไปอีก 100 อวกแตกเลย )

และบางร้านจะลูกเล่นค่ะ ขายโคมถูก แต่หลอดแพงค่ะ คุณไม่จำเป็นต้องเลือกทุกอย่างในร้านเดียวกัน ร้านส่วนมากจะได้ใจค่ะ เพราะเวลาเราต่อรองจะต่อเฉพาะตัวโคม ตัวซาลาเปา พอตกลงกันเสร็จ เขาก็เรียกคนยกของ เชคของเอาลงมา แล้วเขาก็จะถามค่ะว่า หลอดไฟล่ะ เอาไหม? หรือบางที เขาก็หยิบหลอดมาเลยค่ะ เตรียมให้เราแล้วก็บวกเงินเราไปแบบเนียนๆ เราจะลืม / ไม่ได้ต่อของเพราะมองว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย เราได้ต่อรองตัวสำคัญไปแล้ว ทำนองนี้ที่ไหนได้ล่ะ... เราจะบอกว่า แชนเลนเดียเรา ใช้หลอดไฟทั้งหมด 20 หลอดค่ะ หลอดกลม หลอดละ 20 บาท มันเงิน 400 แล้วนะคะ ร้านได้เนียนๆเลย หลอดใหญ่แบบขดอีก 1 หลอด เขาขายเรา 120 ค่ะ เราแกล้งโวยวาย บอกไรกัน โฮม....เซลยังถูกกว่านี้เลย ไม่งั้นมาเดินที่นี่ทำไม ขายแพงกว่าอีก (จริงๆ แล้วเราจำราคาไม่ได้หรอกว่ามันเท่าไร ) เจ๊คนขายเขาก็ถามเลยว่า เท่าไร เราก็บอกราคามั่วๆ ไปค่ะ เราบอกว่า ไฟกลม ขาย 18 บาท หลอดขดสีเหลืองขาย 95 เองเขาก็บอกว่า ไม่จริงอ่ะ ถูกยังนั้น เราก็บอกว่า นี่ไม่รวมมแถมเสื้อตัวนึงด้วยนะ เราคิดในใจว่า เขาขายได้เขาคงยอมขายเองแหละ ถ้าราคามันขายไม่ได้จริงๆ เราค่อยยอมซื้อ ไม่ก็ไปหาซื้อเฉพาะหลอดไฟร้านอื่นก้ได้ ปรากฏว่า เขาบอก อ๊ะๆๆ หยวนๆ เราเลยได้ของมาด้วยประการฉะนี้

10.มาต่อกันที่ปั๊มน้ำ กับแท๊งค์เก็บน้ำค่ะ ปั๊มน้ำ ยกให้คุณพี่ต้นโพธิ์ต้นไทร เกจิปั๊มน้ำที่พันทิพย์ ห้องชายคานี่เลย เราส่งเมลถามรุ่น ยี่ห้อพี่เขา ได้ความช่วยเหลือ ทำให้ได้ปั๊มที่มีคุณภาพ ราคาไม่แพง พร้อมของแถม แต่งานมันหมดไปแล้วดิเนี่ย เราซื้องานโฮมโปร เอ็กโป ค่ะ ปั๊มน้ำแบบเหลี่ยม แรงดันคงที่ ยี่ห้อ ฟูจิกะ Fujika 250แรงข้อความต่อไปนี้ เครดิต คือ พี่ต้นโพธิ์ต้นไทรที่กรุณาตอบให้เราและสอนเราให้พูดกับช่างที่มาติดปั๊มน้ำนะคะ " ช่างทั่วไปมักจะโมเมอ้างโน่นอ้างนี่ แล้วไปใช้ท่อ6หุน(1นิ้วมี8หุน) ซึ่งจะถูกกว่าท่อขนาด1นิ้ว เมื่อรวมกับวาวล์และอุปกรณ์อื่นๆแล้ว ก็จะยิ่งเหลือตังมากขึ้น เราก็ไม่รู้ว่าคุณไปตกลงกับทางโฮมโปรเรื่องการติดตั้งว่าอย่างไร เท่าไหร่บ้าง ก็ให้เสียงแข็งกับช่างไปก่อน ให้ใช้ท่อ1" ห้ามใช้วาวล์PVC ใช้เหตุผลว่า ปั๊มเค้าออกแบบมาให้รูท่อน้ำเข้าน้ำออกมีขนาด 1" ถ้าเค้าอยากจะให้ใช้ท่อแค่6หุน ทำไมเค้าจึงต้องออกแบบรู1นิ้วด้วย..... " จบค่ะ

สรุปง่ายๆ ก็คือ การติดตั้งปั๊มน้ำ ต้องพยามดูว่าช่างใช้ท่อขนาดใดให้เรา เพราะช่างจะอยากประหยัดของของเขาค่ะ ต้องดูให้เป็นท่อ และวาล์วขนาด 1 นิ้ว ทองเหลืองจะดีค่ะ ค่าติดตั้งที่เราจ่ายให้โฮมโปร คือ 1900 บาทค่ะ แต่นอกงานเซล รู้สึก 2500 บาท ซึ่งราคานี้ คุณควรได้อุปกรณ์ทองเหลืองค่ะ อย่าไปยอมรับพีวีซีนะคะ วาล์วก็หาซื้อคลองถมมาให้ช่างเปลี่ยนเองก็ได้ค่ะ ถ้าเขาไม่ยอมเปลี่ยนทองเหลืองให้เราจริงๆ ราคาทองเหลืองวาลืวที่หาได้ คลองถม ร้านริมถนน ตรงข้ามกับร้านตึกแถวขายโคมไฟเยอะๆ ซื้อมาได้ 200 ถ้วน (เจ้าอื่น 220-250)

และตอนซื้อปั๊ม คุณควรต่อรองหรือถามให้เรียบร้อยว่าราคานี้รวมค่าติดตั้งหรือไม่ เพราะที่เราเจอมา คือ ค่าปี๊มน้ำถูก แต่มาคิดค่าติดตั้งแพง พอเราต่อรองของแถมเสร็จ เขาเพิ่งจะมาบอกว่ามีค่าติดตั้งอีกต่างหากค่ะ ถ้าเป็นไปได้ คุณควรถามให้เสร็จและต่อรองไปเลยทีเดียว เพราะเซลเขามีอำนาจตัดสินใจได้ อย่างน้อยๆ ก็ของแถม เราได้ที่กดสบู่ล้างมือมา 2 เครื่องและเสื้อเหลือง 1 ตัว ค่ะส่วนแทงค์น้ำ เราใช้เป็นรุ่นใหม่ ขนาด 1000 เนื้อแกรนิต ยี่ห้อ Greentea ปกติยี่ห้อนี้ราคาจะสูงกว่ายี่ห้ออื่นหน่อยนึงค่ะ ตามโฮม... ในงานที่เราเจอ คือ 7500 บาท แต่เราไปซื้อ แถวจรัญสนิทวงศ์ 20 ค่ะ ร้านริมถนน ชื่อ วีโฮม ขายราคา 5500 บาท (แอบกระซิปว่าตอนนี้ ของราคาทยอยขึ้นนะคะ เราให้เพื่อนไปซื้อล่าสุดไม่ได้ราคานี้แล้วค่ะ ขึ้นมาอีก 500 บาท แต่ก็ยังถูกกว่าที่อื่นอยู่ดี)

11.ตี่จู้เอี๊ย สำหรับบ้านที่ต้องการหินอ่อนนะคะ ขนาด 24 นิ้ว ราคาอยู่ที่ 19500-22000 ประมาณนี้ค่ะ เราซื้อ 17500 ค่ะ และแอบกระซิปว่า ให้ต่อรองเป็นหินอ่อนสีชมพูนะคะ สวยกว่าและแพงกว่าด้วยค่ะ อยู่ที่ร้านเขาจะยอมหยวนให้น่ะแหละ ลองดู เพราะเราทำมาแล้ว

12.บานประตูห้องน้ำ โครงการบางที่ให้เป็นไม้แย่ๆ มาอีกหน่อยก็ราขึ้น เราเลยเปลี่ยนค่ะ เป็นประตู pvc เจ้าที่ราคาถูกสุด คือ ขนาด 70*200 พร้อมวงกบ มีลูกบิดให้ด้วย ราคาชุดละ 525-850 บาทค่ะ แต่แอบบอกก่อนว่าราคานี้พลาสติคมันไม่ได้ดีมากนะคะ ก๊องแก๊งใช้ได้ ซึ่งสุดท้ายเราไม่ได้เลือกมา เราเลือกแพงกว่านั้นมาหน่อยนึง คือ 1200 บาท มันสวยกว่าเยอะเรื่องบานประตูห้องน้ำนี่เช่นกัน ลูกเล่นอยู่ที่ลูกบิด กับวงกบค่ะ บางที่ประตูถูก แต่วงกบและลูกบิดแพง ซึ่งเวลาซื้อคนส่วนใหญ่ก็จะซื้อพร้อมทั้งชุด ไอ้วงกบน่ะใช่ จำยอมค่ะ แต่ลูกบิด แนะนำร้านนะคะ คลองถมค่ะ ร้านที่ในร่มเป็นลอคๆ น่ะแหละ เดินหาศาลเจ้าให้เจอ จะมีร้านขายกุญแจและลูกบิดร้านใหญ่ๆ ร้านนึงค่ะแถวนั้น ร้านนั้น ลูกบิดทั่วไป ติดห้องน้ำ ราคา 45 บาท ที่ร้านหรือพวกช่างมักจะฟันคุณชุดละเป็นร้อยค่ะ ( ลูกบิดห้องน้ำไม่ได้ลอคอะไรมากมาย ไม่ต้องเลือกเว่อร์ๆ หรอกค่ะ เอาถูกๆ ก็พอ เราซื้อแบบถูกสุดค่ะ )

13.อุปกรณ์แสตนเลสทั้งหลาย ที่ตากผ้า ที่คว่ำจาน ที่แขวนหม้อชาม ไหทั้งหลายแหล่ อันนี้ห้ามซื้อคลองถมค่ะ แพงงงงงงงงงงงงงงง คลองถมพึ่งได้แต่เฉพาะราวแขวนผ้าในห้องน้ำค่ะ เจ้านี้ทำส่งโฮม... บุญ... ค่ะ เราไปเดินดูมาแล้วยี่ห้อนี้ แต่เราตามไปซื้อถึงร้านขายส่งเขาค่ะ ร้านอยู่บริเวณ ใกล้ตั้งฮั่วเส็ง ธนบุรีฝั่งเดียวกันนะคะ ราคาถูก 35-50 เปอเซนต์ค่ะ ซื้อเสร็จแล้ววไปเดินห้างสำรวจราคา พบว่าของเราถูกกว่าเยอะ ช่างมีความสุขจริงเล้ยยย (โรคจิตเนอะ )

14.เรื่องจ้างโฟร์แมนมาคุมงานต่างหาก เพื่อดูงานโครงการโดยตรง ว่ามันมั่วให้เราไหม ... เราเคยคิดจะทำ เกือบติดต่อแล้วด้วย

15.แต่ว่า ก็คิดว่าไม่ควรค่ะ เนื่องจากเอาโฟแมนมาจากที่อื่น มาคุมบ้านเรา โครงการที่เราซื้อเขาก็มีโฟแมนของเขาเอง (แม้จะไม่ค่อยมาดูแลก็ตาม) มันจะเป็นการเอามาเขม่นกันน่ะค่ะ เขาอาจจะหมั่นไส้ได้ จะแกล้งอะไรเราก็ไม่รู้ แล้วโครงการเขาก็มีคนของเขาที่ทำหน้าที่อยู่แล้ว เลยไม่อยากเอามาอ่ะค่ะ อาจจะทำให้เข้าใจได้ว่า กลายเป็นไม่วางใจโฟแมนเขา เราเลยอาศัยเนียนๆ เอาเพื่อนที่เป็นวิศวะบ้าง เอารุ่นน้องบ้าง เข้ามาช่วยดู แล้วบอกคนงานหรือโฟแมนที่เราเจอ ว่าเป็นญาติ แต่ให้มาดูแล้วให้เขาบอกเราว่าส่วนไหนต้องปรับปรุง ต้องสังเกต แล้วเราจะเป็นคนพูดกับโครงการเอง ไม่ให้เขาไปเป็นคนพูดค่ะ เพื่อลดการปะทะกันไป เพราะเราจะไปรู้ได้ไงจริงไหม ว่าเขาอาจหมั่นไส้ก็ได้ เกิดเขาแกล้งเอาปูนหยอดท่อระบายน้ำบ้านเรา หรือผสมปูน ฮาบไม่สวยแค่นี้ บ้านเราก็แย่แล้วกว่าจะเชคเจอปัญหา บ้านได้เละก่อน ( มีคนเล่ามาแบบนี้ ไม่รุ้เว่อร์ไปไหม แต่กลัวไว้ก่อน)แต่ที่เราเจอเอง คือ คนงานอ่ะค่ะ ชอบลาหยุด มาทำแล้วหยุด และเปลี่ยนชุดเปลี่ยนกลุ่มไป และเขาไม่พอใจที่เราไปติว่าเขาปูกระเบื้องไม่สวย ใส่ปูนไม่เต็มแผ่นทำให้กระเบื้องด้านในกลวง เขาก็งอน เลยวางยาบ้านเราค่ะ ปูเบี้ยวกว่าเดิมและทิ้งปัญหาไว้ และลากลับบ้านไปเลย โครงการต้องเปลี่ยนคนงานชุดใหม่มาทำสรุป เราเลยพยามเข้าไปคุมเองส่วนใหญ่ค่ะ แต่พยามเอาคนรุ้เรื่องไป แล้วบอกว่าเป็นเพื่อน เป็นญาติ ส่วนเรื่องเชคงานค่อยให้ผู้รู้มาเชคทีหลัง แต่ระหว่างทำบ้านอยู่ไม่เอาไป

16.แนะนำว่า พยายามเข้าไปตรวจดูบ้านด้วยตนเองค่ะจากประสบการณ์ที่เราเจอนะคะ ..เรายังไม่เคยเจอช่าง วิศวะ โฟแมน คนงาน ในโครงการของเราที่วางใจได้เลยค่ะ เราบอกตรงๆ ว่าเราเกลียด + เข็ด จากการสัมผัสคนที่โครงการของเรามา เราบอกได้เลยว่า ทุกอย่างอยู่ที่ตัวเราเองค่ะ เราจะต้องทุ่มเทให้เวลาบ้านพอสมควรเลย มีตัวอย่างเล็กๆ น้อย มาเล่านะคะ ประวัติศาสตร์อาจไม่ซ้ำรอย แต่หากคุณรู้แล้วควรระวังไว้อย่าให้ประสบกับบ้านของคุณค่ะ คนที่คิดทำแบบนี้ก็ควรช่างใจเยอะๆ นะคะ

( 1.เราเห็นเพื่อนบ้าน พูดดี ทำดีกับคนงานค่ะ หวังให้เขาทำงานดีๆ ให้กับบ้านของเขา ซึ่งเราเองก็พูดดี ทำดีกับเขาค่ะ แต่ทำ "พอดีๆ " ในแบบฉบับของเรา พอประมาณ ไม่ถึงขนาด... ซื้อก๋วยเตี๋ยว ของกิน ยกเหล้ามาเป็นลังๆ ให้เขาแบบเพื่อนบ้านเราค่ะ บทเรียนที่เขาได้รับคือ คนงานเหล่านี้กินเหล้าที่เขานำมาให้เวลาทำงาน โฟแมนไม่มาคุมอยู่แล้ว ส่วนวิศวะไม่ต้องพูดถึง ในทางปฏิบัติคนงาน ช่างทั้งนั้นค่ะที่จะสร้างบ้านเรา ดังนั้นการตัดสินใจ การแก้ปัญหาทั้งหลายไม่ถึงคนระดับบนขึ้นไปหรอกค่ะ เขาคิดและทำกันเอง สิ่งที่เพื่อนบ้านเราเจอ คือ คนงานที่เมาเอาสีทาบ้าน (ที่เพื่อนบ้านเราซื้อไปวางไว้ รอให้ช่างสีมาทา) คนงานเมานำสีมาทาบ้านค่ะ ทาโดยไม่มีความรู้ ไม่ใช่ช่างสีค่ะ ไม่ได้รองพื้นด้วย..... สีที่คนงานเมาเอามาทาคือ TOA Super Shield เพื่อนๆ ห้องนี้ที่เคยซื้อคงทราบราคาดีกว่ากระป๋องใหญ่ราคาเท่าไร และเขาทาซะเยิ้มเลยค่ะ ทาไม่ทั่วด้วย....ด้วยเหตุผลที่เข้าใจว่าเพื่อนบ้านเราเร่งงาน เลยซื้อเหล้าซื้อของมาฝากเพราะอยากให้เขาทำงานเสร็จเร็วๆ ค่ะ เลยพาซื่อ รีบทำจะเอาใจเจ้าของบ้านด้วย.... นี่คือคำสารภาพจากปากของคนงานก่อนกลับบ้านไป.............

(2.โฟแมนค่ะ เพื่อนบ้านเรามองว่าโฟแมนคือคนคุมคนงาน ใกล้ชิดและสนิทกับคนงานมากกว่าวิศวะที่แทบไม่มาดูเลย เลยหวังเอาใจโฟแมน ซื้อข้าวของกินมาฝากเช่นกัน และเกิดคุยถูกคอ ถูกใจ ถึงขนาดให้โฟแมนยืมเงินไปใช้ค่ะ และกรณีนี้ ต่อมาเจ้าของโครงการเล่าให้เราฟังเอง ว่า เขาเคยเตือนเพื่อนบ้านคนนี้แล้วเรื่องให้โฟแมนยืมเงิน ว่าเป็นกรณีที่โครงการไม่ขอเกี่ยวข้องนะ ให้เขาคอยทวงและรับผิดชอบกันเอง ท่านเพื่อนบ้านรายนี้ก็ยินดีค่ะ บอกว่าที่ให้ยืมเพราะเงินไม่มากเท่าไร โฟแมนจะได้เกรงใจ เผื่อใช้ให้มาต่อเติม ซ่อมแซมทำอะไรที่บ้านจะได้เรียกใช้ง่ายๆ ผลคือ โฟแมนเชิดเงิน เรียกก็ไม่มา ตามก็ไม่เจอ ส่วนเรื่องงานต่อเติมบ้านนั้น ไม่ต้องหวังค่ะ อุอุ..

(3.เรื่องคนงาน / หัวหน้าคนงาน / ช่าง บ่อยครั้งที่คนงานบางคน ทำงานเข้าตาเราค่ะ คือ ทำดูดี ท่าทางเก่ง เป็นงาน ฉาบสวย ปูกระเบื้องเนี๊ยบ หรือ การที่หัวหน้าคนงานดูใส่ใจทำบ้านให้เราดี แล้วเสนอตัวหรือให้คำแนะนำในการต่อเติมบ้านเราค่ะ หรือบางครั้งเราเองนั่นแหละที่คิดไว้แล้วว่าอยากต่อเติมบ้าน อยากทำครัวเพิ่ม อยากเพิ่มกันสาดจุดนี้ อยากเทปูนจุดนั้น อยากปูกระเบื้องเพิ่มจุดนู้น บางรายโชคดี ตกลงกับช่าง (ที่อยากรับงานนอกอยู่แล้ว) ได้ราคาถูกบางรายไม่รู้เรื่อง (แบบเรา) ว่าเขาควรคิดราคาเท่าไร ใครว่าอะไรดีก็เชื่อเขาสะก่อนละ ช่างบอกเท่าไรก็ตกลง เพราะมองว่าให้ช่างของโครงการทำไปเลยทีเดียวบางรายนำช่างมาทำเองแต่ไม่ว่าแบบไหน... สิ่งที่ทุกคนต้องเจอ คือ เมื่อเกิดปัญหา ทางโครงการเขาจะไม่รับผิดชอบค่ะ เพราะเขามองว่า คุณไปตกลงกับช่างเอง ไม่ได้ผ่านเขา ซึ่งปัญหาหลักๆ ที่มี คือ ช่างทิ้งงาน ช่างทำชุ่ยไม่ตรงที่บอกไว้แต่แรก หรือแม้แต่ปัญหาพื้นทรุดค่ะ 3 อย่างนี้เจอบ่อยเลยสิ่งที่แนะนำว่าคุณควรทำคือ ต้องแจ้งให้โครงการรับรู้ค่ะและทำสัญญาจ้างโดยดึงโครงการเข้ามาเป็นผู้รับจ้างทำของด้วย (ถ้าจะเอาช่างของโครงการ) โดยรีบคิดและตกลงทำตั้งแต่แรกๆ ที่ตัดสินใจซื้อบ้าน เพื่อให้มีคนรับผิดชอบงานของบ้านเรา หากเกิดกรณีทิ้งงาน ทำเสีย พื้นทรุด ฯลฯ เพราะทำโดยโครงการค่ะ เขาจะมาปฏิเสธไม่รับผิดชอบไม่ได้ แต่แอบบอกไว้ก่อนว่าที่เราแนะนำคงใช้ได้แต่โครงการหมู่บ้านเล็กๆ เพราะโครงการใหญ่ เขาไม่ง้อ ไม่สน ไม่รับทำให้เท่าไร และถ้ารับทำจะแพงมากด้วย

(4.เราไม่เป็นเรื่องดูบ้านเลย แต่เราอาศัยมองละเอียดๆ เอาอ่ะค่ะ เราจะพยามหารอยร้าวว่าบ้านมีรอยจุดไหน จะซื้อเทปกาวมาแปะเป็นจุดๆ ให้ช่างแก้ และเอามือถือถ่ายรูปไว้ในจุดที่ร้าวหรือมีปัญหา เพื่อกันลืม เพราะถ้าคุณชี้ให้ช่างหรือคนงานแก้ไข เขาจะรับปากแต่ไม่ทำค่ะ ต้องจี้ๆๆ จิกๆๆๆ บางทีเขาก็ลืมไม่ได้ใส่ใจให้เราเท่าไร เราต้องเอาเทปกาวที่เป็นกระดาษฉีกๆ ได้อ่ะคะ แปะไว้เป็นจุดๆ และใช้มือเคาะตามผนัง เสา ไปเรื่อยว่าเสียงมันแปลกจากเดิมไปไหม เสียงกลวงๆ ดังป๊อกๆ แสดงว่าข้างในไม่มีปูน โบ๋ไป ไม่แข็งแรง ให้ช่างเอาลูกหมูมาผ่าแล้วทำใหม่เลย พวกนี้ก็เคาะไปเรื่อยทั้งบ้านจนมือเจ็บ 5555 แล้วมาร์คไว้เป็นจุดๆ เช่นกัน

(5.สุขภัณฑ์ โดยเฉพาะโถ อย่าเพิ่งเห่อนะคะ เลือกซื้อของได้ แต่อย่าเพิ่งเอาไปให้เขาติดค่ะ ให้ติดสุดท้ายเลย หลังจากบ้านเกือบเสร็จหมดแล้วและมีประตูบ้านพร้อมกุญแจลอคไม่ให้คนนอกเข้าแล้ว เพราะของของคุณจะถูกเขาเปิปบริสุทธิก่อนใครเพื่อน โดยเฉพาะบ้านที่มีน้ำเข้าแล้ว สบายคนงานเลยค่ะ และบ้านที่ยังไม่ติดสุขภัณฑ์นะคะ ทางโครงการจะมีท่อที่ต้งไว้เตรียมติดตั้งสุขภัฒฑ์ ท่อนั้นจะเสี่ยงอุดตันจากเศษปูน หินดินทรายได้ง่าย เพราะบ้านยังเละๆ สร้างไม่เสร็จ ให้หากระสอบข้าว มาคลุมท่อเหล่านั้น แล้วเอาเชือกมัด ( ทำแบบหุ้มขวดแชมเปญอ่ะ นึกออกป่าวคะ) โดยเฉพาะท่อที่เตรียมติดตั้งโถชักโครก เพราะว่าท่อจะใหญ่ และตั้งแนวที่ฝุ่น ปูน ทรายมีโอกาสตกลงไปเยอะมากกว่าท่อที่วางแนวขวางอื่นๆ

ต้องบอกก่อนว่า ที่เราพิมพ์มันมาจากประสบการณ์ที่เราเจอเอง และเกิดจากการหาข้อมูลมั่วเอาเอง อาจถูกบ้าง ผิดบ้าง คงต้องรอผู้รู้มาแชร์นะคะ จริงๆ เราก็คิดนะ ว่าถ้าเรายอมไกล เราจะได้บ้านโตๆ สวยๆ กว่านี้ เพราะหลังนี้ 60 กว่าตารางวา ด้วยราคา 4 ล้านกว่า แต่เมื่อเราเปรียบเทียบกับความสะดวกสบายหลายๆ อย่างแล้ว เราก็ไม่เสียใจที่เลือกบ้านหลังนี้ค่ะ บ้านใหม่ที่เราเลือกเป็นย่านเดิม ซอยห่างจากบ้านเก่าประมาณ 2 ป้ายรถเมล เราคุ้นเคยกับย่านนี้เลยไม่อยากไปไกลค่ะ เราคิดว่าการเลือกทำเลบ้านใหม่ที่ใกล้กับวิถีชีวิต ที่ทำงาน บ้านเดิม ใกล้ครอบครัวของเรา ที่เรียน ต่างๆ เหล่านี้มีแง่ดีนะคะ ตรงที่เราสามารถให้เวลากับการไปดูแลบ้านหลังน้อยของเราได้อย่างสะดวก ไม่เสียเวลาเดินทางมาก ทำให้ไปดูได้บ่อย ยกตัวอย่างเช่น สมมุติบ้านเราอยู่ย่านบางกอกน้อย จรัญสนิทวงศ์ เราเรียนท่าพระจันทร์ เราไปปลูกบ้านย่านรังสิตคลอง 3อย่างต่ำๆ การเดินทางไป กลับระหว่างบ้านเดิมกับบ้านใหม่ต้องไม่ต่ำกว่า 3 ชม. ต่อครั้งแน่ ไม่รวมค่ากินข้าวนอกบ้าน ค่าน้ำมัน ทางด่วน และเวลาที่เราจะเสียไป เราว่ามันเสียค่าใช้จ่ายเดินทางเยอะเลย ถามว่ากว่าบ้านจะเสร็จเป็นไง เทียวไปเทียวมาแบบนี้...เราว่า เราเสร็จก่อน.... ได้เหนื่อยตายคาที่แน่ เพราะเราเป็นคนที่ออกไปคุมงาน ดูบ้านใหม่ทุกวันค่ะ หากไปไกลๆ ก็ไม่ไหว เราให้ความสำคัญกับการดูแลบ้านระหว่างสร้างนะ รายละเอียดมันเยอะมาก คุณจะรู้เลยว่าการมั่วและแก้ปัญหาสไตล์คนงานกินค่าแรงรายวันมันเป็นยังไง ทุกวันมันมีปัญหาค่ะ และเขาจะแก้ปัญหาให้บ้านเราแบบเขา แต่ถ้าเราไปเองตลอด ได้มีโอกาสตัดสินใจ ดูแลบ้านของเรา เราจะแก้ปัญหาสไตล์บ้านของเรา ความใส่ใจมันต่างกัน ซึ่งเราเชื่อว่ารายละเอียดยิบย่อยพวกนี้ล้วนมีส่วนให้บ้านแข็งแรง สวย งานเนี๊ยบทั้งนั้น และไม่ต้องปวดกบาลภายหลัง (แต่ขนาดดูแลดีๆ ยังมีปัญหาเลย) เพราะเขามักจะอ้างว่าแก้ไม่ได้แล้ว ยากแล้ว เราจึงต้องเพียรไปดูเพื่อแก้ตั้งแต่ต้น ยังทุบได้ รื้อได้ เราเคยไปบ้านเพื่อนคนหนึ่ง มันเป็นคนหน้าชื่นอกตรม ชื่นใจเวลาคนชมบ้านสวย แต่ทรมานเวลาตีรถออกเดินทางเข้าเมืองไปห้างซื้อของตุนตู้เย็นค่ะ ผักบ้านมันเหี่ยวๆ ลืมแฟ้บ ลืมซื้ออะไรทีต้องจดลิสไว้ รออาทิตย์หน้ามีเวลาค่อยซื้อห้างรวดเดียว อาหารทำไม่เป็น เป็นองค์หญิงข้าวถุง ซื้อเป็นถุงๆ เตรียมอุ่นลูกเดียว อีกเรื่องที่ต้องคำนึง คือ เรื่องโรงเรียนของลูกค่ะ คือ เราเป็นคนที่มีประสบกรรมไม่ดี ตอนเด็ก บ้านอยู่ไกลจากโรงเรียนมาก ต้องให้คุณแม่แซะออกจากที่นอนตอนตี 5 เพื่ออาบน้ำแต่งตัว และเสียเวลาร้องไห้ก่อนไปเรียน รอรถตู้มารับเป็นคนแรก กินข้าวในรถตู้ และกลับบ้านตอนหกโมงกว่าๆ เป็นคนสุดท้ายของรถ... เพียงเพื่อได้เรียนในโรงเรียนคอนแวนต์ย่านสาทร จำแม่นฝังใจว่าทรมานมาก สาบานว่าวันหน้าถ้ามีลูกหลาน จะไม่ทำงี้เด็ดขาดดดดดดและไม่ว่าคุณจะสร้างบ้านเอง ซื้อบ้านสร้างเสร็จ หรือจ้างคนมาคุม อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เรามั่นใจคือ ทุกคนไม่มีใครทำถูกใจเราหมดค่ะ จ้างบริษัทสร้างบ้านดีตรงที่ตอบโจทย์เราได้มากสุด ได้ออกแบบบ้านตามต้องการ แต่ก็เสี่ยงเขาทิ้งงาน ผุ้รับเหมาเปลี่ยนหน้า

บริษัทดีๆเชื่อถือได้ ก็แพง อยากได้รับเหมาถูกก็ต้องเสี่ยงเอา แม้ซื้อบ้านสร้างเสร็จแล้วก็ต้องต่อเติมค่ะ ไม่เคยเห็นบ้านไหนไม่ต่อเติม และจุดนี้แหละ ที่มันจะงบบาน เสียเวลา ( ส่วนมากเห็นต่อครัวกันทั้งนั้น) สรุป ทุกอย่างมีข้อดีข้อเสียแตกต่างกัน มีปัญหาทั้งนั้น แต่คุณจะได้เปรียบหากเลือกทำเลบ้านที่ไปดูเองได้สะดวก โครงการเราก็เป็นโครงการเล็กๆ ชื่อไม่ดัง ไม่มีใครรู้จักด้วยซ้ำ เราซื้อตอนกำลังสร้างอยู่ค่ะ สั่งเปลี่ยนแบบไปเยอะเหมือนกันให้ตรงกับความต้องการเรามากสุด แต่ก็มีข้อเสียคือ งบบาน บ้านเสร็จช้ากว่าเดิม และเหนื่อยมากต้องคอยคุมงาน คนงานมั่ว ทำผิดคำสั่งประจำ แต่ข้อดีคือ บ้านยังสร้างไม่เสร็จอยากเปลี่ยนอะไรก็ทำได้ทัน ไม่ต้องทุบทิ้งแบบคนซื้อบ้านเสร็จแล้ว มันเสียของน่ะ สงสารบ้านช้ำหมดทำเลบ้านสำคัญจริงๆ ค่ะบ้านคนธรรมดาอย่างเรา ชีวิตหนึ่งเราก็คิดนะ ว่าเราจะมีปัญญาซื้อบ้านสักกี่ครั้งเชียว ทำได้เท่าไรก็ทำให้ดีที่สุดค่ะ ดังนั้นทำเลจึงสำคัญมาก ไกลของเราแต่ใกล้ของคนอื่น ใกล้ของเราแต่อาจไกลของคนอื่น กรณีนี้ ใครก็ตอบไม่ได้ นอกจากตัวคุณค่ะ เชื่อตัวเองเรื่องทำเล... ;)

หวังว่าข้อมลเล็กๆ น้อย ที่มาบอกเล่ากันนี้ อาจเป้นประโยชน์แก่ผุ้อ่านที่สนใจซื้อบ้าน แต่งบ้านกันบ้างนะคะ

ไม่ได้อัพบลอคมานานเลย... จะมีใครมาอ่านไหมก็ไม่รู้ 555 ไม่เป็นไร ลงเอามันส์ เพราะจริงๆ ข้อมูลเหล่านี้ก็เคยแนะนำเพื่อนในพันทิพย์มาหลายทีแล้ว คิดว่าจะรวบรวมเป็นแหล่งข้อมูลแบบเก็บตกกันเอง ให้ครบๆ ต่อไป

สวัสดีค่ะ

สื่อโง่...แล้วยังแกล้งโง่เพิ่มอีกด้วย!

2007-05-18T21:29:00.000-07:00

เขาขอความร่วมมือไม่ให้เสนอข่าว หรือพูดถึงมัน
วิทยุชุมชน ออกเสียงของมัน ก็โดนปิด
รายการที่สนับสนุนมันก็ถูกเปลี่ยนผังทิ้ง

เหมือนจะดี...แต่มันก็ฉลาด สร้างสถานการณ์
ซื้อทีมฟุตบอลในช่วงโค้งเสียวนี้พอดี(จัง)
ยิงปืนนัดเดียว ได้ควายทั้งฝูง...
ควายการเมืองที่ชอบฟุตบอล
ควายเสพสื่อทั้งหลายได้ดูมันออกข่าวแบบเนียนๆ
ควายที่ถูกเบี่ยงเบนประเด็นสนใจ จากคดีมาเป็นฟุตบอล
ควาย ควาย ควาย ฯลฯ

เราก็คือควายเหมือนกัน!!!

กะต๊อบของเรา

2007-05-17T04:25:00.001-07:00

หน้าบ้านจ้า

ห้องน้ำ ใกล้กับครัว

เอ... ทำไมเอาส้วมมาให้เห็นก่อนเลยนะ เย้ยย

หน้าบ้านก่อนดีกว่า

สนามหน้าบ้าน พร้อมเจ้าของบ้าน(เสื้อฟ้า) ไม่ใช่กางเกงแดง

ครัวๆๆ

ภายในบ้าน

บ้าฟระ...สลับไปมา เฉยเลย เด๋วในบ้าน นอกบ้าน มั่วไปหมด แล้วแต่กดรูปได้ 555

ประตูทางเข้าหน้าบ้าน

ข้างๆ บ้าน กว้าง ประมาณ 3 เมตร ยาว 15 เมตร กะเอาไว้ตากผ้า

หน้าบ้าน.. ซุ้ม เข้าบ้านยังไม่เสร็จเลย

หลังน้อยๆ แต่ถูกใจทำเลเป็นการส่วนตัว... อยู่ใกล้กรมบังคับคดี เขตบางกอกน้อย มาเรียนท่าพระจันทร์สะดวก ดาลิ๊งมาทำงานก็สะดวก อิอิ

เกือบแล้ว...

2007-05-17T03:20:00.001-07:00

ไม่ได้อัพบลอคนาน...มาก... จัง

แต่คราวนี้ อย่าว่าแต่ไม่ได้อัพเลย มัน... อัพไม่ได้!

เข้าเวบบลอคเท่าไรก็เข้าไม่ได้ .. มันบอก พาสเวิดผิด แม่เจ้าโว้ยย

เจ๊รอนานมาก พยามทุกวิธี ยังดีนะ ที่ระบบป้องกันของมันดี มีการให้ลงเมลเอาไว้แต่แรก และคนเปลี่ยนพาส..ก็โง่ใช้ได้ที่ไม่เข้าแก้ข้อมูลในเมลของเรา ดังนั้น จึงให้บลอคสปอต ส่งเมลมาบอกพาสใหม่....

สำเร็จ

A love without good-byes.....

2006-09-23T07:53:00.000-07:00

so excited to see what my love is gonna be !

:) Joop ! Joop!

ลองดูสิ ว่ามีคนเข้ามาบลอคเราไหม ฮี่ ฮี่

2006-07-24T20:08:00.000-07:00

โหมดโรคจิต !!!

อยากรู้ว่ายังมีคนเข้ามาอัพเดทบลอคเราไหม ไม่ได้อัพตั้งนาน มัวแต่ทำงานวิจัย เรียน กลับมาบ้านก็เอาแต่คุยกะ...
มานับเลขกัน เพื่อไม่ให้บลอคมันตัดสายสะดือออก เด๋วบลอคเราถูก กกต ยุบเพราะไม่อัพเดทละแย่เลย
สัญญา ว่าจะมาอัพแน่ๆ มีเรื่องเยอะแยะเลย โย่วๆ

มานับเลขที่คอมเม้นกันนะ อยากรู้จริงๆ ว่ายังมีคนเข้ามาเหลียวแล

ซี่รี่ย์เกาหลี

2006-05-10T07:59:00.000-07:00

เคยรู้สึกว่าตัวเองติดนิสัยเคยชินกับการเปิดทีวีช่องไหนเป็นพิเศษไหม?
เราเองเป็นคนหนึ่งที่ชินกับการกดรีโมทช่อง 3 มาก
เอะอะอะไร เอาช่อง 3 ไว้ก่อน

และ ...นี่แหละที่เป็นสาเหตุให้เราติดละครของช่องสามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้... โดยเฉพาะเรื่องแดจังกึม แม้จะถูกนำมาฉายเป็นรอบที่สองแล้วก็ตาม

ครั้งหนึ่งเคยเป็นคำถามที่เรารุ้สึก “ ทำไมมันโปรโมทเว่อร์จัง” และเคยรู้สึกต่อต้านกับ T-SER “ผู้หญิงที่ใช้ลิ้นจนได้ดี” แบบนี้ด้วย
เพราะจ้องแต่จะใช้คำสองแง่สองง่ามให้เกิด ความกระหายใคร่รู้ของผู้ชม โดยอาจลืมคิดไปว่าเป็นการทำลายคุณค่าความเป็น แดจังกึม

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กลุ่มนักบริโภคละครเกาหลี หรือแม้แต่ “ขาจร” อย่างเราก็ตาม คิดว่าคงมีอารมณ์ขุ่นมัวไม่น้อย หากนึกย้อนไปถึงคราวที่ช่อง 3 ออก t-ser ตัวนี้มา ( ได้ยังไง)
แต่ก็นับว่า สำเร็จ….
นอกจากกลุ่มสาวกซีรี่เกาหลีแล้ว ละครเรื่องนี้ ยังดึงขาจรมาได้อีกนับไม่ถ้วน สำหรับเราเองแล้ว แดจังกึม เป็นการเบิกฤกษ์ให้เราเปิดใจรับซี่รี่ย์เกาหลีเรื่องอื่นๆ ได้อย่างงดงาม

การผสานกิจกรรมให้ผู้ชมสามารถมีส่วนร่วมและเข้าถึงละครแบบงอมแงมเป็นความชาญฉลาดของช่อง 3 ที่เชือดวิก 7 มาได้ชนิด เจ๊แดงเต้นเร่าๆ เพราะ reach เรทติ้งตกฮวบ หลังจากที่เคยหัวเราะเยาะในความพยามจะแซงของช่อง 3 มานานหลายปี

ที่จะเห็นได้ชัดตั้งแต่การทำการตลาดละครเรื่อง “ เสื้อสีฝุ่น” / “ สะใภ้ศักดินา” ที่เริ่มมีปรากฏการณ์ ทัวร์คอนเสิร์ตแบบเป็นล่ำเป็นสันที่ เซนทรัล พระราม 2 เรื่อยมา คิดเอาเองว่า เจ๊แดงเองคงขนจักกะแร้กะดิดตะหงิด ๆ ตั้งแต่

เพลงโด๊ เหล่ หมี่ ...ๆ อาลาวาดทั่วประเทศแล้วล่ะ

หลังจากแดจังกึมฟีเว่อร์ เจ๊แดงได้ตระหนักแล้วสมควรเอา แคนลำโขง ฝั่งพื้นบ้านมาสู้กะช่อง 3 มั่ง โดยหันมายอมจัดมหกรรมย่านพระราม 2 เช่นกัน ( ตามชัดๆ )

เป็นอันสมควรสรุปได้ว่า งานนี้ ช่อง 3 สำเร็จแล้ว
และช่อง3 คงอยากทนุถนอม brand royalty ไว้
จึงได้นำ “ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า” มาจ่อลงจออย่างรวดเร็ว แต่ที่เราไม่ชอบเป็นการส่วนตัวก็คือ มันโปรโมทเว่อร์..อีกละ ตั้งแต่ก่อน แดจังกึม จะจบประมาณหนึ่งเดือน ก็มีการลงโฆษณาตัวนี้ถี่จนน่ารำคาญ ไม่ว่าจะเป็นช่วงพักคั่นละคร ช่วงข่าวบันเทิง หรือการให้รายการยอดฮิตประจำวิกพระรามสี่ เช่น ผู้หญิงถึงผู้หญิง “ ย้ำคำย้ำพูด” จนเราเอียน ก่อนละครมาตั้งนาน หรือแม้แต่การขึ้นตัวอักษรตัวโตๆ เอาให้เห็นให้ได้ ในระดับที่ผิดปกติ เมื่อเทียบกับ การขึ้นตัววิ่งในเรื่องอื่นๆ ( และตำแหน่งก็โผล่มาวิ่งสูงกว่าปกติเยอะด้วยพิเคราะห์จากหน้าจอ ขึ้นสูงมาเป็นนิ้ว ..เชื่อมะ )

แต่เขาก็ทำสำเร็จ ( อีกแล้ว) ด้วยการพยาม “ ดัน กระทืบ ยัน ฯลฯ" แล้วแต่จะเรียกละกัน ไม่ว่าจะเป็นเกมส์ บันไดสวรรค์ ที่จะต้องนั่งดูละครครบทุกตอนเท่านั้น จึงตอบได้ และค่อยรอส่งชิงโชคอีกรอบหนึ่ง เป็นการ keep ลูกค้าอย่างดีเลยจริงๆ ของรางวัลก็ไม่ได้มากมาย เป็นเพียงสร้อยที่เหมือนกับตัวแสดงนำในเรื่องสวมใส่เท่านั้น

แต่สำหรับในมุมมองของเรา... ละครเรื่องนี้มันเน่ายิ่งกว่าบ้านทรายทอง เศร้าเว่อร์ ร้ายเว่อร์ นางเอกแสนดีเว่อร์ ลักษณะเนื้อเรื่องการวางโครงพื้นๆ มาก ไม่ได้มีความสลับซับซ้อนอะไรเลย ฉากที่ในการดำเนินเรื่องส่วนใหญ่หมดไปกับพระนาง ที่ตามหากันไปมา แล้วคลาดกันเพียงพระเอกหันหน้าไปทางซ้าย นางเอกเดินผ่านทางขวา นางเอกคิดว่าตัวเองไม่ดี หลีกหนีไป พระเอกตามง้อ นางอิจฉาแสนเลวกลั่นแกล้ง แม่เลี้ยงใจร้าย.... เฮ้ยยย มันละครบ้านเราดีๆ นี่เอง ไม่เห็นต้องซื้อมาฉายเลย...

ที่รู้สึกแย่กว่านั้น คือ การแสดงของตัวละครที่โอเว่อร์มากจนเหมือนละครเวที....
แม้จะพยามดัน และแม้จะประสบความสำเร็จซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นไปตามการผลักของตลาดโฆษณาธรรมดาๆ ดีๆ นี่เองก็ตาม แต่เราคิดว่าวิกพระรามสี่ คงตระหนักในจุดนี้ดี จึงคิดกลยุทธ รักษาอารมณ์และผู้ชมไว้ด้วยการเอา “ หมอโฮจุน “ มาเสียบ ซึ่งได้เลือกให้มีลักษณะของ แดจัง กึม แทบไม่มีผิดเพี๊ยน และสอดคล้องกับความต้องการของคนดูที่เรียกร้องให้นำแดจังกึมมาฉายใหม่ จึงได้นำแดจังกึมมาลงในช่วงเย็น จ- ศ เป็นรอบสอง เพื่อเรียกน้ำย่อย ก่อนนำ หมอโฮจุนเข้ามา โดยไม่สะดุดอารมณ์เพราะเจอฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า มาคั่น โดยอาจเห็นได้จากโฆษณาที่นำภาพแด จังกึมมาซ้อนแล้วพากย์เสียงเข้าไปว่า "จังกึม เจ้าจะไปไหนน่ะ / ข้าจะไปดูหมอโฮจุน"

สำหรับลักษณะของ หมอโฮจุน จะเห็นได้ว่ามีความคล้ายคลึง
ไม่ว่าจะเป็นลักษณะของ
1. period
2./การเล่าเรื่องแบบชูประเด็นความเด่นไปที่ตัวบุคคลในเรื่อง คือ หมอโฮจุน
3.ทีมสร้างชุดเดียวกัน ผู้กำกับเดียวกัน นักแสดงหลายตัวในเรื่องเป้นชุดเดียวกับจังกึม
4.ถูกอ้างว่า บุคคลในเรื่องมีตัวตนจริง
5.แดจังกึม เป็นหมอฝังเข็มแต่ หมอโฮจุน เป็นหมอแมะ (เพื่อนที่ดูแล้ว บอกมาอีกที ประมาณว่า หมอจับเส้น)หมอคนนี้น่าจะมีชื่อเสียงมากกว่า จังกึม เพราะมีบันทึกประวัติ แถมภาพ รวมถึงรูปปั้นด้วย แดจังกึมมีตัวตนอยู่จริง ช่วงประมาณ สมเด็จพระรามาธิบดีที่2 ของไทย เกิดในรัชสมัย เยซังคุง ผู้วิปลาศ (1494-1506) จนถึงพระเจ้าจุงจง (1506-1544) จนถึงพระเจ้าอินจง (1544-1545) จนถึงพระเจ้าเมียงจง (1545-1567) แห่งราชวงศ์โชซอนหมอโฮจุน น่าจะเป็นรุ่นลูกจังกึมนะ เพราะมีชีวิตในช่วง พระเจ้าเมียงจงโอรสพระเจ้าจุงจง จนถึงพระเจ้าเซนโจ (1567-1608) และสิ้นชีพในสมัย กวางแฮกัน (1608-1623)

6.คาดว่านางเอก ในหมอโฮจุน คงไม่เด่น เช่นเดียวกับ แด จังกึม ที่ พระเอก ไม่เด่น

ฯลฯ
ดังที่เราเองเคยเขียนไว้เล่นๆ ในจูริสคลับ เกี่ยวกับละครแดจึงกึม ( เอามาลงให้อ่านกันในนี้เลยละกัน)

ดังนี้

เรื่องย่อ เมื่อ 500 ปีที่ผ่านมาในช่วงเวลาสมัยของราชวงศ์ Chosun ประเทศเกาหลียังคงปกครองด้วยระบบกฎเกณฑ์ที่ผู้ชายเท่านั้น จึงจะสามารถมีอำนาจเป็นใหญ่กว่าผู้หญิงได้ Dae Jang Geum - Jewel in the Palace สร้างมาจากเรื่องจริงของหญิงสาวผู้เป็นตำนานนามว่า Jang Geum ซึ่งเป็นผู้หญิงคนแรกของเกาหลีที่เป็นแพทย์คอยรักษาอาการเจ็บป่วย ให้กับเชื้อพระวงศ์ในพระราชสำนัก เธอเป็นเด็กที่เกิดจากครอบครัวสามัญชนที่มีฐานะยากจน Jang Geum สูญเสียพ่อและแม่ไปตั้งแต่เธอยังเด็ก ด้วยเหตุผลทางการเมืองในสมัยนั้น คือ การลอบปลงพระชนม์คนสำคัญในพระราชวัง แม่ของเธอ ( ปาร์ค เมียง ยอ) กลับล้วงรู้ความลับนี้ จึงเป็นที่มาให้ถูกตามล่าเอาชีวิตเพื่อหวังปิดปาก โดยนางกำนัลตระกูลแช ( แชซังกุงในเวลาต่อมา) เมื่อแม่ของเธอรอดตายเพราะความช่วยเหลือจากเพื่อนรัก ( ฮันซังกุงในเวลาต่อมา) และนายทหารคนหนึ่ง ( พ่อของแดจังกึมนั่นเอง) ครอบครัวของเด็กหญิงจังกึมอยู่กันอย่างมีความสุขในหมู่บ้านแห่งหนึงตลอดมา จนวันหนึ่งได้ถูกตามล่าอีกครั้ง ครอบครัวของเธอแตกสลายคนละทิศทางอย่างน่าเวทนา ก่อนตายแม่ของจังกึมได้สั่งเสียให้จึงกึมเข้มแข็ง และใช้ความพยายามดำรงชีวิตอยู่ด้วยตนเองให้ได้ และให้หาหนทางกลับเข้าไปทำงานในวังเพื่อล้างมลทินให้แก่ตนเอง และครอบครัว และแล้ว ...โชคก็ยังเข้าข้างเธอเมื่อเธอได้มีโอกาสเข้าไปเรียนรู้วิธีการปรุงอาหารในพระราชสำนัก ด้วยความที่เธอเป็นเด็กที่ฉลาดทำให้ จังกึม กลายเป็นแม่ครัวมือหนึ่งที่ได้รับความไว้วางใจจากเชื้อพระวงศ์ และถูกใส่ร้ายจากเพื่อนจนทำให้ต้องระเห็จไปอยู่นอกเมือง มีความลำบากแสนสาหัส ภายหลัง จังกึม พยายามเรียนรู้วิธีปรุงยาจนทำให้เธอได้มีโอกาสกลับเข้าวังและมารักษาอาการเจ็บป่วยของพระราชา อย่างไรก็ตามเล่ห์กลของคนในราชวังและอำนาจทางการเมืองก็มักจะเป็นอุปสรรคที่ทำให้ จังกึมต้องฝ่าฟันมันไปให้ อย่างไรก็ตาม จังกึม ก็พยายามใช้สติปัญญาที่ชาญฉลาดของเธอต่อกรกับศัตรูที่มีอยู่มากมายในราชสำนัก เพื่อทำให้มาตรฐานทางสังคมเกิดการเท่าเทียมกัน ซึ่งไม่มีผู้หญิงเกาหลีคนไหนเคยทำได้มาก่อนในประศาสตร์ของประเทศเกาหลี

แดจังกึม เป็นความมหัศจรรย์ทางอารมณ์ก็ว่าได้ เพราะเป็นละครที่ลงได้ในช่วงเวลาที่เหมาะเจาะ ในขณะที่กระแสอารมณ์ของละครเรื่องอื่นๆ กำลังตีบตัน ช่อง 3 ก็นำ " น้ำชา" มาแก้เลี่ยนได้ดีเสียนี่กระไร คำว่าแก้เลี่ยนนี้ หมายถึงอะไร เราจะเห็นได้จากการนำเสนอเนื้อหาละครของแต่ละช่อง ที่เป็นไปในแนวใกล้เคียงกันคือ เรื่องความรัก ในธีมชิงรักหักสวาท นางเอกน่าสงสารและผลท้ายสุดจบลงด้วยความสุข ( Happy Ending ) หรือละครย้อนยุค ซึ่งมี เนื้อเรื่องแย่งชิงความเป็นจ้าวยุทธภพ อย่างมังกรหยก ความเป็นฮีโร่แบบไทยๆ เช่น ขวานฟ้าหน้าดำ หรือมุ่งแสดงถึงความเป็นมาประวัติศาสตร์อย่างสี่แผ่นดิน.... แต่ไม่มีละครเรื่องใดในช่วงนี้ที่เป็นแบบแดจังกึม ( ช่วงก่อนในยุค 70 จะมี โอชิน ละครดราม่าคล้ายแดจังกึม)_________________

แก้เลี่ยนอย่างไร สนุกอย่างไร มาดูกัน

1.แดจังกึมเป็นเรื่องย้อนยุคที่แสดงให้เห็นถึงประวัติศาสตร์ชาติเกาหลี ซึ่งตามปกติที่ผ่านมาเราจะเห็นละครต่างชาติในแนวย้อนยุค ( period ) ไปในแนวอื่นดังที่กล่าวมาข้างต้น เช่น ศึกชิงยุทธภพ เรื่องราวเกี่ยวกับความรักของตัวเอกในละครเสียมากกว่า

2.เป็นการนำเสนอที่แปลก เมื่อเทียบกับความนิยมในเนื้อหาที่ผู้ชมมักชื่นชอบความเป็น “ ดารา” กล่าวคือ เลือกชมตามดารานำแสดงที่ตนเองชื่นชอบ / หรือ ความ “ดัง” ของบทประพันธ์ในอดีต เช่น บ้านทรายทอง ดาวพระศุกร์ แต่ปางก่อน ฯลฯ ด้วยเนื้อหาและความนิยมในอดีตก็สามารถการันตีความสนุก และดึงดูดให้ผู้ชมให้ความสนใจได้ไม่ยาก แต่ แดจังกึม เป็นละครที่นำเสนอโดยใช้จุดเด่นในตัวละครเอง จะเห็นได้จากการโฆษณาว่า “ หญิงที่ใช้ปากจนได้ดี ” ไม่ได้ใช้ดารา เพราะคนไทยส่วนใหญ่ก็มิได้รู้จัก ลียอง เอ ( นางเอกของเรื่อง) เป็นแน่ จะใช้ความดังของบทประพันธ์ก็คงมิได้มีคนไทยส่วนใหญ่รุ้จักอีกเช่นกัน ( หลังจากได้รับความนิยมสูงทางทีวี จึงเพิ่งตีพิมพ์เป็นหนังสือฉบับแปลภาษาไทยด้วยซ้ำ )

3.แดจังกึม เป็นละครที่ใช้ผู้หญิงเป็น “ ฮีโร่” เมื่อเทียบกับละครเรื่องอื่นๆ เราจะพบว่า ตัวเอกในการดำเนินเรื่องจะเป็น คู่ แม้หากพบตัวละครเอกเพศชาย ( พระเอก ) ในเรื่องแดจังกึมก็สามารถสังเกตได้ว่าจะมีบทบาทสูงขึ้นมาเพียงช่วงครึ่งหลังของละครเท่านั้น จุดเริ่มหรือจบของเนื้อหาละครไม่ได้แขวนไว้กับการกระทำ หรือการตัดสินใจของตัวละครเพศชายเลย

4.เป็นละครที่ชูประเด็น
4.1 การเมืองไว้ในตอนต้น และทำให้เป็นที่มาซึ่งความโศกเศร้า สะเทือนใจ และแรงจูงใจของตัวเอกในเรื่อง กล่าวคือ การที่แม่ของจังกึมถูกปองร้ายฆ่าปิดปากก็เพราะไปรู้เบื้องหลังการลอบปลงพระชนม์ของพระพันปี การที่จังกึมต้องพบกับความยากลำบากต่อๆ มา ก็เพราะต่อต้านการแย่งชิงความเป็นใหญ่ทางการเมือง การช่อราษฏร์บังหลวง และ
4.2 การใช้อาหารเป็นวัฒนธรรมหลัก ( สื่อ ) ในการนำเสนอและดำเนินบทเกือบตลอดทั้งเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นการแข่งขันทำอาหาร การคัดตัวนางกำนัล การเลื่อนชั้นซังกุง ล้วนใช้อาหารเป็นการดำเนินเรื่องทั้งนั้น แต่ก็
4.3 กลับมาจบด้วยแนวความคิดทางสังคมสมัยนั้นได้อย่างลงตัว คือ ความคิดของคนที่มองว่าผู้หญิงห้ามเลื่อนชั้น ห้ามรับราชการ ห้ามเป็นหมอเป็นได้แค่นางพยาบาล ห้ามคิดอะไรใหม่ๆ เพราจะไม่มีคนเชื่อถือความคิดริเริ่มนั้น ( ตอนที่จังกึมพบวิธีฝังเข็มให้ตัวชาเพื่อผ่าตัดได้ ) ตัวละครจังกึมก็สามารถพิสูจน์ ฝ่าฟันให้เห็นได้ว่า ผู้หญิงก็มีความสามารถเท่าเทียมชาย ( ละครเรื่องนี้ feminism พอสมควร )

5.มีความรู้ที่แฝงเข้ามาในเนื้อเรื่องมาก เช่น ประวัติศาสตร์เกาหลี พิธีการรับคนเข้าวังหลวง การคัดสรรค์เนื้อ ผัก ในการทำอาหาร การรักษาโรค เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของละครเรื่องนี้เลยทีเดียว ประกอบกับทั้งทีมงานก็เล็งเห็นความจำเป็น ความแตกต่างในเรื่องของวัฒนธรรมที่คนต่างชาติอาจไม่เข้าใจ ( ละครเขามองการณ์ไกลดีเนอะ ทำให้คนดูรู้เรื่อง ขายได้ทั่วโลก เป็นอุตสาหกรรมภาพยนตร์ดี ) ด้วยการมีพิธีกรแนะนำความรู้และธีมของละครในตอนนั้นๆ ได้ เป็นการโปรยเข้าละครก่อนดู ซึ่งเราจะไม่ได้เห็นลักาณะนี้ในละครเรื่องใด และขณะนี้ เกาหลี เป็นประเทศที่ฉลาดในแง่ของการส่งเสริมการท่องเที่ยวแนวใหม่ในอาเซียน ทำคล้าย universal studio ของฮอลลิวู๊ด ในขณะนี้ คือ มีการจัดทัวร์ของรัฐบาลเกาหลีเอง และ ทัวร์เอกชนทั่วไปในลักษณะ “ ตามรอยแดจังกึม ”

6.อารมณ์สะเทือนใจที่สอดแทรกให้คนดูได้ร่วมรู้สึกตามในทุกๆ ตอน เช่น ฉากที่แม่ของจังกึมตาย / สภาพที่จังกึมถูกรังแกในระหว่างคัดเลือกนางกำนัล / ฮันซังกุงและจังกึมเพิ่งรู้ว่าต่างก็เป็นบุคคลที่ตนเฝ้าแสวงหามานาน / จังกึมถูกใส่ร้ายจากเพื่อนร่วมงาน
สิ่งที่น่าสนใจ จากการมองจุดร่วมของซี่รี่ย์พีเรียดสองเรื่องนี้ คือ ต่างได้รับความสนใจในแง่ของการท่องเที่ยว อันเป็นรายรับของประเทศเกาหลีแบบเสือนอนกิน....

*********************************************************************************

หากท่านผู้อ่านสงสัยว่าจริงหรือไม่ ลองเข้า google เสริช คำว่า ตามรอยแดจึงกึม จะเห็นทัวร์สารพัดยี่ห้อ และราคาหลากหลายโผล่มาให้ตัดสินใจควักเงินในกระเป๋า

แต่สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่า... คือ ภาวะทางปัญญาของท่านผู้ชมบ้านเราทั้งหลาย ที่ถูกพัดพาใหลไปในกระแสเกาหลี ทั้งเต็มใจ และ ไม่รู้ตัว...
กล่าวคือ หลังจากซี่รี่ย์สไตล์เกาหลีกำลังเป็นที่นิยม free tv หรือแม้แต่ cable tv ต่างก็พากันนำซี่รี่ย์เกาหลีมาลงจอกันเป็นแถว... ด้วยคาดหวังความสำเร็จทางสปอนเซอร์ และเอาใจผู้ชมที่ขอให้เป็น “ เกาหลี” แล้วเชื่อว่าชั้นทันสมัย ไม่ทราบว่าเราคิดไปเองหรือปล่าวนะ แต่ขณะนี้ เปิดไป ช่อง 3 5 7 9 itv หรือลอง เชคตารางออนแอร์ดูแล้วคงรู้สึกได้ว่า ตามกันจริงๆ เพราะมีร่วม 20 เรื่อง

ซึ่งอาจง่าย สำหรับผู้ผลิตรายการ เพราะแค่ซื้อมาลงจอออกอากาศ + ฮิต เพราะคนกำลังสนใจเกาหลีเยอะ แต่ผลกระทบที่ตามมาก็มี
เช่น

1.คุณเคยคิดหรือไม่ว่า จู่ๆ จะมีทัวร์การแสดงคอนเสริตของนักร้อง / ดารา เกาหลี เดือนละอย่างน้อย 2 ครั้งในประเทศไทย
2.โฆษณาเครื่องปรับอากาศ มีนางเอกเกาหลีเรื่องฮิตมาลง
3.โทรศัพท์ i-mobile แถมตั๋วคอนเสริต ที่ไม่สามารถหาซื้อได้ เว้นแต่ต้องซื้อมือถือยี่ห้อนี้
4.ทัวร์แดจังกึม ดังที่ไปบอกไปแล้ว
5.ริงโทน เกมส์ ดาวโหลด เกี่ยวกับซี่รี่ย์เหล่านี้ทั้งสิ้น ทั้งละเมิดลิขสิทธิและซื้อลิขสิทธิมาผลิต
6.เครื่องใช้ กิฟท์ชอปทั่วไป ที่มีรูปของซี่นี่ย์เหล่านี้

ล้วนเป็นกระแสมาจาก “ สื่อ” ทั้งนั้น

เงินบ้านเราเทไปที่เกาหลี อันมี “ละคร” เป็นการจุดประกาย

แล้วเมื่อไรจะพัฒนาในแบบฉบับของตัวเองได้เสียที!!!

จุด จุด จุด

2006-04-27T06:19:00.000-07:00

ในวันเดียวกัน หลังจากทำเอง อ่านเอง บ่นเองในเรื่องข้างล่าง ก็มีเวลาลองอ่านบลอคของเพื่อนๆ พี่ๆ ไล่ไปทีละอัน
วันนี้เป็นวันแรก ที่ได้อ่านเรื่องราวความเห็นต่างๆ ตามสายบลอคเกอร์อย่างเต็มที่ในรอบ 3 เดือนได้

เกิดรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง หรืออาจไม่เรียกกว่าความเปลี่ยนแปลง แต่อาจเรียกได้ว่าเป็นปรากฏการณ์สันดานที่เพิ่ง " ผุด " ในสายตาเรา

เราเกิดความรู้สึกไม่กล้าโพสความเห็นอะไรในบลอคของคนที่เราเคยโพส
บางครั้งเห็นด้วย บางครั้งไม่เห็นด้วย บางครั้งไม่มีความเห็นเกี่ยวข้องกับประเด็นที่โพส แต่ก็คอมเม้นลงไปด้วยอยากทักทาย

เกิดความ " สบายใจ " ที่จะ "พิมพ์"

บางครั้งบุคลิกของเราก็ชื่นชอบการเข้าสังคม ทำความรู้จักกับสิ่งใหม่ เพื่อนใหม่ ความเห็นใหม่
แต่บางครั้ง เราก็เหมือนปิดตัวเอง ไม่อยากรู้จักหรือแสดงความเห็นแลกเปลี่ยนอะไร ไม่อยากเห็นด้วยกับใคร
ไม่อยากพิมพ์อะไรลงไปในบลอค ทั้งๆ ที่ มันก็บลอคเพื่อน บลอคคนรู้จักกัน ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด กับคอมเม้นที่บางที มันไม่ค่อยเกี่ยวกับหัวข้อหรอก มักขุดอะไรต่อมิอะไรขึ้นมาด่ากันมากกว่า

เรื่องของเรื่อง คือ เพราะไม่อยากเป็นพวกใครเลย...

จะคอมเม้นเกี่ยวกับหัวข้อ ก็จะไม่เข้ากับคอมเม้นที่เขาเถียงกันอยู่ จะคอมเม้นเกี่ยวกับที่เขาเถียงกันอยู่ ก็จะไม่เข้ากับหัวข้อที่อ่าน..

เริ่มไม่แน่ใจ ... หลังจากที่ได้อ่านคอมเม้นแรงๆ ของบางคนในบางบลอค เราก็ไม่รู้ว่าควรอ่านอย่างเดียวหรือควรเสร่อแทรกความเห็นลงไปด้วยดี
เพราะไม่รู้ว่า จะเป็นการแทรกบรรยากาศเชียร์มวยของใครอยู่หรือปล่าว...

ไม่มีชื่อเรื่อง

2006-04-26T22:26:00.000-07:00

ช่วงนี้รู้สึกห่างหาย ไม่ค่อยได้ทำอะไรเป็นชิ้นอันสักอย่าง
ขาก็ยังเดินเดี้ยงๆ เพื่อนบอกว่ายังเป๋ เดินไม่สวยเหมือนเก่า ( เซ็งมาก ปรึกษาหมอก็บอกว่าต้องรอเวลาเข้าที่จริงๆ อีก 3 เดือนเดี๋ยวดีเองไม่ต้องกายภาพ)
ไอ้เราก็อยากหายไวๆ จะได้ไปไหนมาไหนได้สะดวก ตอนนี้เดินไม่ค่อยปกติ เดินนาน ๆก็เจ็บ ขาบวม กลับมาบ้านต้องแช่น้ำอุ่นตลอดจนขาสุกแล้ววว

รู้สึกว่าตัวเองยังไม่ " สุด " คือ เหมือนทำอะไรยังไม่เต็มที่ และรู้สึกอยากทำเสียทุกอย่าง ในหัวมีอภิมหาโครงการทั้งหลาย แต่ไม่ทำ ....
ชีวิตเรา.. ทำไมเอาแต่ใจแบบนี้ก็ไม่รู้

รู้สึกเสียดายเวลาที่ผ่านมา( อีกละ)
ก็คิดแบบนี้ พูดแบบนี้ทุกเทอมเลย จนโดนคนเขาบอกว่าก็พูดแบบนี้มาทุกปิดเทอม แต่ไม่เคยทำจริงๆ
555

คะแนนสอบเทอมสองตอนนี้ออกหมดแล้ว พอใจระดับนึง ยังไงก็ดีกว่าเทอมแรกมาก
คิดว่าคงเป็นไปตามวัฒนาการตามปกติของนักศึกษาทั่วไปที่เริ่มปรับตัวในการเรียนการสอนได้มากขึ้นมั้ง

คณะนี้การตอบข้อสอบมันมั่ว มันแถ ไม่ได้เหมือนนิเทดจริงๆ
แต่ที่มั่ว คือ.. คะแนน
รู้สึกอยากไว้อาลัยให้เจ้าหน้าที่หลายๆ คนที่คณะนี้เลย เพราะผิดหวัง...

ตั้งแต่ผลสอบวิชาทรัพย์ที่เราได้น้อยที่สุดในบรรดาทุกวิชาของเทอมนี้แล้ว ข้อ 5 ข้อสุดท้าย.. ได้ 6 คะแนน รวมคะแนนได้ 69
พระเจ้าช่วย ! ( ไม่มีกล้วย)
ทำได้นี่นา เขียนกวาดเก็บประเด็นเล็กประเด็นน้อยทุกบรรทัด ธงก็ถูก ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้เท่านี้ เพราะรู้ตัวว่าคะแนนวิชานี้จะฮวบที่ข้อ 3 แต่ สองข้อหลังไม่ควรต่ำกว่า 18

นึกในใจ " ได้ 6 ได้ไงวะ "
อารมณ์ที่วานเพื่อนดูคะแนนให้เพราะขาเดี้ยงไม่ค่อยอยากไป อีกอารมณ์นึงคือ...น่าจะไปดูเองจะได้ ขอทำเรื่องดูสมุดคำตอบ กูพลาดตรงไหน...

ยังไม่ทันไร วิชาค้ำประกันออกอีก เพื่อนโทรมาบอกว่า ข้อ 5 ก้อยหายนะ เป็น ? ไม่มีคะแนนบอก
อ้าว.... ชีวิตกู เป็นเหี้ยไรเนี่ย... ทั้งสองวิชาเลย

ประสาทจะกิน นอนไม่หลับทั้งคืน คิดว่าข้อ 5 หาย แสดงว่าหายไปทั้งสมุด มันเกิดไรขึ้นเนี่ย เป็นไปได้ไหมที่เราสอบห้องข้างล่างไม่เหมือนชาวบ้าน ทำให้เจ้าหน้าที่เขารวบรวมสมุดคำตอบเราพลาดไป รีบโทรไปห้องสำนักทะเบียน ไม่มีคนรับเลย โทรไปห้องอาจารย์ปิติกุล ก็ไม่มีคนรับ ยิ่งประสาทหนักไปใหญ่ แต่ก็คิดว่าคงเย็นมากแล้ว ทำอะไรไม่ได้...
คืนนั้น นอนไม่หลับเลย... เช้าวันรุ่งขึ้นตัดสินใจไปคณะเองดีกว่า

ไปถึงเป็นวันลงทะเบียนซ่อมของน้องภาคปกติ คนฮึ่มมาก เจ้าหน้าที่หน้าหงิกกว่าทุกครั้งที่เคยเห็นเลย แต่โชคดีที่มีน้องปุ๊ก กะน้องระ คอยช่วยเหลือหยิบเอกสารและบอกข้อมูลต่างๆให้ โชคดีชั้นที่ 2 อีก เมื่อได้เจออาจารย์สมเกียรติเอง ทำให้ได้รื้อสมุดทรัพย์มาดู
อ้าว..ก็ได้ 16 นี่หว่า แล้วทำไมให้เราแค่ 6 วะ... หายไป 10 คะแนน

" เจ้าหน้าที่คีย์ข้อมูลผิด" จาก 16 เหลือ 6 ตัวเดียว... หึหึ ( ตอนนั้นดีใจ ขอแก้คะแนน แต่จริงๆ แอบคิด ทำไมกูได้น้อยวะ แค่ 16 เอง ยังแอบไม่พอใจเล็กน้อย 555)

ส่วนวิชาค้ำประกัน เจ้าหน้าที่บอกว่า สมุดหาย... เราก็ไม่สนมันละ
ไปหาอาจารย์เองดีกว่า ไปถึงอาจารย์บอกว่ามีบางคนทำผิดเล่มไปรวมกับของอาจารย์สุดา ให้รอคะแนนออกอีกทีก่อนเพราะเพิ่งส่งคะแนนระลอก 2 ไป ถ้าไม่มีอีก ก็แสดงว่าหายจริง แต่เดี๋ยวจะดูให้...

ก่อนหน้านี้เราเคยได้ยินข่าวมาว่าเคยมีการสมุดหายแบบนี้แหละ หาไม่เจอแล้วอาจารย์ให้ 16 คะแนน ซึ่งตอนนั้นเราคิดว่าไม่คุ้มอยู่ดีเพราะข้อนี้เราทำได้ มันควรได้เกิน 16 มันออกเรื่องจำนองครอบเพียงใด ซึ่งไม่ได้ยากเลย

แล้วพอคะแนนเราออก เราก็ได้ 16 จริงๆ ทั้งที่ข้อนั้นเราทำได้อีกละ แต่ทำไมคะแนนไม่ดีก็ไม่รู้ดิ.. บังเอิญว่าตรงกับที่ได้ข่าวมาด้วยว่าถ้าเขาหาไม่เจอจริงๆ เขาจะให้ 16...

เห้อ....

ถัดมาอีก 2-3 วันหลังจากคะแนนออก
เราไปสอบหนี้ ที่คณะ
ได้ที่นั่งหน้าสุด ซึ่งเป็นที่วางสัมภาระต่างๆ ของเพื่อนๆ ที่มาสอบ
เราก็รำคาญมากกับเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดของเพื่อนร่วมห้อง ทำไมมันมารยาทแย่ยังนี้ ทำไมมันขี้ลืมไม่ได้ปิดเครื่องกัน หนำซ้ำ.. บางคนไม่ได้ดังธรรมดาแบบเสียงเพลง แต่มันเป็นเสียงตั้งนาฬิกาปลุกเว้ยยยยยยยยยยยย
อยากจะฆ่ามันจริงๆ เสียสมาธิมาก เพราะดังไม่หยุด

เจ้าหน้าที่ในห้องก็เป็นบุคคลไร้ความสามารถในการแก้ไขปัญหา นั่งเฉย เฉย เฉย.. ทั้งๆ ที่เสียงดังแบบนั้นตลอด จนเรากะพี่ผู้ชายคนนึงพูดมาว่า มันดังมาจากใบไหนบ้างให้เอาออกไปที่อื่นได้ไหม

เจ้าหน้าที่ก็ขยับตูดลุกขึ้นมาหยิบแบบเนือยๆ แล้วเอากระเป๋าไปไว้ห้องที่เอ็ดดี้

อ้าว...ก็ดังข้างๆโสตประสาทกูอยู่ดีน่ะแหละ
แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อแล้ว เสียเวลา แค่นี้ยังจะเขียนไม่ทันอยู่แล้วเลย

ทำข้อสอบไปสักพัก... รู้สึกเหมือนมีคนมองเราตลอด ( คนเราเวลาเจอมองมักจะรู้ตัวนะ ว่ามะ) ก็เลยเงยหน้าขึ้นมาเพื่อมองไป และเพื่อพักสายตาด้วย ปรากฏว่าเจอเจ้าหน้าที่ผู้ชายมันมองเราอยู่อ่ะ มันนั่งริมบนเวที ตรงโต๊ะตั้งโปรเจคเตอร์ มองลงมานี่จะเห็นเราชัดเลย พอเรามองมัน มันก็หลบสายตาไปมองที่อื่น เราก็ตะหงิดๆ แต่ก็ทำข้อสอบต่อไป ไม่ได้คิดอะไรต่อ...

สักพัก เราทำข้อสอบก็รู้สึกว่าถูกมองอีก เราเลยเงยหน้าขึ้นมา ก็เจอมันมองเราอีกอ่ะ... มันก็หลบสายตาเราอีก
สักพัก เราก็รู้สึกอีก เลยตั้งใจไม่เงยหน้าเพราะมันจะหลบสายตาทัน เราตวัดแต่ลูกตาขึ้นมามองมันแบบรวดเร็ว

ทีนี้ จจังงๆ ๆๆๆ เลย
เราเห็นมันมองขาเราอยู่ เราใส่กระโปรงสั้นเหนือเข่าแต่ไม่มาก และก็เป็นเรื่องปกติด้วยที่มันจะถกขึ้นมาเวลาที่เรานั่ง ยิ่งทำข้อสอบไปก็ไม่ได้ระวังตัว ทำให้ไม่รู้ว่ามันถกขึ้นมาสั้นกว่าเดิม...

พอเรามองมันคราวนี้ แม้มันจะหลบสายตาของมันในตอนแรกไม่ทัน แต่เราก็เห็นจังๆ แล้วว่ามันมองอะไรเราอยู่ เราพยามดึงชายกระโปรงลงมายาวๆ และเอากระเป๋าดินสอปิดช่องว่างระหว่างขาไป

แต่สักพัก... เราก็รู้สึกอีก

แม่ง!
ไม่ไหวแล้ว
เลยลุกขึ้นมาเดินไปเอากระเป๋าของตัวเอง ทำให้เจ้าหน้าที่ผู้หญิงถามว่าจะเอาอะไรคะ / มีอะไร
เราเลยบอกไปว่า " จะเอาเสื้อหนาวในกระเป๋าออกมาปิดขาค่ะ เพราะว่าเจ้าหน้าที่ผู้ชายคนนี้มองขาตลอด "

แล้วความเงียบก็เกิดขึ้น....

จันไรราชดำเนิน

2006-04-06T22:18:00.000-07:00

บังเอิญไปอ่านเจอ ...http://www.nitade35.com/?action=show&topic=2101

รู้สึก จันไร มาก

นี่คืออีกตัวอย่างของการคุกคามสื่อ และสื่อยินดีจะถูกคุมคาม

ไปเลือกตั้งมา...

2006-04-02T00:16:00.000-08:00

ตื่นแต่เช้าเพื่อไปเลือกตั้ง ไปถึงเป็นคนแรก ๆ เลย

แต่ก็แปลกใจ
1.ครั้งนี้เป็นครั้งแรก ที่ต้องมีตายางใช้ เมื่อคืนก็ได้ฟอเวิดเมล และ เมสเสจจากอาจารย์ จากเพื่อนๆ ให้เตรียมปากกาไป ไม่ให้ใช้ตรายางของมัน
2.ครั้งแรกอีกแหละ ที่จัดสถานที่ได้เอื้ออำนวยแก่การโกงกันง่ายมากขึ้น
มีการจัดคูหา หันหน้าออก ทั้งๆที่จากเดิมจะหันเข้าหาผนัง กำแพง
แต่คราวนี้... คูหาหันออก และจัดที่แคบกว่าเดิมมาก... งงว้ะ สถานที่ก็ที่เดิม ทำไมวางโต๊ะเจ้าหน้าที่กับคูหาโคตรจะติดกันเลย...

คูหาห่างกับโต๊ะเจ้าหน้าที่ 50 เซน. ----> นี่อ่าหรอ.. ความลับ

แปลกอีกอย่าง.. เรื่องตรายางยังพอรู้ล่วงหน้าหน่อยนึง แต่เรื่องคูหาหันหน้าเชิญชวนคนนอกให้เห็นว่าเราเลือกกาช่องไหนเนี่ย ไม่มีการประกาศอะไรมาก่อน รู้สึกเหมือนภาวะมัดมือชก..

พอถามเจ้าหน้าที่ตามประสาคนปากมากไปว่า " พี่ๆ ทำไมคูหาหันหน้าออกอ่ะ อย่างนี้ก็เห็นหมดสิว่ากาช่องไหน"
โอว.. คำตอบสุดหรู กลับมา คือ " ไม่รู้ เขาสั่งมา"

เรานึกในใจ ......" ตอบได้เหี้ยจัง "

ทำให้นึกไปถึงต่างจังหวัด ระดับรากหญ้า สมมุติหัวคะแนนพาไปเลือกตั้ง... เมื่อก่อนเราจะได้ยินคนสอนมาว่า รับเงินได้แต่ตอนเลือก ก็ไม่ต้องกาเลือกมัน เรามีสิทธิจะเลือกใครก็ได้

กรณีนี้ ถ้าหัวคะแนน หรือ เจ้าหน้าที่เป็นหนอนบ่อนไส้สะเอง .. สบายมากเลยนะ แค่มองว่ามือของชาวบ้านกากบาทบริเวณใด...ก็รู้แล้ว

ระหว่างเบอร์ 2 กับ ล่างขวา ระดับมือมันต่างกันมาก ยังไงก็สังเกตุเห็นได้...

นี่หรือ " ความลับ " ม.104 ใช่มะ
สร้างภาวะกดดันให้รู้สึกว่าจะต้องลำบากใจในการเลือกก็แย่แล้วนะ คนเดินผ่านไปมาจ่อกแจ้กเลยด้านหลังเรา คนต่อแถวก็เห็นเราเลือก เจ้าหน้าที่ก็เห็นเราเลือก

การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นครั้งที่โสมมมากที่สุดแล้วแหละ อยากให้โมฆะ แต่ก็คิดถึงงบสองพันล้าน... ประเทศชาติเสียหายเพราะมึงคนเดียว...

จริง ๆน่าจะเอาคูหา กับโต๊ะเจ้าหน้าที่ไว้ที่เดียวกันเลยนะ แล้วเวลาจะเลือกเบอร์อะไร ช่องไหน ก็บอกเจ้าหน้าที่ให้กาให้เลยดีมะ

เหมาะเจาะจริงๆ.. ที่จะต้องเป็นการเลือกตั้งครั้งนี้พอดี....

4.อาจารย์รัฐศาสตร์ จุฬาฯ ฉีกบัตร -----> จะด่ากันทำไม
บ้างด่าสถาบัน ( ได้โอกาสพาล มีอะไรก็จ้องเล่นงานสถาบันก่อนอยู่แล้วกลุ่มคนพวกนี้) บ้างด่าความเป็นอาจารย์ไล่ไปสอนควาย ( ถ้าควายเอนท์ติดจุฬา กูก็อยากรู้ว่าไอ้คนด่าในพันทิพย์เอนท์ติดที่ไหน )

ทำไมต้องด่า ด่าแล้วได้อะไร แสดงเหตุผลไม่ได้ เงียบๆ ไปดีกว่า นั่งอ่านได้ไม่หมด พบแต่ข้อความสาดเสียเทเสียเต็มไปหมด มีแต่อารมณ์รุนแรงจนไอ้เราคนอ่านก็พลอยโมโหตามไปด้วย

แต่ละคนก็มีความคิด มีจุดยืนของตนเอง เขาเลือกแล้ว เขาได้รับผล เขายอมรับผล ....
โอเค.. เข้าใจว่าผิด กม.เลือกตั้ง แต่อาจารย์เขาก็เลือกแล้วที่จะแสดงจุดยืนของตนเอง
เขาตัดสินใจแล้ว ...เลือกแล้ว และกล้าพอที่จะยอมรับว่าทำผิด แต่เพราะไม่ต้องการเป็นส่วนฟอกความถูกต้องให้ " มัน "
แล้วไงอ่ะ??????~

คนมักด่าแต่การกระทำของเขา
น่าจะมองสาเหตุที่ทำให้ต้องทำบ้าง ว่ามันสะท้อนอะไรบางอย่าง...

เขาก็ยอมรับการกระทำของเขานะว่าเขาผิด .. ดีกว่าพวกโกงภาษีเจ็ดหมื่นสามพันล้าน ซุกหุ้น ขายไฟฟ้า ฯลฯ แต่ไม่เคยยอมรับเลยว่าตัวเองผิด

5.อาจารย์ธุรกิจบัณฑิตย์ กรีดเลือดอีกราย....
ไปดูข่าวต่อดีกว่า

ปิดเทอมแว้วว

2006-03-17T04:47:00.000-08:00

สอบเสร็จวันสุดท้าย...ผ่านไปได้ด้วยดี
เกิดความรู้สึกดีๆ เพิ่มขึ้นให้กับคนอีกหลายคน
เจ้าหน้าที่น่ารักๆ ก็มีนะเนี่ย
พี่เพ็ญคอยประคองเราเข้าไปสอบในห้อง อ.เต่าตลอดเลย
พี่แดง คอยช่วยถือของให้ พาเข้าห้องน้ำ

อาจารย์แจคกี้ก็น่ารักมาก ขนาดข้อสอบมีที่ผิด ยังวิ่งมาบอกแล้วแก้ให้เราที่ห้องตั้ง 2 ครั้ง เราขำอาจารย์ด้วยแหละ เข้ามาแล้วถามเราใหญ่ว่าทำข้อ 5 ไปยัง เราบอกว่าทำแล้ว เขาก็ตกใจ มันมีที่แก้นะ แล้วเขาก็หยิบข้อสอบเราไปเขียนแก้ให้เฉยเลย ... ข้อสอบเราเลยมีลายมืออาจารย์อยู่ 5555

บางทีอาจารย์นั่งเซ็นงานอยู่ ก็หันมาถามเราว่าหนาวไหม (เขาคงหนาว 5555)

ข้อสอบเราเก็บช้าไป 5 นาทีด้วย เพราะพี่เขาบอกว่าเราเข้าห้องช้า และเดินช้ากว่าจะถึงห้อง เขาเลยให้เราทำช้าไปอีก 5 นาที ( ขอบคุณพี่มากๆ เลย เพราะ 5 นาทีนั้น มันมีความหมายกับเรามากมาย )

เพื่อนๆ ก็ดี อ้นมาช่วยประคองเราตอนลงบันได เพราะเราลงเองไม่ได้
พี่นพ กับพี่เอ๋ก็ช่วยถือของ รอจนกว่าแม่เรามารับ ไม่ยอมปล่อยให้เรารอแม่คนเดียว
ชุ ก็...ไม่ได้สนิทเลยอ่ะ ยังมาช่วยจูงเรา
พี่ๆ เพื่อนๆ คนอื่นอีกหลายคน แม้แค่เคยยิ้มๆ ให้กันเฉยๆ ไม่ได้รู้จักกันก็เข้ามาให้ความช่วยเหลือ ถามไถ่
สอบเสร็จก็มีคนโทรมาถามอาการกันหลายคน
พี่ๆ เพื่อนๆ ใน msn ที่รู้ก็ถามอาการกัน
ทำให้รู้สึกว่า คนที่คณะนี้มีน้ำใจไมตรีดีกะเราจังเลย

สุดท้าย

เต่า..น่ารักจัง

ต่อๆ * 3

2006-03-17T02:59:00.000-08:00

เรากลับมาบ้านด้วยความเซ็ง + ปวด และอยู่ในระหว่างช่วงการปรับตัวให้เข้ากับขาใหม่ๆ ของตัวเอง...

-ไม่ถนัดเลย ไม้เท้าเนี่ย
-จะอาบน้ำยังไงดี
-ถ้าหายแล้วมันจะเหมือนเดิมไหม จะเล่นตีแบดแบบซาดิสซ์ได้ไหม
-ชีวิตนี้ยังไม่ได้ไปภูกระดึงเลยนะเว้ย จะขึ้นเขาไหวป่าววะ
-เอาใบรับรองแพทย์ไปที่คณะ เขาจะยอมให้สอบข้างล่างไหม
ฯลฯ

พร้อมกับปัญหาหนัก กับการที่เราไม่สามารถอ่านหนังสือได้เลย กินยาก็ง่วงมาก พ้น 4ชม. ก็ปวดใหม่ ไม่กินก็ปวดและบวม กินก็อ่านหนังสือต่อไม่ได้เพราะง่วง

นี่เท่ากับเราอ่านเก็บมาได้เท่าไหน ก็เท่านั้นเลยนะ อ่านทวนก่อนสอบไม่ได้เลย.... ไม่ได้เลยยย

-------------------------------------------------------------------------------------------

แล้ววันสอบเราก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดมากๆ

เราตั้งใจไปก่อนเวลา
บอกเหตุผลเจ้าหน้าที่ ขอสอบข้างล่างพร้อมยื่นใบรับรองแพทย์

เจ้าหน้าที่แต่ละคน..ทำเหมือนไม่เห็นเรายืนข้างหน้าเขาเลย
คนนึงพูดแบบไม่มองหน้าว่า ต้องสอบชั้น 3 ห้อง 301 ตามเลขที่เรา
อีกคนบอกว่า ห้องไม่ว่าง อีกคนบอกว่าอนุญาตให้ใช้ลิฟท์ได้ คนเดิมเสริมต่อ ว่าเดี๋ยวให้ไปสอบห้องพักอาจารย์ชั้น 3
( ห้องพักอาจารย์ชั้น 3 คือห้องติดกะพี่เอ็ดดี้ คนดูแลตึก ซึ่งเหม็นบุหรี่มากก พี่เอ็ดดี้สูบจัดมาก และในทางความเป็นจริง ไม่มีอาจารย์คนไหนยอมนั่งในห้องนั้น เพราะสกปรก+เหม็นบุหรี่ที่พี่เอ็ดดี้สูบ) ...เอ่อ .. เราจะต้องเดินออกจากลิฟท์เดินไปจากสุดทางเพื่อไปนั่งสอบในห้องบุหรี่ของพี่เอดดี้!!!

"เพื่ออะไร" ??????????

วินาทีนั้น เราแทบถอดใจ... อยากกลับบ้านตอนนั้นเลย ขาเราเจ็บขนาดนี้ ยังใจร้ายให้เราขึ้นสอบข้างบนอีกหรอเนี่ย เราควรเชื่อแม่ตั้งแต่แรกจริงๆ ไม่ควรดื้อมาสอบเลย เรานึกถึงที่จุฬาฯมาก เพราะถ้าเป็นที่นั่น อาจารย์จะยอมให้เราเลื่อนสอบแน่ๆ เลยเพราะเคยมีเพื่อนเราได้มาแล้ว แต่ที่นี่.." ตก " แหงๆ

เราเห็นอาจารย์เหน่งเดินผ่านมาพอดี เลยโวยวายขึ้นมาว่า " พี่คะ หนูเดินไม่ไหว ขาหัก เขียวขนาดนี้ สอบชั้น 3 ไม่ได้แน่ๆ ค่ะ ทำไงได้บ้างคะ"
อาจารย์เหน่งหยุดเดิน กึ่ก! " เป็นอะไรคะ (แล้วหันไปบอกเจ้าหน้าที่) สอบที่ห้องพี่ก็ได้ "

อิอิอิอิ

โอ๊ยย ดีใจมากกก

ไม่ต้องเจ็บตัวแล้ว ใครลองมาเป็นบ้างจะรู้สึก ว่าเดินแต่ละก้าวมันเจ็บแค่ไหน ..

ระหว่างที่เจ้าหน้าที่กำลังลังเลอยู่ว่าจะเอาไง ใครจะคุมสอบเรา
อาจารย์สุรศักดิ์ก็เดินมาพอดี ( เย้ๆ มีคนช่วยอีกแรงแล้ว) ถามเราว่า " เป็นอะไร สภาพนี้ยังจะมาสอบอีก "
อาจารย์เขาคงจำเราได้ ตั้งใจเรียนนั่งเกือบหน้าสุดทุกครั้ง ถาม-ตอบกับเขาเสมอ ดีใจจังที่เขาเอ็นดู อิอิ

" แหม..ไม่มาสอบก็ตกอาญาของอาจารย์ดิคะ"
เราก็บอกไปเสร็จ... อาจารย์รีบถามด้วยความห่วงใยว่า " แล้วสอบที่ไหน"
เราเลยบอกไปว่า " ยังไม่มีที่สอบเลยค่ะ อยากสอบข้างล่างเพราะเดินไม่ไหว แต่เจ้าหน้าที่จะให้สอบข้างบน ..."
อาจารย์ทำท่าเป็นห่วงเรามาก ประทับใจจัง.. อาจารย์เดินไปบอกเจ้าหน้าที่ให้อีกครั้ง ( เป็นคนที่ 2 ละที่ช่วยเรา)

แต่เจ้าหน้าที่บอกว่า ตารางห้อง อ.เหน่งก็ไม่ว่าง มีเด็กตาบอดมาสอบ..
( เวรกรรมจริงๆ เลยเรา อดอีกแหง)

.................................................

แต่ด้วยความช่วยเหลือของอาจารย์

ในที่สุด

เจ้าหน้าที่ก็ถามกันว่า ให้สอบห้องอาจารย์เต่าได้ไหม เพราะโต๊ะว่าง (อุ้ยๆ ห้องใครนะ 5555)

แล้วเจ้าหน้าที่ตกลงให้เราสอบข้างล่างได้
แถมได้สอบโต๊ะถูกใจอีก

อิอิ

ต่อๆ * 2

2006-03-17T02:39:00.000-08:00

ไปถึงโรงพยาบาล..

พยาบาลถาม เป็นอะไรมาคะ ( เรานั่งรถเข็นอยู่)
เราก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นยังไม่หาย... ป ..เปะ.. เป็นรถเมลค่ะ รถเมล...
( เหมือนคนปัญญาอ่อน เขาถามเป็นไร เสือกบอกเป็นรถเมล)

โชคดี เพื่อนมันเดินมา เลยพูดแทนให้ เพราะอินี่พูดไม่รู้เรื่องแล้ว...

" จะขึ้นรถเมล แล้วตกลงไปครับ ขาเดินไม่ได้ ปวดมาก "

คุ๊ณพยายม ก็ดันฟังผิดอีก ---- " อะไรนะคะ รถเมลชนที่ไหนคะ"
เรานึกในใจ แมร่ง กรูจะเปลี่ยนโรงพยาบาลดีป่าววะ พยาบาลฟังไม่ได้ศัพท์ จับไม่ได้ประเด็นเลย

พยาบาลอีกคนเดินมา " ส่งเข้า อาจารย์หมอพิเชษฐ์ ดูกระดูกเลย ขาเขาบวมมาก "

เรานึกในใจ " เอาแล้วๆ อย่าเป็นไรนะ พรุ่งนี้นะเว้ยย "

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ตรวจเสร็จ หมอบอกว่าจากฟิลม์เอกซเรย์ กระดูกเท้าแตก เข้าเฝือก 1 เดือนแล้วมาดูผลอีกที

เราร้องไห้โฮเลย บอกหมอว่าจะสอบพรุ่งนี้ จะทำไง
แม่เรารีบบอกหมอเลย สอบไม่เป็นไร นอนโรงพยาบาลเลยไหมคะ คุณหมอ เดี๋ยวจะไปจองห้องเลย

( แม่เราไม่แคร์เรื่องสอบเล้ย...เห้อ )

ไม่เอาอ่ะ..อุตส่าห์ตั้งใจเรียนมาทั้งเทอม หนังสือก็อ่านเก็บมาเยอะแล้ว จะต้องมาอดสอบหรอเนี่ย... เรื่องอะไร

ยังไงก็ต้องไปสอบ ปวดขาก็จะสอบๆๆๆๆ ตั้ง 5 วิชาเลยนะ ไม่ไปสอบก็ซ่อมอ๊วกดิ
ตายสองชั้นอยู่ดีตอนซ่อม

แต่ก็แอบกังวล พรุ่งนี้จะไปสอบไงวะ จะให้แม่เอารถจอดตรงไหนใกล้ๆ ยามก็โหดเข้าข้างในที่จอดรถคณะได้ป่าวไม่รู้ สอบชั้น 3 จะเดินไปยังไงไหว ขึ้นลิฟท์ก็ยังต้องเดินเยอะอยู่ดี ทำไงๆๆๆๆ

ถือศีลอด งดเที่ยว

2006-03-17T00:02:00.000-08:00

ถือศีลอด งดเที่ยว!

หึหึหึ

จะดีใจทำไม...
อยู่บ้านไม่มีไรทำ

หึหึหึ

ไปไหนไม่ได้

หึหึหึ

ทำอะไรดี

หึหึหึ
( บ้าไปแย้ว)
อัพบลอคก็ได้วะ
55555555

ตอนนี้อารมณ์ดี
หรือจะเรียกได้ว่า อารมณ์ทำใจมากกว่า
ขาเดี้ยงอ่ะ กระดูกเท้าแตก
ย้อนหลังกลับไป 17 วันที่แล้ว....

ด้วยความงก..ของเรา เห็นว่าใกล้บ้านแค่ 2 ป้ายรถเมลเอง ใครจะเรียกแท็กซี่ละ รถเมลสายไหนๆ ก็ผ่านนี่หว่า
ไปเอาชีทกะเพื่อนมาอ่านสอบ แล้วก็แวะร้านหนมเค้กเจ้าอร่อย ขากลับรีบขึ้นรถเมลไปหน่อย เลยหกล้มลงไปท่าไหนไม่รู้ ไอ้รถเมลมันก็ขับไปเลย ทิ้งเรากลิ้งไปอยู่กลางถนนแบบนั้น... เจ้ากรรม สาย 108 วิ่งมาอย่างเร็ว บีบแตรไล่เราอีก ตอนนั้นเรากลัวโดนรถทับมาก กลัวสุดๆๆ ลุกก็ลุกไม่ได้ พยายามลุกแล้วแต่ก็ไม่ได้อยู่ดี
ทำไงดีล่ะ..
เวลาไม่มีจะคิดแล้วเว้ย มันจะมาทับกูมั้ยวะ
เลยเอาชีวิตรอดก่อนด้วยการเอาก้นกระดึ๊บๆ กะ มือสองข้างที่ยังดีอยู่ถากๆ เข้าฟุตบาท
พอเข้าฝั่งแล้วก็โกยของกินก่อนเลย ชีทช่างมัน 5555 เห็นแก่กิน รองเท้าแตะก็ไปคนละทิศทาง ....
หันไปมอง คนเต็มเลย แต่ไม่มีใครช่วยสักกะคน อือหือ .... น้ำใจคนแถวนี้ มันยังนี้นี่เองหรอเนี่ย...

ซึ้งเลยจริงๆ !!

เราเจ็บมาก มากจนน้ำตาใหลออกมาเองแต่พยายามกลั้นอยู่เพราะอายคนเขา เมื่อกี๊ก็ไปกลิ้งเล่นที่ถนนทีนึงละ นี่ยังจะมาร้องไห้อีกได้ไง...
นึกถึงแม่ แม่ก็ไปทำบุญที่วัด จะโทรบอกแม่ให้มารับไปโรงพยาบาล แม่คงตกใจ กลัวแม่ขับรถเกิดอุบัติเหตุอีก เรื่องคงไปกันใหญ่...

นึกถึงแท็กซี่ ก็ .. เอ่อ เราไม่ไว้ใจแล้ว เลยโทรหาเพื่อนดีกว่า เพิ่งแยกกันเมื่อกี๊เอง บ้านมันอยู่แถวนี้ มาได้ใกล้สุด
แล้วที่สำคัญ ตอนนี้ ..ขาเราขยับไม่ได้เลย ทำไมวะ... เฮ้ย มันเป็นอะไร มันเจ็บมากและขยับไม่ได้ แถมยังมีเนื้อปูดๆ เหมือนเลือดคั่ง ปูดงอกออกมาอย่างรวดเร็วมากที่หน้าเท้าเรา

พิงเสาไฟฟ้าได้ 5 นาที เพื่อนก็มารับ...ฮือๆๆๆ กูเจ็บอ่าาาเดินไม่ได้ขยับไม่ได้แล้ว
ขึ้นรถปุ้ป.. ร้องไห้โฮทันที

ส่วนหนึ่งมาจากความเจ็บขา อีกส่วนหนึ่งมาจากความเจ็บใจ ทำไมต้องเป็นเรา... ทำไมคนมันไม่มีน้ำใจเลยวะ... ทำไมรถเมลมันเลวแบบนั้น ...ทำไมมันต้องบีบแตรใส่เรา... แล้วทำไมเราต้องซุ่มซ่ามขนาดนี้ ทำไม ทำไม ทำไม แล้วพรุ่งนี้เราจะสอบอยู่แล้วนะ

มาบ่นดีกว่า

2005-11-03T06:37:00.000-08:00

* ตอนนี้เราไม่อยากเปิดเทอมแหละ ยังอยากนอน เล่น กิน เที่ยวก่อน ยังไม่สะใจ และที่สำคัญ ..เราก็ยังอ่านหนังสือไม่ถึงไหนเล้ยยย และพอเปิดเทอม พวกเพื่อนๆ ก็จะต้องพูดถึงเรื่องข้อสอบที่ผ่านมาแน่ๆ เลย เราไม่อยากสนใจและเครียดตามจริง ๆ นะ เพราะมันทำอะไรไม่ได้แล้วนี่

* เมื่อวานดีใจมากเลย ในที่สุด ของก็ไปถึงอังกฤษแล้ว เย้ เย้ หลังจากรอมา 22 วัน อาลาวาดไปรษณีย์ไป 2 รอบ ตามเรื่องกันหัวหมุน ฝั่งไทยก็บอกว่าของออกไปนอกประเทศแล้วแน่ๆ ฝั่งนู้นก็บอกว่าของยังไม่เข้าประเทศมาแน่ๆ ตกลงของอยู่ไหนวะ....
ทำใจไว้แล้วว่าของหายชัวร์ ตอนแรก เราคิดว่าถ้าหายก็จะส่งใหม่ไปแต่ก็เสียดายตังค์จัง มันไม่น่าจะต้องมาเสียเงินเพราะไม่ใช่ความผิดของเราเลยอ่ะ แล้วก็เสียดายความตั้งใจ ความพยายามที่เราอุตส่าห์ส่งไปให้เพราะกว่าจะรวมรวมหนังสือได้หมด แทบอ๊วกแตกเลย....
แต่ก็แอบผิดหวังนิดหน่อย ที่ของกินมันเสียไปบางส่วนอ่ะ แม้แต่ปลากระป๋องยังบุบทุกกระป๋องเลย เชื่อเลย..เหล็กนะเว้ยย แล้วจะไปนับประสาอะไรกับไข่เยี่ยวม้าเนอะ ไอ้ไปรษณีย์สุดแสบ เราอยากรู้จริงว่าที่ไหนเป็นคนแอบแกะของๆ เรา เป็นคนโยนของๆ เราวะ ห๊า .. แต่ก็ยังดีที่มันไม่มีของหาย

*วันนี้เรารำคาญมาก มัน...โทรมาอีกแล้ว คำแรกที่มันถามก็คือ ทำไมก้อยไม่รับสายเราเลยล่ะ ไปไหน ทำอะไรอยู่ เราก็นึกในใจ " กูทำไรก็เรื่องกูดิ...ทำไมต้องรายงานด้วยอ่ะ" แต่ไม่กล้าพูดออกไป 555 ตั้งแต่ปิดเทอมมา มันก็ยังโทรจิกเราตลอดเลย คนเราจะไม่มีสามัญสำนึกเลยหรือวะ ว่าเขาไม่รับสายขนาดนี้ แสดงว่าเขาไม่อยากพูดด้วย คนๆ นี้โทรมามีแต่แสวงหาผลประโยชน์ ถ้าไม่ขอข้อสอบเก่าที่ตนเองขี้เกียจหาและซีรอก ก็ถามเรื่องเรียนชนิดจะสูบจากเราทั้งหมด ตอนเรียนก็ชอบเดินมาหาเราหยิบขนม หยิบกาแฟเราไปกิน...หลอดเดียวกะมัน เพื่อนผู้ชายด้วยสนิทก็ไม่สนิทใครจะไปกินต่อวะ เราเสียดายกาแฟเราอ่ะ เราด่ามันๆ ก็ยังไม่สำนึกอีกว่าวิสาสะขนาดนี้ มันยังดีใจได้กินกาแฟเราฟรีทั้งแก้วอีก มันเอากาแฟเราไปเลย ... เราไม่ได้หวงเลยอ่ะ แต่เราไม่มีอะไรให้มัน take advantage ขนาดนั้น วันดีคืนดีก็โทรมาหาเราถามว่าอยู่ไหน..พาไปห้องสมุดหน่อยไปไม่เป็น / อยู่ไหน...อยากรู้ว่าห้องน้ำชั้น 1 มีตรงไหนบ้าง มันเห็นเราเป็นอะไรวะ และเรารังเกียจคนที่มีท่าทีแบบนี้มาก วันนี้หลังจากที่มันยิงชุดคำถามใส่เรา เราก็ใช้ความอดทน อดกลั้น ประกอบกับความเกรงใจคิดว่ายังต้องเจอกันอีก 2 ปีกว่าๆ ไม่อยากมีเรื่อง ข่มใจพูดไปว่า " เรารำคาญคนโทรมาน่ะ เราชอบความเป็นส่วนตัว ปิดเทอม คือ ปิดเทอม ไม่ใช่ปัญญาอ่อนมาถามแต่ว่าข้อสอบข้อนี้ออกแบบนี้ เธอตอบอะไร ทำได้ไหม มาเพิ่มความเครียดให้แก่เรา " เราว่ามันคงรู้สึกบ้างละนะ เลยไม่กล้าคุยเรื่องเรียนต่อ ...

วันนี้เราพลาด เพราะมันเปลี่ยนเบอร์โทรเข้ามาอ่ะ เราไม่ได้เมมเอาไว้ ฮัลโหลมา เรางี้..เห้อ คุยก็ได้วะ
เรากะแล้ว มันโทรมาเพื่อถามเราว่า เปิดเทอมวันไหนหรอเธอ

เซ็งเลย
ตอนหลังเรากดทิ้งเลย เพราะมันคุยไม่เลิกอ่ะ ขนาดบอกว่ากินข้าวอยู่นะ ไม่มีมารยาทเลยคนเรา..

* วันนี้เราเจอแม่ดุด้วย ด้วยเรื่องที่เราไม่ได้ผิดสักเท่าไรเล้ยย ป้าไหมเอาเสื้อผ้าที่ตากไว้มาหมกในห้องเรา ป้าไหมไม่ยอมพับใส่ตระกร้าเตรียมรีดอ่ะ แล้วแม่ก็มาหาว่าเราหมก.... เจอด่าฟรีอีก
ซวยเพราะรับสายมันนี่แหละ
แม่ง...

โดเรมอนเป็นการ์ตูนอันตราย ?

2005-10-26T22:14:00.000-07:00

ได้มีโอกาสทราบข่าวจากหน้าเวบบอร์ด ไม่ว่าจะเป็นพันทิพย์ เด็กดี หรือ เอ็มไทยก็ตาม
ว่าเร็วๆ นี้จะมีการแบนการ์ตูนที่รัฐบาลคิดว่าไม่เหมาะสมกับเยาวชนหลายๆ เล่มด้วยกัน

( สืบข่าว อ่านลงลึกไป จึงทราบว่า สาเหตุที่ทำให้เกิดการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่นี้เพราะว่า รายการฅนค้นคน ( เอ่อ..นานๆ ได้กดคีบอร์ด ฅ ฅนสักที ดีใจ ได้ใช้แป้นนี้เป็นครั้งแรก เย้ๆ ) เข้าเรื่องดีกว่า รายการฅนค้นคน อ่ะ..พิมพ์อีกรอบให้คุ้ม 5555

ได้มีการนำเสนอเรื่องราวของการ์ตูนที่วัยรุ่นนิยมอ่าน ซึ่งมีเนือ้หาไม่เหมาะสม อาจดูรายละเอียดได้จาก http://www.mcot.net/tltk/hot.php?news_id=353&newstype= http://www.dailynews.co.th/mapping.asp?strdate=20051018&newsid=69232&categoryid=11
http://www.dailynews.co.th/each.asp?newsid=68258
http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A3819430/A3819430.html#25

โดยรายชื่อการ์ตูน มีดังนี้
ของสยาม

1.GANTZ
2.HEAT คนระห่ำองศาเดือด
3.ราชาเหมียว
4.Seraphic Feather
5.Zetman
6.Birth กำเนิดอสูร
7.อาจารย์!ว
8.ซันชิโร่ นักสืบตะลุยดะ
9.ยูโก บุรุษเหล็ก
10.Eden
11.Girls Bravo
12.I"s
13.เงาพยาบาท
14.โลกของเอสและเอ็ม
15.Dead space
16.สุภาพบุรุษทรชน

ของบงกช

1.รักนี้มีเพียงเรา
2.จังหวะร็อค
3.วิกฤติการณ์ซาตาน
4.ขอเป็นหนึ่งเดียว
5.มาเฟียที่รัก
6.กอดฉันหน่อยซิคะดาร์ลิ้ง
7.คุณหมาป่าที่รัก
8.กลเม็ดพิชิตชายในฝัน
9.บรรเลงรัก
10.กรงรัก
11.กฎเหล็กของหัวใจ
12.Get you
13.สุดหล่อขอเฮ้ว
14.พันธนาการรัก
15.เซ็กซี่บอดี้การ์ด
16.รักฤาเสน่หา
17.คัซซิโอะ
18.คลินิครัก
19.โซ่รักโซ่เสน่หา
20.จะรักเธอเสมอไป

ของวิบูลย์กิจกับ NED ยังไม่มีข้อมูล

Credit : www.iscanime.net
Credit : คุณ FAMAS

***************************************************************************

จนล่าสุด เมื่อวานนี้ ได้มีโอกาสเข้าไปอ่านกระทู้สืบเนื่อง http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A3833375/A3833375.html
ซึ่งมั่นใจกันว่าการที่ช่อง 9 ปรับผังการ์ตูนใหม่เป็นผลมาจากสาเหตุเดียวกับข้างต้น

จึงเกิดคำถามขึ้นในใจว่า “ โดเรมอนมันไม่ดีตรงไหนวะ ”

สำหรับเรา โดเรมอนเป็นการ์ตูนเรื่องแรกในชีวิตที่ทำให้เรานั่งโดยที่ไม่ต้องมีคนจับให้อยู่นิ่งๆ
เป็นการ์ตูนที่ทำให้เรากินข้าวหมดชาม เป็นการ์ตูนที่ทำให้เรายอมกินผักตอนเด็กๆ เพราะแม่บอกว่าถ้ากินผักหนึ่งคำ จะให้ดูโดเรมอนอีก 1 ตอน

โดเรมอนเป็นการ์ตูนที่มีความผูกพันเรื่อยมากับชีวิตของเรา จนถึงทุกวันนี้ มันก็เป็นการ์ตูนเรื่องเดียวที่แซะเราจากที่นอนได้ในเช้าวันเสาร์อาทิตย์...

โดเรมอนเป็นเสมือน “ ตัวแทนแห่งจินตนาการ” ของคนในวัยเด็ก เชื่อว่าผู้ใหญ่เกือบทุกคนก็ย่อมจะรู้จักเจ้าแมวสีฟ้า นี้เป็นอย่างดี

อะไรที่ทำให้โดเรมอนเป็นเสมือนหนึ่งในสัญลักษณ์ของประเทศญี่ปุ่น ( ไทม์ เคยสำรวจความเห็น พบว่า สิ่งที่ทำให้คนนึกถึงประเทศญี่ปุ่นได้เป็นอับดับ 3 คือ โดเรมอน )
อะไรที่ทำให้ คนเราสามารถร้องหรือฮัมทำนองเพลงโดเรมอนได้
อะไรที่ทำให้การ์ตูนเรื่องนี้ถูกตีพิมพ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลายภาษา หลายยุค หลายสำนักพิมพ์ออกสู่สายตาเป็นเวลาเกือบ 40 ปี
แม้แต่... แฟนฉัน หนัง100 ล้าน ยังมีโครงเรื่องคล้ายโดเรมอน ตอน “นนจัง” เลย

โดเรมอนเป็นตัวแทนของสังคมวัยเด็กที่เชื่อว่า ทุกยุค ทุก สมัยน่าจะต้องพบกลุ่มคนเหล่านี้ คือ
เด็กเกเร ชอบรังแกเพื่อน ( ไจแอนท์)
เด็กเรียบร้อย เรียนเก่ง ( เดคิซูงิ )
เด็กอ่อนแอ เฉื่อยชา เรียนไม่เอาไหน ( โนบิตะ )
เด็กผู้หญิงน่ารัก เป็นที่ชื่นชอบของกลุ่มเพื่อนๆ ( ชิซูกะ )
เด็กที่พร้อมด้วยฐานะ มักมีของใช้ เครื่องเล่นใหม่ๆ มาอวดเพื่อนเสมอ ( ซูเนโอะ)
และ
Hero ประจำสังคมนั้นๆ ซึ่งในเรื่องนี้ คือ โดเรมอน ผู้คอยช่วยเหลือผู้อ่อนแอ เช่น โนบิตะ

1.ผู้ชมการ์ตูนเรื่องนี้ย่อมมีส่วนร่วมไปกับตัวละครหลักๆ ได้ คนที่เรียนไม่เก่ง อาจมองว่าตนเองไม่ต่างอะไรกับโนบิตะ คนที่ร่ำรวยมักเข้าใจว่าตนเองเป็นซูเนโอะ คนที่แข็งแรงจะภูมิใจกับการใช้พละกำลังอย่างไจแอนท์

ซึ่ง ความมีส่วนร่วมไปกับตัวละครของผู้ชมนี้ มิได้ทำให้เกิดพฤติกรรมเลียนแบบตัวละครในแง่ไม่ดี เพราะการ์ตูนเรื่องนี้ไม่ได้ “ ใจร้าย” กับตัวละคร หรือกับสภาวการณ์ในเรื่องไปเสียทั้งหมด มีบวกลบ ขาวดำ ให้เรียนรู้ ดังจะเห็นได้ว่า
แม้โนบิตะจะขี้เกียจ แต่ก็มีจิตใจดี ซื่อตรง และขี้สงสาร
ไจแอนท์ชอบใช้กำลังรุนแรง แต่ก็เป็นพี่ชายที่รักน้องสาวมาก และไม่เคยย่อท้อต่อความฝันในการเป็นนักร้องของตัวเองเลย ( คำวิจารณ์นี้มาจากนักวิชาการทางด้านการ์ตูน Tao_oasis ที่เป็นผู้จุดประกายให้เราเขียนเรื่องนี้ขึ้นมา ให้เครดิตเขาหน่อย อิอิ)
ซูเนโอะ แม้จะรวย มีของเล่นทุกอย่างแต่ก็พบกับปัญหาที่ไม่สามารถบอกใครได้ เช่น การฉี่รดที่นอน หรือปัญหาเรื่องความสูงของตนเอง
ชิซูกะ เป็นเด็กผู้หญิงน่ารัก เรียนดี มักรักษาภาพพจน์ของตนเอง ชอบเล่นไวโอลินแต่ไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้ และความลับสุดยอดคือ อยากซัดมันเผากองโตๆ แต่ไม่กล้าทำ
ฯลฯ

2.ด้านวัฒนธรรม มีการสอดแทรกเรื่องราว ความเชื่อต่าง ๆของญี่ปุ่น ไว้ในเรื่องโดยไม่เป็นการ “ยัดเยียด” กล่าวคือ ผู้เขียนใช้วิธีดำเนินเรื่องไปแบบใหลลื่นเป็นเนื้อเดียวกัน เช่น ตอนที่ต้องการนำเสนอเป็นเรื่องเกี่ยวกับธงปลาคาร์ฟ ก็นำเสนอเรื่องให้สอดคล้องกลมกลืนจนผู้อ่านทราบได้ว่า แต่ละบ้านมีธงปลาคาร์ฟไว้เพื่อแสดงความหมาย ว่า ลูกชายจะเจริญเติบโตได้แข็งแรง ในบ้านที่ขัดสนอาจมีธงเพียงเล็กๆ ในตอนนั้น โนบิตะและโดเรมอนจึงนำเครื่องมือวิเศษออกมาทำปลาคาร์ฟเพื่อมอบให้แก่เด็กน้อยผู้น่าสงสารในเรื่อง นอกจากนี้ยังมีเทศกาลชมดอกไม้ ขนมดังโงะ วันโกหก การเข้าไปในนิทานพื้นบ้านเช่น สาวทอผ้า กับหนุ่มเลี้ยงวัว / อุราชิมา ทาโร่ / โมโมทาโร่ / รวมถึงการกล่าวคำว่า “ กินแล้วนะครับ / กลับมาแล้วครับ” ตามประเพณีชาวญี่ปุ่นอีกด้วย

3.ด้านภูมิประเทศ / ภูมิอากาศ บ่อยครั้งที่โดเรมอนต้องนำเครื่องมือวิเศษของตนออกมา เพราะสภาพภูมิประเทศในขณะนั้น เช่น แผ่นดินไหว ( ตอนเครื่องฝึกหลบภัย หรือ ตอนมาแผ่นดินไหวกันเถอะ) การเล่นสกี ( ทำให้รู้ว่าประเทศญี่ปุ่นมีหิมะตก) เด็กๆ ที่ดูโดเรมอนไม่จำเป็นต้องท่องจำก็รู้ได้ว่าลักษณะทางภูมิประเทศ / ภูมิอากาศ เป็นอย่างไร หรือตอนเครื่องเพิ่มพื้นที่ ก็ทำให้รู้ได้ว่าประเทศญี่ปุ่นมีพื้นที่จำกัดและราคาสูงมากจนโนบิตะต้องขอให้โดเรมอนนำของวิเศษออกมา

4.ด้านประวัติศาสตร์ โนบิตะมักได้รับแรงบันดาลใจมาจากซูเนโอะเสมอๆ เมื่อไรก็ตามที่ได้เห็นซากฟอสซิลที่ซูเนโอะได้มาด้วยราคาแพง ชุดเสื้อเกราะที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษของซูเนโอะ และได้รับการเย้ยหยันจนทำให้โนบิตะต้องพลั้งปากออกไปว่าจะหาของที่ดีกว่ามาให้ดูจงได้
เราจะเห็นได้ว่า โดเรมอนมักจะต้องใช้ไทม์แมชชีนย้อนเวลาไปในสมัยต่างๆ เพื่อช่วยเหลือโนบิตะ
เช่น สมัยเอโดะเพื่อหาบรรพบุรุษของโนบิตะ เมื่อหาไม่พบก็ไปอีกสมัยหนึ่ง เราจะพบได้ว่าการใช้ลูกเล่นดำเนินเรื่องไปเช่นนี้ จะทำให้สามารถจำสมัยประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นได้ไม่ยากเลย หรือ การที่โดเรมอนช่วยโนบิตะหาไดโนเสาร์ การเข้าไปในยุคต่างๆ ยุคใดจึงจะมีไดโนเสาร์ เข้าไปในยุคก่อนประวัติจะสามารถพบไดโนเสาร์ได้หรือไม่ สมัยนั้นญี่ปุ่นเป็นเกาะหรือยัง เป็นต้น

5.ด้านศีลธรรม บ่อยครั้งที่โดเรมอนต้องหยิบของวิเศษออกมาเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น ซึ่งเป็นการปลูกฝังให้ผู้อ่านที่เป็นเด็กได้รู้จักการช่วยเหลือผู้ที่เดือนร้อนกว่า หรือการรู้จักความซื่อสัตย์ในตอนที่โนบิตะมีของวิเศษทำให้สอบได้คะแนนดี แต่ท้ายที่สุดก็เลือกที่จะทำตามความสามารถของตนเอง ไม่พึ่งเครื่องมือใดๆ จากโดเรมอน หรือความกล้าหาญที่สอดแทรกในตัวละคร แม้ตัวละครในเรื่องอาจจะมีทะเลาะเบาะแว้งกันบ้างแต่เมื่อถึงยามคับขันจะพบว่า ต่างก็มีความสามัคคี กล้าหาญที่จะฝ่าฟันอุปสรรคร่วมกันไปได้ การแก้แค้น การได้รับผลกรรม เมื่อโนบิตะทำน้ำราดใส่มด ทำให้มดตายเป็นจำนวนมาก และมดที่เหลือถูกน้ำยาแทนคุณ จึงมาแก้แค้นคนที่ทำ ส่วนคนที่กระทำความดี ช่วยเหลือสัตว์ สัตว์เหล่านั้นก็มาทดแทนคุณ
เรื่องความไม่โลภ ในตอนที่มีคนตัดฟืนมหาขวานไม่เจอแต่ด้วยความซื่อสัตย์ จึงได้รับขวานทองให้เป็นการตอบแทน

6.ด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี เครื่องมือของโดเรมอนเกือบทุกชนิดสามารถใช้หลักการทางวิทยาศาสตร์อธิบายลักษณะการทำงานอย่างง่ายๆ แก่เด็กได้ รวมถึงส่วนประกอบ ที่มา ความชอบกินแป้งทอดโดรายากิด้วย ก็เพราะเป็นที่มาของแป้ง ให้คุณค่าสารอาหารทางพลังงาน หุ่นยนต์จึงสามารถใช้ได้โดยตรง การเกิดสุริยคราส ที่โนบิตะไม่เข้าใจ โดราเอมอนจึงนำสารานุกรมในโลกอนาคตมาอธิบาย ทำให้ผู้อ่านได้รับความรู้ไปด้วย การท่องไปในอวกาศด้วยการวาร์พ เรื่องการเติบโตของต้นไม้ นอกจากนี้ ยังแฝงข้อคิดเอาไว้อย่างน่าสนใจ จะพบได้หลายตอน ที่ ฟูจิโกะ ฟูจิโอะ พยายามจะบอกว่าการที่มนุษย์เราพึ่งเครื่องมืออำนวยความสะดวกมากจนเกินไป อาจนำวิกฤติต่างๆ มาสู่โลกได้

7.ด้านสิ่งแวดล้อม จะเห็นได้ชัดเจนว่าโดเรมอนในเรื่องยาวทั้ง 24 เรื่องนั้น จะมีการดำเนินเรื่องในลักษณะ “พิทักษ์โลก” อยู่กว่าครึ่ง การที่ต้นไม้โกรธแค้นจึงต้องการยึดครองโลกแทนมนุษย์ เหล่าโดเรมอนและผองเพื่อนจึงต้องปฏิบัติภารกิจบางอย่างเพื่อช่วยเหลือโลกเอาไว้ การที่พ่อของโนบิตะเล่าว่าสมัยก่อนมีจิ้งหรีดอยู่เต็มสวนหลังบ้าน แต่ตอนนี้อากาศเปลี่ยนไป การที่พ่อของโนบิตะบอกว่าในท่อน้ำเก่าๆ เคยเป็นคลองที่สามารถจับปลาขึ้นมาได้ด้วยมือ การที่ภูเขาหลังโรงเรียนจะถูกใช้เป็นสถานที่ก่อสร้าง การที่โนบิตะหาดอกไม้แล้วแม่ได้บอกว่าจะไปหาได้จากที่ไหน แม่ก็บอกว่าไปหาที่ภูเขาหลังโรงเรียนแต่โนบิตะก็หาดอกไม้ได้ไม่ครบเนื่องจากสภาพแวดล้อมเปลี่ยนไป สิ่งเหล่านี้ทำให้ผู้ชมตระหนักถึงสภาพแวดล้อมที่ควรรักษาได้เป็นอย่างดี

8.ด้านจินตนาการ ตอนต่างๆ ของโดเรมอนได้สร้างความคิดสร้างสรรค์ให้แก่ผู้รับสารอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นเครื่องมือวิเศษ การได้ผจญภัยในดินแดนจากโลกอนาคต นิทานปรัมปรา นิทานอิสป หรือดินแดนในฝันที่บรรดาโนบิตะและเพื่อนได้ไปเยี่ยมเยือน การแก้สถานการณ์คับขันต่างๆ ด้วยการใช้เครื่องมือวิเศษที่มีอยู่ได้อย่างเหมาะสม

9.ด้านอารมณ์ โดเรมอนเป็นการ์ตูนที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์หลายหลากมากมาย แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ จะจบด้วยความสุข ไม่ว่าจะเป็นตอนสั้นหรือตอนยาวก็ตาม เชื่อว่าทุกท่านที่เคยอ่านโดเรมอน คงจะพบได้เช่นกันว่า บางตอนก็สร้างอารมณ์ได้ซึ้งกินใจ เช่น ตอนคุณยายของโนบิตะ ( ตุ้กตาล้มลุกตัวนั้น) เด็กผู้หญิงที่ชื่อนนจัง คืนวันก่อนแต่งงานของโนบิตะ
หรือตอนที่จบด้วยอารมณ์ขัน เช่น ไจแอนท์สตู ที่นำผงชูรสวิเศษมาโรยถูกตัวตนเองด้วยความไม่รู้ ทำให้เพื่อนๆ อยากกินไจแอนท์ แทนอาหาร เป็นต้น

**********************************************************************
จากแง่คิดต่างๆ เหล่านี้ ( เท่าที่เราจะนึกออก ) ทำให้เราคิดไม่ตกจริงๆ ว่า การ์ตูนเรื่องนี้มีพิษภัยตรงส่วนใด

รวบของเก่ามารวมในบลอค

2005-10-26T22:02:00.000-07:00

ทั้งๆ ที่ เป็นที่เห็นกันอยู่ว่าหัวข้อข้างล่างก็ยังไม่เสร็จดี

แต่ด้วยอารมณ์ใดมิทราบได้... ( นิสัยเสียนั่นเอง ) วันนี้ตื่นเช้าขึ้นมา ดุ๊นเกิดอยากรวบรวมบรรดาคำบ่นทั้งหลายที่เคยเขียนลงเวบบอร์ดต่างๆ
( แหม ทำยังกะเขียนไว้เยอะสะงั้นอ่ะ ) นำมาแปะๆ ลงในนี้ดีกว่า เพราะว่าก็นึกเสียดายอยู่
ไหนๆ.. มันก็เคยออกมาจากความคิดเรา เวลาว่างมานั่งอ่านก็เพลินไปอีกแบบ

เอาหนังเบาๆ มาวิเคราะห์ให้ลองอ่านดูนะคะ สำหรับการวิเคราะห์จะขอท้าวความถึงภาพแรกก่อนพอสังเขปเพื่อความเข้าใจอย่างต่อเนื่อง แล้วก็ในบางช่วงของหนังอาจมีการลงทฤษฏีบ้างตามหลักนิเทด ยังไงก็..อ่านแบบขำ ขำ ละกันนะ
*****************************************************************************

ข้อมูลภาพยนตร์ : Legally Blonde
ชื่อไทย : สาวบลอนด์ หัวใจดี๊ด๊า
เรทภาพยนตร์ : PG-13
ความยาว : 96 นาที
ประเภท : comedy
กำกับโดย : Robert Luketic
บท : Amanda Brown / Karen McCullah Lutz / Kirsten Smith
นำแสดงโดย: Reese Wintherspoon / Luke Wilson / Selma Blair / Matthew Davis / Victor Garber
จัดจำหน่าย : ทเวนตี เซนจูรี่ ฟอกซ์ USA

เนื้อเรื่องโดยย่อ Legally Blonde ( 1 )
แอลล์ วู้ดส์ หญิงสาวผู้มีสีผมบลอนด์เป็นธรรมชาติเป็นลักษณะตัวที่โดดเด่น เป็นเจ้าของตำแหน่งประธานชมรมผุ้หญิง มิสฮาวายเอี้ยน มิสจูน นักเรียนดีเด่นของมหาวิทยาลัย UCLA และเป็นผุ้คลั่นใคล้สีชมพูเป็นชีวิตจิตใจ แอลล์เป็นสาวมากความมั่นใจและเกาะติดแฟชั่น แต่เธอต้องพบกับความผิดหวังเมื่อแฟนหนุ่ม วอเนอร์บอกปฏิเสธ โดยให้เหตผลว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่คู่ควรพอแก่อาชีพนักการเมืองของเขาในอนาคต

ด้วยเหตนี้เอง ทำให้แอลล์ มุมานะเข้ามาเรียนที่ฮาร์วาร์ด ลอร์ สคูล ที่เดียวกับแฟนหนุ่มโดยหวังให้เขาหันมาเห็นค่าและกลับมาเหมือนเดิม แอลล์ต้องพบกับความแตกต่างในการดำรงชีวิต รวมถึงถูกดูแคลนจากคนรอบข้างในเรื่องของการเรียน ในที่สุดเธอก็สามารถเอาชนะอุปสรรคต่างๆ ไปได้ ด้วยการเป็นนักเรียนดีเด่นของชั้น ได้รับเลือกเป็นนักศึกษาฝึกงานที่สำนักงานทนายความยักษ์ใหญ่ซึ่งใครๆ ก็ปรารถนา และสามารถเอาชนะคดีประวัติศาสตร์ได้ด้วยความสามารถของเธอเอง วอเนอร์เริ่มกลับมาขอคืนดีแต่แอลล์ก็พบแล้วว่ามีใครบางคนคุ่ควรกับเธอมากกว่าชายคนนี้ เขาเป็นนักศึกษารุ่นพี่ผู้ซึ่งเป็นกำลังใจและมีศรัทธาในตัวเธอตลอดมา

---------------------------------------------------------------------

ข้อมูลภาพยนตร์ : Legally Blonde (2)
ชื่อไทย : สาวบลอนด์ หัวใจดี๊ด๊า (2)
เรทภาพยนตร์ : PG-13
ความยาว : 95 นาที
ประเภท : comedy
กำกับโดย : Charles Herman-Wurmfeld
บท : Amanda Brown / Eve Ahlert / Dennis Drake / Kate Kondell
นำแสดงโดย: Reese Wintherspoon / Luke Wilson / Sall Field / Regina King / Jennifer Coolidge / Bruce Mcgill / Dana Lvey
จัดจำหน่าย : ทเวนตี เซนจูรี่ ฟอกซ์ USA

เนื้อเรื่องโดยย่อ Legally Blonde ( 2 )
หลังจากจบฮาร์วาร์ด สคูล มาได้ แอลล์ plan การแต่งงานไว้เรียบร้อยแล้วแต่ แอลเกิดไอเดียอยากให้ครอบครัวของบรุยเซอร์ สุนัขแสนรักได้มาร่วมในงานแต่งงานครั้งนี้ด้วย จึงเริ่มจ้างนักสืบตามหาแม่ของสุนัขเธอว่าอยุ่ที่ไหน เมื่อรุ้ว่าแม่ของบรุยเซอร์ถูกขังไว้เพื่อใช้ทดลองในห้องวิทยาศาสตร์ของบริษัทผลิตภัณฑ์ความงามแบรนด์หนึ่ง เธอจึงลุกขึ้นสู้เพื่อสิทธิของสัตว์ที่น่าสงสารเหล่านี้ แต่ผลของการต่อสู้คือการถูกไล่ออกจากงาน แต่แอลก็ยังเดินหน้าที่จะต่อสู้ต่อไป เมื่อพบว่าทางเดียวที่จะช่วยเหลือสัตว์ที่น่าสงสารเหล่านี้ได้ คือการเสนอร่างอนุมัติกฎหมาย แอลล์จึงทุ่มเวลาและศึกษาข้อมูลเพื่อที่จะช่วยสัตว์เลี้ยง แต่แอลล์ก็ต้องเจอกับอุปสรรคมากมาย ไม่ว่าจะเป็นคำสบประมาทจากเพื่อนร่วมงาน หรือแม้แต่การเข้าถึงบุคคลสำคัญผุ้มีส่วนเกี่ยวข้องกับขั้นตอนการอนุมัติกฏหมายที่แสนจะยากเย็น

กระนั้น แอลล์ก็ใช้ความถนัดส่วนตัว ความมีน้ำใจ และช่างสังเกตุ ทำให้เกิดประโยชน์ในงานของเธอได้ ในที่สุดร่างกฎหมายเพื่อสัตว์ก็ได้รับการสนับสนุนเป็นผลสำเร็จ

ลักษณะของภาพยนตร์เรื่องนี้ ( วิเคราะห์ในแนวรวมทั้ง 2 ภาค) เป็นหนังแนวตลก เน้นกลุ่ม target audience วัยรุ่น(โดยเฉพาะผู้หญิง) อายุระหว่าง 18-25 ปี สิ่งที่สังเกตได้ว่าเป็นภาพยนตร์เน้นกลุ่มไปทางเพศหญิง ด้วยลักษณะ 3 ประการดังนี้

1. ดารานำ (แอลล์) บทที่เขียนจะสังเกตได้ว่าดารานำฝ่ายหญิงเป็นตัวดำเนินเรื่องหลักทั้งหมด

2. วิถีชีวิต (Life style) ของนักแสดงนำเป็นไปตามวิถีของวัยรุ่นปัจจุบัน หากวิเคราะห์ตามสังคมเมือง ( เมื่อเปรียบเทียบความสอดคล้องของประเทศไทยกับประเทศอื่นๆ ) จะได้คร่าวๆ ดังนี้ คือ

2.1 เป็นวัยรุ่นที่เกาะติดแฟชั่น แต่งตัว อ่านหนังสือบันเทิง เช่น Cosmo และอาจมีแบรนด์หรือวงดนตรีที่คลั่งใคล้ จนรวมกลุ่มกันเป็นแฟนคลับ
2.2 เป็นวัยที่ให้ความสนใจในเรื่องของความรัก
2.3 มีการแข่งขันกันในด้านการเรียน ให้ความสนใจกับมหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ของประเทศจนกลายเป็นค่านิยม
2.4 อยากเป็นที่ยอมรับของเพื่อนๆ

3. สีชมพูที่ถูกเลือกใช้เป็นสีของตัวแสดงนำในเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นของใช้ รถ เสื้อผ้า ฯลฯ ซึ่งเป็นสีตัวแทนของความเป็นผู้หญิง ความร่าเริงสดใส

4. เนื้อเรื่องโดยรวม เป็นเรื่องที่เริ่มต้นเกี่ยวกับการเรียนในระดับมหาวิทยาลัย จนตัวละครเรียนจบและเริ่มประกอบอาชีพ

จุด contrast ของเรื่อง (ภาค 2)

1. ปมความขัดแย้งของตัวละครกับอาชีพ
โดยความเห็นส่วนตัว คิดว่าเป็นประเด็นที่โดดเด่นที่สุดในภาพยนตร์เรื่องนี้ เนื่องจากวิถีประชา ค่านิยมและการตีค่าของคนในสังคม (sterotype) มักมองว่าวงการยุติธรรม ไม่ว่าจะเป็น ตุลาการ นักวิชาการกฎหมาย ทนาย ฯลฯ ที่น่าเชื่อถือ จะต้องแต่งกายสุภาพ สีที่นิยมมักเป็นสีเข้ม เรียบ ดูน่าเชื่อถือ รวมถึงบุคลิกภาพที่มีการวางตัวแบบทางการ สงวนท่าที แต่ตัวละคร

1.1 แอลล์ ในเรื่องแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างจากนี้ทั้งหมด กล่าวคือ แต่งตัวด้วยสีสันฉูดฉาด บุคลิกร่าเริงคล่องแคล่ว (อุ้มหมาแสดงความอาโนเนะอีก 1 ตัว) และแสดงความเป็นกันเองอย่างจริงใจกับบุคคลทุกชนชั้นโดยไม่สงวนท่าที จะเห็นชัดได้จากภาค 2 ที่แอลล์ไปทักทายแลกเปลี่ยนความเห็นกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าประตูจนทำให้แอลล์ได้ข้อมูลที่มีประโยชน์อย่างคาดไม่ถึงมามากมาย
1.2 Ms Hauser ประธานกรรมาธิการในที่ประชุม ในเรื่องแสดงให้เห็นถึงการสงวนท่าทีที่เคร่งขรึม และเข้าถึงจิตใจได้ยาก แต่ลึกๆ แล้วคลั่งใคล้น้ำหอมดอกกุหลาบเหลือง เธอเป็นสาวกเดลต้านูตัวยงเช่นเดียวกับแอลล์ โดยที่แอลล์สามารถสังเกตได้ถูกจุด ทำให้สามารถใช้ “ความเหมือน” จุดนี้เข้าถึงได้อย่างง่ายดาย
1.3 สแตนฟอร์ด มาร์ท โฆษกอนุรักษ์นิยม โฆษกเอ็นอาร์เอ เมื่อสุนัขพันธุ์ลอคไวเลอร์ของเขากับเจ้าชิวาวาของแอลล์ผสมพันธุ์กันขณะอยู่ที่สปาสัตว์เลี้ยง จึงเป็นจุดความเหมือนในเรื่องของคนรักหมาให้แอลล์ได้ทำความรุ้จักสนิทสนม และมีโอกาสพูดเรื่องกฎหมายเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงได้ง่ายขึ้น
_________________

จุด Climax ของเรื่อง (ภาค 2)
1. เป็นฉากที่แอลล์ ตัวนำของเรื่องผิดหวังกับระบบการเสนอร่างกฏหมาย ความเชื่อมั่นในเพื่อนแต่กลับถูกหักหลัง แอลล์พูดด้วยความผิดหวังกับรูปปั้น อับราฮัม ลินคอร์น ว่า “ ชั้นเชื่อมั่นในประเทศชาติ เชื่อมั่นในระบบ เชื่อมั่นในตนเอง ” แต่ในขณะเดียวกันผู้กำกับตั้งใจ fade ภาพและเสียงให้ตรงข้ามกับคำพูดของเด็กนักเรียนสวนเข้ามา ที่ท่องประโยคว่า “ การปกครองของประชาชน โดยประชาชน เพื่อประชาชน ” ซึ่งเป็นจุดให้ผู้ชมคิดเอาเองในลักษณะที่ว่า ภายใต้ระบบการเรียนการสอนที่ถูกท่องมาดังนั้น แต่ในทางปฏิบัติกลับตรงกันข้ามในความรู้สึกของนางเอกในเรื่อง

สัญลักษณ์ของเรื่อง
1. รูปปั้นอับราฮัม ลินคอร์น แสดงถึงภาวะความเป็นผู้นำ ความเป็นคนธรรมดาก้าวเข้ามาเป็นประธานาธิบดีโดยที่ไม่มีสายเลือดนักการเมือง หรือลูกผุ้ดีมีเงิน แต่ก็สามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงให้แก่อเมริกาได้มากมาย
2. ดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับแสงไป โดยมีตึกทำเนียบขาวบังเป็นเงาอยู่ ดวงอาทิตย์ในที่นี้เป็นสัญลักษณ์ของพลังอำนาจ เข้าใจว่าจากเนื้อเรื่องต้องการสื่อให้หมายความถึง พลังที่มีคุณค่ามากที่สุดคือ แสงสว่างจากดวงอาทิตย์เปรียบได้กับเสียงของประชาชน แต่กำลังจะลาลับไปโดยมีสิ่งอื่นเข้ามาเบียดบัง
_________________

คติที่ได้จากเรื่อง
เมื่อเทียบภาพยนตร์นี้กับหลักทฤษฎีการสื่อสารทางวาทวิทยา อันหมายรวมถึง (อวจนภาษา วจนภาษา และจิตวิทยาระหว่างผู้สื่อสารและผู้รับสาร) แล้ว สามารถนำมาพิเคราะห์ได้ ดังนี้

(ผู้เขียนขอกล่าวปูพื้นถึงหลักวาทศิลป์สักเล็กน้อยก่อน)
วาทศิลป์ที่มีหลักเกณฑ์ (System) ถึงกำเนิดขึ้นครั้งแรกพร้อมกับคอแรกซ์ (Corax) และทีเซียส (Tisias) ครูและลูกศิษย์ชาวซิซิเลียน ซึ่งเป็นผุ้เริ่มจัดกฎเกณฑ์ให้กับวาทศิลป์ ( เดิมวาทศิลป์เกิดขึ้นมานานแล้วแต่ยังไม่มีใครจัดเกณฑฺในการพูดแบบชัดเจน และหากพิจารณาถึงประวัติศาสตร์สภาพการเมืองในสมัยนั้นเอื้อกับการใช้วาทศิลป์ด้วยซิซิลี (อิตาลีปัจจุบัน) ถูกปกครองด้วยทรราชย์อยู่ระยะหนึ่ง เมื่อทรราชย์ถูกขับไล่ไป ซิซิลีก็เปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นแบบประชาธิปไตย ผู้คนทั้งหลายที่ถูกทรราชย์รีบทรัพย์สมบัติไปต่างก็แสดงตนออกมาพูดขอสมบัติคืน เพราฉะนั้นการใช้วาทศิลป์จึงเป็นสิ่งจำเป็นมาก) คอแรกซ์ได้เริ่มสอนและจัดระบบวาทศิลป์จากการพูดในศาล และต่อมาสามารถประยุกต์ใช้กับการพูดทั่วไปตามสถานการณ์ต่างๆ ได้ด้วย โดยหลักสำคัญของวาทศิลป์ที่คอแรกซ์วางไว้ มี 3 อย่าง คือ
1. คอแรกซ์ได้ให้คำจำกัดความ Rhetoric วาทศิลป์ว่าเป็น ศิลปะแห่งการโน้มน้าวใจคน ดังนั้นหากมองจากคำจำกัดความนี้ วาทศิลป์จึงเป็นศาสตร์ที่มุ่งในทางปฏิบัติ (Pratical Art) คือมุ่งที่จะได้รับปฏิกิริยาโต้ตอบจากผู้ฟัง ปฏิกริยาดังกล่าวตรงกับจุดประสงค์ของผู้พูด
2. คอแรกซ์ เน้นการจัดระเบียบเรียบเรียงวาทะ โดยแบ่งวาทะเพื่อการโน้มน้าวใจออกเป็น 5 ส่วน คือ

2.1 บทนำ
2.2 ตัวเรื่อง
2.3 ข้อโต้แย้ง
2.4 จุดสังเกตย่อย (ข้อเท็จจริงที่เอาไว้เถียง)
2.5 บทปิดท้าย

3.คอแรกซ์แสดงให้เห็นว่า จะใช้หลักความเป็นไปได้ (Probability) ในการพูดโน้มน้าวใจอย่างไรให้เชื่อ
ขอยกตัวอย่างประกอบจากภาพยนตร์เรื่องนี้ ( ในภาคแรก) จะเห็นได้ชัดจากฉากการซักพยานของแอลล์

- แอลล์เริ่มด้วยการใช้ข้อ 1 ข้างต้น แอลล์เริ่มว่าความตามที่เธอจดไว้ แล้วต่อด้วยการอารัมภบทให้คนสนใจฟังก่อน ( แม้คนส่วนใหญ่จะมองว่าเธอไร้สาระ และเริ่มบทบาททนายแบบไม่ค่อยได้เรื่องได้ราวสักเท่าไร แต่นั่นก็เป็นวิธีและเสน่ห์อย่างหนึ่งให้คนสนใจก่อนอันดับแรก) ต่อด้วยข้อ 2แอลล์เริ่มเข้าสู่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับการถามพยานคนสำคัญ ซึ่งคือลูกสาวของมหาเศรษฐีผู้ตาย (บทนำ) แล้วพาเข้าสู่จุดสนใจในเรื่องการทำผม การซักถามเรื่องผมว่าทำมานานหรือยังดัดมาตั้งแต่เมื่อไร ตอนที่เห็นพ่อตายอยู่ในสภาพไหน เห็นใครบ้าง ( ตัวเรื่อง) ต่อมาแอลล์เริ่มนำไปสู่การถามแบบแย้ง ว่าผมที่ดัดของหล่อนดัดมามากครั้งขนาดนั้น จะไม่รู้เลยหรืออย่างไรว่าต้องดูแลรักษาไม่ให้น้ำยาเสื่อมสภาพเช่นไร ในเมื่อพยานให้การว่าขณะพ่อถูกยิงกำลังสระผมอยู่ คนดัดผมมาใหม่ๆ จะไม่สระผมแน่ๆ ไม่งั้นน้ำยาเสื่อมสภาพ และดัดมาเป็นสิบๆ ปี จะไม่รู้กฎข้อนี้หรือ? ( ข้อโต้แย้ง) แอลล์เริ่มดึงเกมส์ให้จบด้วยการชี้ให้ทุกคนในศาลเห็นจุดสังเกตย่อย (ข้อเท็จจริง) ว่า ให้ดูที่ผมของหล่อนสิ ยังเป็นลอนมิได้เสียหายจากการสระผมแต่อย่างใด และไปที่บทปิดท้ายโดยการพูดสรุปว่า แสดงว่าหล่อนให้การเท็จ

จากตัวอย่างข้างต้น แอลล์ได้ใช้หลักความเป็นไปได้ตามหลักของคอแรกซ์เป้ะๆ โดยใช้ข้อมูลที่ตนเองรู้ดี ในเรื่องของแฟชั่นชักพาให้คนทั้งศาลเชื่อถือเธอได้ไม่ยาก

และเมื่อพิเคราะห์ถึงภาพยนตร์ ภาคที่ 2 ก็จะเห็นการใช้หลักการสื่อสารอีกเช่นกัน ขอยกตัวอย่างดังนี้

อริสโตเติล ได้ชื่อว่าเป็นบิดาทางวาทวิทยา โดยมีงานเขียนชิ้นสำคัญ คือ The Rhetoric of Aristotle
หนังสือ The Rhetoric ของอริสโตเติล ได้ให้คำจำกัดความของวาทศิลป์ว่า “ เป็นอำนาจที่จะค้นพบวิธีการต่างๆ ที่มีอยู่เพื่อใช้ในการโน้วน้าวใจคนในแต่ละกรณี โดยเหตุที่วาทะมีจุดมุ่งหมายที่จะจูงใจคน เพราะฉะนั้นผู้พูดหรือผู้เขียนจะต้องรู้จักจิตใจ ความรู้สำนึกของคนที่เขาจะชักจูง นั้นหมายความว่าเขาจะต้องรู้จักธรรมชาติของมนุษย์ วิธีที่มนุษย์ใช้เหตุผล นิสัย ความต้องการ อารมณ์ จะต้องใช้ข้อโต้แย้งแบบไหนกับคนประเภทใด ”

ในที่นี้ จะเห็นได้ชัดจากเรื่องของหลักการเข้าถึงบุคคลต่างๆ ที่แอลล์ใช้ คือ

1.สแตนฟอร์ด มาร์ท แอลล์เข้าถึงด้วยการเรียนรู้ว่าเขารักสัตว์ และมีสุนัขอยู่ด้วย จึงใช้จุดนี้สร้างความสนิทสนม
2. Ms Hauser ประธานกรรมาธิการในที่ประชุม แอลล์เข้าถึงโดยการสังเกตเห็นแหวนสาวกเดลต้านู ผู้ชื่นชอบน้ำหอมกุหลาบเหลืองเหมือนเธอ จึงใช้จุดนี้สร้างความสนิทสนม
3.เพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจ และมักถูกกดดันจากเพื่อนร่วมงานอื่นในเรื่องนี้ แต่แอลล์เลือกที่จะทำจุดด้อยของเพื่อนร่วมงานคนนี้ให้เด่นให้ได้ ทำให้เขาประทับใจและยินดีเป็นเรี่ยวแรงช่วยเหลือเธอทุกอย่าง
4.เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่หน้าประตู แอลล์ไม่ลืมที่จะให้ความสำคัญของบุคคลที่ต่ำต้อยกว่า และสิ่งๆ นี้เป็นความประทับใจที่ยามคนหนึ่งรู้สึกว่าตนเองมีคุณค่า เป็นสิ่งที่คนในสถานที่นั้นมองข้าม เขาไม่เคยได้รับและนำไปสู่การรู้ข้อมูลที่เกิดประโยชน์อีกหลายอย่างแก่แอลล์

ซึ่งจาก 4 ข้อข้างต้น เมื่อเปรียบเทียบกับหลักทางจิตวิทยาการสื่อสาร จะตรงกับหลักของแบบจำลองของเบอร์โล และ แบบจำลองของแชนนันและวีเวอร์ โดยสรุปแก่นที่เหมือนกันได้ คือ

“ คนเรามักจะเลือกรับข้อมูลหรือสารที่สอดคล้อง ตรงกับความต้องการของตนเอง ตรงกับประสบการณ์ที่ใกล้เคียงที่สุดของเขา ” นั่นหมายถึง ผู้ทำการสื่อสารที่ดี ควรเลือกที่จะส่งสาร หรือหาข้อมูลที่คาดว่าผู้รับสารจะสนใจ จะทำให้การสื่อสารประสบผลสำเร็จ

นับได้ว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้ หากดูเบาๆ ก็ขำๆ ดี หากดูแบบเอาเรื่องก็ได้ให้อะไรพอสมควรนะ
หวังว่าคงได้สาระเล็กน้อยๆ กันไปบ้าง ใครมีความเห็นแลกเปลี่ยนที่ต่างออกไป มาคุยกันน๊า
_________________

เมื่อโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ....

2005-10-22T08:51:00.000-07:00

เมื่อหลายวันก่อน…. เสียงโทรศัพท์มือถือของเราดังขึ้น..

-ฮัลโหล
*พี่ก้อยรึป่าวคะ
-ค่ะ ใครคะ
*สวัสดีค่ะ หนูโทรจากนิเทด จุฬา เป็นรุ่นน้องพี่ก้อยค่ะ อยากให้พี่ช่วยประชาสัมพันธ์จุฬาวิชาการให้หน่อยได้ไหมคะ คือ อยากได้แบนเนอร์ฟรีด้วยค่ะ งานจัด 23-37 นี้ค่ะ
- ( นึกในใจ อ่อ..ของฟรีนี่เอง อีกแล้ว T_T” )
* และอยากรบกวนพี่ก้อยให้มาช่วยงานด้วยค่ะ อาจารย์ ..... ฝากบอกว่าให้พี่มาช่วยงานปีนี้ เพราะน้องในภาคคนน้อยค่ะ .........
- ยังไม่แน่ใจค่ะว่าว่างแค่ไหน เพราะช่วงนี้พี่ก็ยุ่งๆ อยู่ bra bra bra ….

ยังไม่ทันคิดว่าจะว่างไปช่วยงานที่ภาควิชาแค่ไหน แต่ที่แน่ๆ การโทรมาของน้องในครั้งนี้ ... ก็ทำให้เราคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ได้พอสมควรเลยทีเดียว

เมื่อ 3 ปีที่แล้ว ที่เราต้องวุ่นเตรียมงาน กิน อยู่แทบจะค้างคณะร่วมเดือน ตอนนั้นจำได้ว่า มีทั้งความสนุก ความสุขปนความเหนื่อย( ชิบหาย ) แต่ท้ายที่สุด คือ ความภูมิใจเมื่อได้เห็นน้องมัธยมมาชื่นชมและได้ความรู้จากผลงานของเรานี่แหละ....

ภาควิชาของเราเป็นภาควิชาที่คนเลือกเรียนเอกน้อยที่สุด แต่มีการจัด display ต่างๆ มากที่สุด เกือบทุกปีที่มีจุฬาวิชาการ.....

ต้องขอบคุณน้องคนนี้ ที่ทำให้สมองเราคิดเรื่องอื่นอีกครั้ง... หลังจากมึนๆ ตึ๊บๆ คิดมากว่าจะสอบผ่านหรือสอบตกในวิชากฎหมายที่คณะนิติศาสตร์ที่ใหม่นี้ได้ไม่กี่วัน

เออ... ยังดีวะ

***********************************************

ตอนนี้เรารู้อะไรบ้าง... / เมื่อ 3 ปีที่แล้วตอนจัดงาน เรารู้อะไรบ้าง...
--- เป็นที่น่าอนาถจิตอย่างที่สุด เมื่อได้คำตอบจากตนเองว่า เมื่อ 3 ปีที่แล้ว กรูยังรู้ทฤษฏีทางวาทวิทยามากกว่าตอนนี้เลย

เห้อ
เหอะเหอะ

เอาน่ะ แต่ตอนนี้ก็มีความสุขนะ ที่ได้เรียนกฎหมายเพิ่มมากขึ้นอย่างที่อยากเรียน

ถัวกันได้ป่าวหว่า???

ไม่ๆๆๆ

ไอ้ที่เรียนมาแล้วก็ควรไม่หายเสียปล่าวไป

ว่าแล้ว...ก็
พยายามกลับไปขุดรายงานเก่าของตัวเองมาเรียบเรียงและพิมพ์ใหม่ เพื่อเป็นการระลึกถึงองค์ความรู้เดิมที่สติปัญญาของเรามันใกล้ดับสูญไป และเพื่อเป็นการระลึกถึงโอกาส “ จุฬาวิชาการ’ 48” ครั้งนี้ด้วย

วาทะที่นำมาวิเคราะห์เป็นวาทะของพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ ขณะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีกล่าวต่อที่ประชุมรัฐสภา

วาทะของพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันท์
ขอลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี

กล่าวต่อที่ประชุมรัฐสภา
วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2523

ท่านประธานรัฐสภาที่เคารพ ท่านสมาชิกผู้มีเกียรติทั้งหลาย กระผมาวันนี้เพื่อรายงานข้อราชการและความในใจต่อท่านสมาชิกรัฐสภาที่เคารพทั้งหลายในฐานะที่รัฐสภาได้มอบหมายให้กระผมเป็นหัวหน้ารัฐบาลบริหารกิจการ้านเมือง รัฐบาลมีหน้าที่ต้องรายงานการปฏิบัติหน้าที่ตลอดจนชี้แจ้งแถลงข้อสงสัยหรือข้อข้องใจใดๆ อันเกี่ยวกับการปฏิบัติงานอันพึงมีต่อรัฐสภา ซึ่งเป็นสถาบันอันสูงส่งของผู้แทนปวงชนเจ้าของประเทศ รัฐบาลมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบต่อรัฐสภาในฐานะผุ้ควบคุมดูแล รัฐสภาอาจเรีบกรัฐบาลให้มาชี้แจ้งรายงานการปฏิบัติรายการได้ทุกเวลา

ดังนั้นเมื่อกระผมได้ทราบว่าท่านสมาชิกรับสภาผู้มีเกียรติที่เคารพทั้งหลายมีข้อสงสัยมีข้อข้องใจหรือข้อไม่พอใจการปฏิบัติภารกิจหน้าที่ในการบริหารประเทศของรัฐบาล กระผมจึงได้มารายงานต่อเพื่อชี้แจ้งแถลงข้อเท็จจริงในวันนี้ ก่อนื่อนกระผมขอกราบเรียนท่านสมาชิกรัฐสภาที่เคารพทั้งหลายว่า กระผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างสูงสุดในชีวิตที่ท่านสมาชิกรัฐสภาได้ให้ความไว้วางใจและมอบหมายให้กระผมแต่งตั้งรัฐบาลบริหารประเทศ กระผมมีความสำนึกอยู่ตลอดเวลา ในฐานะหัวหน้ารัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว กระผมและคณะรัฐมนตรีมีความจงรักภักดีและอุทิศจิตใจ ตลอดจนความรู้ความสามารถเพื่อรับใช้ชาติ ศาสนา และพระมาหากษัตริย์ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต และบริสุทธิ์ใจเป็นที่ตั้งในฐานะที่เป็นคนไทย เกิดบนผืนแผ่นดินไทย และมีชีวิตอาศัยอยู่บนผืนแผ่นดินไทย อีกทั้งมีญาติพี่น้องและมิตรสหายเป็นคนไทย

กระผมขอให้ความมั่นใจแก่สมาชิกผู้มีเกียรติทั้งหลายว่า กระผมมีความรักและมีความห่วงใยประเทศชาติ ประชาชนชาวไทยอยู่อย่างเต็มเปี่ยม เช่นเดียวกับท่านทั้งหลาย เช่นเดียวกับกระผมมีความรับผิดชอบอยู่ทุกขณะ ตลอดเวลาที่มอบหมายภารกิจให้บริหารบ้านเมือง ที่จะสร้างสรรค์ให้ประเทศชาติบ้านเมืองของเรามีความสงบสุขและเจริญก้าวหน้าให้พี่น้องประชาชนคนไทยส่วนใหญ่ของประเทศได้มีชีวิตที่เป็นสุขยิ่งขึ้น มีรายได้เพิ่มขึ้น และมีหลักประกันในชีวิตที่ดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ โดยพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเท่าที่จะกระทำได้ กระผมได้กล่าวไว้ตั้งแต่เมื่อเริ่มเข้ารับตำแหน่งนายยกรัฐมนตรีแล้ว กระผมพร้อมที่จะทำงานให้ได้ผลดีที่สุด แก่ประชาชนส่วนใหญ่ โดยจะไม่ยอมให้วิถีทางการเมืองมาเป็นเครื่องกีดขวางเจตนารมณ์อันนี้ กระผมได้ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่า กระผมจะรับใช้ประเทศเพื่อประโยชน์ของคนส่วนใหญ่ของประเทศ กระผมเองมีความมุ่งมั่นเช่นเดียวกับท่านที่รักประเทสชาติเหมือนกัน ที่จะสร้างสังคมที่เป็นธรรม เพื่อให้ประชาชนได้มีชีวิตที่ดีขึ้นในทุกด้าน

นอกเหนือจากนี้ กระผมเองได้พยายามทุกวิถีทางในอันที่จะปกป้องประเทศของเราเอาไว้ให้พ้นจากการรุกรานจากต่างแดน ซึ่งทุกครั้งที่กระผมมีโอกาสเดินทางไปต่างประเทศทั่วโลกได้พยายามอย่างดีที่สุดที่จะสร้างความสัมพันธ์อันดีกับต่างประเทศ เพื่อให้เกิดความมั่นคงทางการเมืองด้านต่างประเทศขึ้น เมื่อปีที่แล้วกระผมก็ได้มีโอกาศไปเยี่ยมประเทศใน สแกนดิเนเวีย คือ สวีเดน กับ เดนมาร์ค ท่านนายกรัฐมนตรีของประเทศทั้งสองก็ได้พูดคุยย้ำกับกระผมว่า รัฐบาลของเขามีนโยบายเป็นกลางโดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีขัดแย้งในกลุ่มประเทศอินโดจีนด้วยกัน ในสหรัฐอเมริกาเอง ท่านประธานาธิบดีคาร์เตอร์ได้บอกกับกระผมถึงเจตนารมณ์ของรัฐบาลท่านที่จะให้ความสนับสนุนช่วยเหลือให้เมืองไทยได้มีความมั่นคงพ้นจากการรุกรานของประเทศอื่น ในกรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย ท่านประธานาธิบดีเบรซเนฟ ซึ่งท่านมีตำแหน่งเป็นเลขาธิการพรรคความมิวนิสต์อยู่ด้วยก็ได้ให้ความมั่นใจแกี่กระผมที่จะสนับสนุนให้เมืองไทยอยู่อย่างสงบจากการรุกรานจากต่างชาติเช่นกัน เมื่อกระผมได้ไปเยี่ยมประเทศจีนเมื่อปีที่แล้วท่านประธานสภาจอมพลเย เจียน อิง ท่านนายรัฐมนตรี หัว โก๊ะ ฝง และท่านรองนายกรัฐมนตรี เติ้ง เสี่ยว ผิง ก็ยืนยันเช่นกัน สำหรับประเทศเวียตนาม ท่านนายกรัฐมนตรี ฟาม วันก็ยืนยันกับกระผมเป็นส่วนตัวว่า รัฐบาลของท่านปรารถนาอย่างจริงใจที่จะเป็นมิตรกับประเทศไทย ซึ่งเป็นเพื่อนบ้านใกล้ชิดกับเขา นอกจากนั้นก็ได้รับการยืนยันจากประเทศเพื่อนบ้านอื่นๆโดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มอาเซียน ซึ่งมีความเห็นอย่างเดียวกันที่ได้เห็นประเทศไทยเป็นประเทศอิสระ เพื่อจรรโลงสันติสุขให้เกิดขึ้นแก่ประเทศในแถบนี้

กระผมได้กล่าวมาแล้วตลอดเวลาว่า ปรารถนาที่จะให้ประเทศเรารักษาความเป็นกลางอย่างแท้จริง ทั้งนี้ก็เพื่อช่วยสร้างมิตรภาพกับประเทศเพื่อนบ้านของเรา กระผมขอย้ำว่าในเรื่องนี้ รัฐบาลได้รับการสนับสนุนและไว้วางใจจากนานาชาติอย่างพร้อมเพรียงกัน กระผมได้ดำเนินนโยบายต่างประเทศโดยมีความเป็นกลางนี้ตลอดมา โดยหวังความสนับสนุนจากพี่น้องคนไทยทุกคน สถานการณ์ภายในประเทศระยะเริ่มแรกก็เป็นไปด้วยความขุ่นข้องหมองใจและขัดแย้งกัน ไม่ยอมหันหน้ามาเข้าหาประนีประนอมกัน สภาพการณ์เหล่านี้ล้วนแต่มีส่วนบ่อนทำลายความมั่นคงของประเทศชาติทั้งสิ้น รัฐบาลก็ได้พยายามชักจูงสร้างบรรยากาศและความเข้าใจ ความสามัคคีปรองดองและความให้อภัยให้เกิดขึ้นแก่คนในชาติ ได้สร้างฐานการเมืองและการปกครองที่มีเหตุผลเปิดเผยอันเป็นลักษณะจำเป็นของระบอบประชาธิปไตย และได้นำบ้านเมืองให้ผ่านพ้นอาณาจักรแห่งความกลัวให้ทุกฝ่ายหันหน้าเข้าหากันและอภัยต่อกัน กระผมมีความเห็นว่าบ้านเมืองเราได้เริ่มเข้ารูปเข้ารอยพร้อมทั้งเริ่มต้นเร่งพัฒนาความเจริญในด้านต่างๆกันต่อไปแล้ว

ในเรื่องภาวะเศรษฐกิจและการครองชีพของประชาชนนั้น กระผมขอเรียนว่ารัฐบาลได้คำนึงถึงความเดือดร้อนของพี่น้องประชาชนตลอดเวลา อีกทั้งได้พยายามใช้มาตรการทุกอย่างที่จะช่วยขจัดปัดเป่าความเดือดร้อนเหล่านั้นให้น้อยลงมากที่สุดเท่าที่จะมากได้ อย่างไรก็ตาม กระผมใคร่ขอเรียนว่า ภาวะเศรษฐกิจนั้นเป็นเรื่องที่มีผลกระทบกระเทือนเป็นลูกโว่กันทั่วทั้งโลก เหตุการณ์หรือสภาวะผันแปรทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นในส่วนหนึ่งส่วนใดของโลกย่อมส่งผลกระทบกระเทือนไปยังประเทศต่างๆ ในโลกด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่มากก็น้อย ยิ่งประเทศไทยเรา นอกจากเป็นประเทศเกษตรกรรม ซึ่งต้องขึ้นกับความเมตตาของสภาพดินฟ้าอากาศ อันไม่อาจควบคุมได้แล้ว ยังต้องขึ้นกับอำนาจต่อรองประเทศอื่นๆอีกด้วย ยิ่งทำให้ฐานะทางเศรษฐกิจของเราหวั่นไหวได้มากขึ้น

ท่านสมาชิกผู้มีเกียรติคงจะพอจำกันได้ว่า ในระยะแรกที่กระผมเข้ารับหน้าที่นั้น ภาวะเศรษฐกิจและการเมืองของโลกเริ่มปั่นป่วน เกิดทั้งภาวะเงินฟุ้งและและเงินฟุบพร้อมๆกัน อีกทั้งกลุ่มประเทศผู้ผลิตน้ำมันก็ได้เริ่มสร้างพลังต่อรองทางเศรษฐกิจและการเมือง โดยการขึ้นราคาน้ำมันดิบระลอกแล้วระลอกเล่า จนเกิดวิกฤติการณ์อิหร่านเข้าอีก ทำให้ภาวะเศรษฐกิจของโลกและของเราปั่นป่วนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ รัฐบาลก็ได้พยายามประคับประคองภาวะเศรษฐกิจและค่าครองชีพของเราให้ทรงตัวอยู่ได้ดีพอควร ซึ่งถ้าจะคำนึงถึงภาวะฝนแล้งตลอดปีแรกที่กระผมเข้ารับหน้าที่และอุทกภัยที่สร้างความเดือดร้อนอย่างแสนสาหัสแก่ประชาชนเกือบทั้งประเทศ โดยรัฐบาลได้นำมาตรการต่างๆ ทุกวิถีทางมาช่วยบรรเทาควาทเดือดร้อนของพี่น้องประชาชนให้ผ่านพ้นความวิปโยคไปได้แล้ว รัฐบาลก็รู้สึกโล่งใจในภาวะอันหนักอึ้งนี้เป็นอันมากไปอีกครั้งหนึ่ง

รัฐบาลได้พยายามจนสุดความสามารถที่จะชะลอและตรึงราคาไฟฟ้าและน้ำประปาไว้จนไม่อาจฝืนต่อภาวะกดดันและจำเป็นต่อไปอีกได้ จึงต้องขึ้นราคาไฟฟ้าและน้ำประปาไป เพราะรัฐบาลไม่มีเงินทุนที่จะนำมาจ่ายชดเชยต่อไปได้แล้ว อีกทั้งยังไม่เป็นธรรมต่อประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศ และยังทำให้การพัฒนาประเทศเพื่อสร้างความเจริญให้แก่ชาวชนบทต้องหยุดชะงักไปด้วย ซึ่งขัดแย้งกับนโยบายสำคัญของรัฐบาลที่รัฐสภาได้เห็นชอบแล้ว กระผมเชื่ออย่างเหลือเกินว่าท่านสมาชิกรัฐสภาผู้ทรงเกียรติทั้งหลายคงจะไม่คัดค้านในนโยบายช่วยเหลือพี่น้องเกษตรกรและชาวชนบทในเขตของท่านอย่างแน่นอน

ความจริงแล้ว หากรัฐบาลจะเห็นแก่ความสะดวกและสบายและไม่มีความรับผิดชอบแล้สเพียงแต่ผลักภาวะให้พอพ้นหน้าโดยไม่ต้องปรับราคาอะไร รัฐบาลก็คงสบายเอาตัวรอดได้ ส่วนผลเสียหายร้ายแรงที่จะเกิดขึ้นแก่ประเทศชาติและประชาชนในอนาคตอันไม่ไกลนัก ก็เป็นเรื่องที่รัฐบาลที่ตะมารับภาระในภาบหลังที่จะหาทางแก้กีนเอง ก็ย่อมทำได้ ดังนั้นการที่รัฐบาลนี้เลือกตัดสินใจในการที่จะแบกรับภาระเอาไว้เองก็เพราะว่าหวังที่จะให้เกิดผลดีในระยะยาวแก่ประเทศชาติและประชาชนอย่างแท้จริง ในปัญหาเรื่องการปรับราคาน้ำมันก็เช่นเดียวกันรัฐบาลได้พิจารณาอย่างรอบคอบแล้วว่า โดยเหตุโดยผลแล้วไม่มีทางเลือกที่จะดีกว่า จึงจำเป็นที่จะต้องปรับราคาขึ้นไปให้สอดคล้องกับความจำเป็นของตลาดโลก เพราะรัฐบาลได้คำนึงถึงความจำเป็นและความเป็นไปได้เป็นสำคัญ หากราคาน้ำมันในประเทศต่ำกว่าราคาน้ำมันในต่างประเทศแล้วหรือต่ำกว่ามากแล้ว เราจะไม่มีน้ำมันใช้จะเกิดภาวะขาดแคลนน้ำมันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้น หากเรายังต้องการระบบตลาดเสรีเช่นนี้อยู่ เราต้องยอมรับหลักอุปสงค์และอุปทานและราคาด้วย

ในเรื่องผู้อพยพลี้ภัยก็เช่นกัน ก็ได้มีฝ่ายค้านวิพากษ์วิจารณ์นโยบายการช่วยเหลือผู้อพยพลี้ภัยอินโดจีนของรัฐบาลเป็นอย่างมาก ทั้งที่เรื่องผู้อพยพลี้ภัยนี้เป็นเรื่องของเมตตาธรรมและมนุษยธรรม ซึ่งเราในฐานนะของพุทธศาสนิกชนอีกทั้งประเทศเพื่อนบ้านควรจะพึงช่วยเหลือกันได้ นโยบายของรัฐบาลในเรื่องนี้ก็ได้รับความนิยมยกย่องจากทั่วทุกประเทศทั่วโลก แต่ฝ่ายค้านกลับถือเป็นเรื่องเสียหาย กระผมขอยืนยันว่านโยบายของรัฐบาลในเรื่องนี้มิใช่เป็นสิ่งที่นำความเสียหายมาสู่ประเทศอย่างใดเลย ในทางตรงกันข้าม ถ้าพิจารณากันให้ถ่องแท้และลึกซึ้งแล้ว มันจะทำคุณประโยขน์ให้แก่ชาวโลกและชาวไทยเองอย่างหาค่าเปรียบมิได้

ท่านประธานรัฐสภาที่เคารพ กระผมได้สดับตรับฟังท่านสมาชิกฝ่ายค้านผู้มีเกียรติได้กล่าวโจมตีกระผมทั่งที่ปรากฎในสภาฯ และสื่อมวลชนและที่อื่นมานานแล้ว กระผมจะสรุปได้ว่าท่านสมาชิกฝ่ายค้านพากันมุ่งมั่นแต่เพียงอย่างเดียวคือ เพื่อจะล้มล้างรัฐบาลหรือเพียงที่จะหารัฐบาลใหม่มาแทนรัฐบาลของกระผมเท่านั้น กระผมเองยอมรับภารกิจการกระทำซึ่งถูกต้องตามครรลองของประชาธิปไตยของท่านทั้งหลาย ท่านสมาชิกฝ่ายค้านย่อมมีสิทธิที่จะออกเสียงร่วมกันล้มล้างรัฐบาลและนายกฯได้ และกระผมได้ขอเสนอความคิดอย่างจริงใจว่าประชาธิปไตยนั้นเกินกว้างกว่าเหตุผลที่ท่านสมาชิกฝ่านค้านทั้งหลายมุ่งมั่นกันแต่เพียงจะล้มล้างรัฐบาลเท่านั้น เพราะประชาธิปไตยนอกจากมีความหมายในการปกครองโดยประชาชนมีส่วนร่วมแล้ว ยังหมายถึงความรับผิดชอบต่อประชาชนอย่างมาก อย่างไรก็ตามตั้งแต่กระผมเฝ้าติดตามการโจมตีของท่านฝ่ายค้านมาโดยตลอด ยังไม่ได้ยินข้อความแม้แต่ประโยคเดียวที่จะแจ้งให้ประชาชนทราบว่าท่านจะทำอะไรให้กับประชาชนหลังจากล้มล้างรัฐบาลแล้ว

ท่านประธานรัฐสภาที่เคารพ กระผมมีความเห็นโดยสัตย์จริงว่า การรณรงค์ของพรรคฝ่ายค้านเพื่อรวมโจมตีรัฐบาลนี้นั้นเป็นการกระทำที่อ่อนเหตุผล กระผมมีความเชื่อว่าเวทีการเมืองนั้นมีความสำคัญและศักดิ์สิทธิ์เกินกว่าที่จะใช้เป็นที่รองรับความใฝ่ฝันทะเยอทะยานเป็นส่วนตัวของนัการเมือง กระผมขอย้ำว่าประเทศเราในขณะนี้กำลังอยู่ท่ามกลางวิกฤติการณ์หลายด้าน และกำลังต้องการอย่างยิ่งเพื่อให้เกิดความสามัคคีร่วมใจกันทุกๆฝ่าย ในการแก้ปัญหาร่วมกัน มิใช่ให้เกิดการแตกแยกแย่งอำนาจกัน สิ่งที่ประเทศเราต้องการอย่างยิ่งในเวลานี้ ขณะนี้ก็คือ เสถียรภาพในทางการเมือง ทางฝ่ายพรรคการเมืองได้พยายามอย่างยิ่งที่จะช่วยกันสร้างสถานการณ์ให้เห็นว่าการเมืองในประเทศเรามีวิกฤติการณ์อย่างหนัก และต่างก็ได้ร่วมกันมุ่งมั่นที่จะโค่นล้มรัฐบาลและตัวกระผมเอง ในขณะนี้กระผมของกล่าวจริงใจว่า กระผมและทุกคนในชาติสนใจและหวังเป็นอย่างสูงแต่เพียงให้ประเทศชาติอยู่รอดมีความมั่งคงต่อไปในอนาคตเท่านั้น ท่านประธานที่เคารพ กระผมวิงวอนสมาชิกรัฐสภาทุกท่านจงมีความรอบคอบสุขุมในการรณรงค์ครั้งนี้ อย่างกระทำการใดๆโดยขาดความยั้งคิดในระยะที่นานาชาติกำลังมีวิกฤติการณ์ทางการเมืองอยู่ทั่วไปในโลก โดยเฉพาะในระยะนี้ซึ่งมีความตึงเครียดหลังจากเหตุการณ์ในอัฟกานิสถาน ในอิหร่าน ตะวันออกกลางและแอฟริกาใต้ก็กำลังมีวิกฤติการณ์ของตัวเองเช่นกัน วิกฤติการณ์ความตึงเครียดนี้ยังได้เกิดขึ้นในดินแดนแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะเหตุการณ์ตามชายแดนของเราอีกด้วย กระผมขอย้ำว่าประเทศเราในขณะนี้กำลังต้องการความร่วมมือร่วมใจกันอย่างมากที่สุด กระผมได้มีความตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะรักษาสถานการณ์ภายในประเทศให้เกิดความสงบเรียบร้อยขึ้นได้ กระผมจะไม่ยอมให้เกิดความวุ่นวายถึงขั้นก่อให้เกิดความไม่มั่นคงขึ้นในประเทศเราเป็นอันขาด กระผมขอยืนยันให้ท่านสมาชิกผู้มีเกียรติได้ทราบอีกครั้งถึงความตั้งใจจริงของกระผมที่จะรักษาประเทศชาติของเราให้อยู่รอดได้ด้วยชีวิตกระผมขอร้องให้ท่านร่วมกันรับผิดชอบในความเป็นอยู่รอดของประเทศชาติด้วยเช่นกัน ขอให้ตระหนักถึงอันตรายจากสถานการณ์วิกฤติการณ์รอบๆบ้านเราอยู่ในขณะนี้ กระผมขอวิงวอนด้วยใจจริงให้ท่านร่วมกันคิดถึงประโยชน์ของประเทศชาติเหนือสิ่งอื่นใด และอย่าได้พยายามสร้างความวุ่นวายให้ประเทศเราเลวร้ายจนแก้ไขไม่ได้ไปกว่านี้แล้วจะเสียใจ ในการแถลงต่อสภาฯในวันนี้กระผมได้เลือกพูดถึงปัญหาต่างประเทศก่อน เพราะกระผมเห็นความสำคัญและจำเป็นว่าประเทศเราจะอยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่ได้ ความจริงแล้วประเทสเราเป็นส่วนหนึ่งของระบบสหประชาชาติซึ่งต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน การที่เราต้องกระทบปัญหายุ่งยากจากปัญหาตกต่ำของเศรษฐกิจที่มาจากนอกประเทศของเราและปัญหาทางเศรษฐกิจนี้ ต้องอาศัยความร่วมมือร่วมใจจากท่านสมาชิกทั้งหลายอีก ทั้งมิใช่เรื่องที่ทำให้แล้วเสร็จโดยเห็นผลกันในวันในพรุ่ง โดยเฉพาะในยามเศรษฐกิจและการเมืองของโลกได้ผันแปรไปเช่นนี้ กระผมขอกล่าวด้วยความบริสุทธิ์ใจว่า กระผมไม่ขอร้องให้ท่านมาสนับสนุนรัฐบาลนี้และตัวกระผม แต่เหนือสิ่งอื่นใด กระผมของร้องให้ท่านคงร่วมมือร่วมใจในการสนับสนุนประเทศไทยอันเป็นที่รักยิ่งของเราทุกคน ตลอดเวลาที่กระผมได้ทำหน้าที่แผ้วถางทางประชาธิปไตยให้ประชาชนและสังคม กระผมได้ขจัดขวากหนามใดๆ ที่ขัดขวางหนทางไปสู้ประชาธิปไตย ซึ่งกระผมมีความภาคภูมิใจอย่างยิ่งที่จะเรียนให้ทราบว่ากระผมได้กระทำด้วยความสำนึกและมโนธรรมที่บริสุทธิ์ ไม่มีการเคลือบแฝงด้วยโลภะ โทสะ โมหะจริตใดๆ ทั้งสิ้น ผลที่ได้รับคืออะไร คือการถูกขับไล่ ท่านลองถามตัวท่านเองดูซิว่า ท่านต้องการอะไรในการกระทำครั้งนี้ คำตอบคือ ต้องการขับไล่รัฐบาลออกไปให้ได้จะด้วยเหตุผลอะไรก็ได้ขอให้ออกไปให้ได้ แล้วท่านจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อท่านได้อำนาจทางการเมืองมาแล้วท่านจะทำอย่างไร ความจริงในการจัดตั้งรัฐบาลครั้งที่ผ่านมา กระผมประสงค์จะให้มีการประสานความสามัคคีกันในชาติ เราจะมาแบ่งพรรคแบ่งพวกกันต่อไปไม่ได้แล้ว เพราะเป็นโอกาสที่เหลือไม่มากนักที่จะร่วมมือกับจรรโลงประเทศชาติ จึงได้พยายามติดต่อทางตรงและทางอ้อมกับท่านหัวหน้าพรรคหลายพรรค แต่ด้วยเหตุผลและเงื่อนไขต่างๆนานาปนะการก็ไม่สำเร็จ

กระผมจึงจำเป็นต้องขอพระบรมราชโองการจัดตั้งรัฐบาลไปตามที่เห็นสมควรและเหมาะสมซึ่งก็คงไม่เป็นที่สบอารมณ์หลายท่าน อันอาจเป็นสาเหตุหนึ่งของการโจมตีเพื่อล้มรัฐบาลในครั้งนี้ด้วยก็ได้ การขัดแย้งระหว่างรัฐบาลและรัฐสภาไม่เป็นสิ่งดีและเชื่อว่าไม่เป็นสิ่งที่ประชาชนปรารถนา ประชาชนบางส่วนที่อยู่ในชนบทก็ไม่สนจว่าใครจะมาบริหารประเทศขอให้ปากท้องอิ่มแล้วกัน แต่ความขัดแย้งก็ได้ก่อตัวทับทวีจนยากที่รัฐบาลจะบริหารงานของชาติให้บรรลุสู่เป้าหมายได้ ฉะนั้นเพื่อรักษาเอาไว้ซึ่งการปกครองแบบประชาธิปไตยโดยระบบรัฐสภากระผมจึงได้ตัดสินใจ กระผมขอลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเพื่อให้ระบบรัฐสภาของประชาธิปไตยดำรงคงอยู่ตลอดไป ทั้งนี้เพื่อเปิดโอกาสให้ท่านเลือกบุคคลที่มีความสามารถดีกว่าเข้ามาบริหารประเทศรับใช้ประชาชนต่อไป

การวิเคราะห์โดยอิงหลักอริสโตเติล เน้นเหตุผลที่ผู้พูดนำมาเสนอ
( ขออนุญาต อธิบายหลักทฤษฎีคร่าวๆ เพื่อง่ายแก่การทำความเข้าใจก่อน)

*************************************************************************************
หลักของอริสโตเติล

เหตุผลที่ผู้พูดหยิบยกมาเสนอต่อผู้ฟัง เป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่อริสโตเติลจัดว่าผู้พูดสามารถใช้เป็นวิธีการนึงในการโน้มน้าวใจผู้ฟังได้ ภาษากรีกเรียกว่า Logos ในเรื่องเหตุผลนี้อริสโตเติล จำแนกไว้เป็นสองประเภท คือ เหตุผลที่มาจากตัวอย่าง (example) และเหตุผลที่มาจากเอนธีมีม(enthymemes)

อริสโตเติลกล่าวว่าตัวอย่างมีสองประเภท
ประเภทแรก ได้แก่ ตัวอย่างที่เป็นเรื่องจริงจากประวัติศาสตร์
ประเภทที่สองได้แก่ ตัวอย่างที่ผู้พูดแต่งขึ้น

สำหรับประเภทที่สองนี้อาจจะเป็นนิทานที่เป็นคติสอนใจ ชาดกนิทานอีสป เหล่านี้เป็นต้น ในการยกตัวอย่างนี้ ผู้พูดอาจจะยกตัวอย่างในเชิงเปรียบเทียบเช่น ในอดีต เหตุการณ์ หรือประวัติศาสตร์เคยเป็นเช่นนี้ ฉะนั้น เราต้องระวังอย่าให้เหตุการณ์เช่นนั้นเกิดซ้ำขึ้นอีก อริสโตเติลตั้งข้อสังเกตไว้ว่า ผู้พูดควรจะใช้ตัวอย่างเมื่อไม่มีเอนธีมีมจะใช้ เพราะผู้ฟังจะเกิดความเชื่อก็ต่อเมื่อมีข้อพิสูจน์ แต่ถ้าผู้พูดใช้เอนนธีมีมการใช้ตัวอย่างควรจะตามหลังเอนธีมีม เพราะถ้าใช้ตัวอย่างขึ้นก่อน การโต้แย้งจะมาในรูปแลลอุปมาน (induction) ซึ่งไม่เหมาะสำหรับวาทศิลป์ ( ในทัศนะของอริสโตเติล) อริสสโตเติลคิดว่าเมื่อใช้ตัวอย่างตามหลักเอนธีมีม การอธิบายนี้ก็เพื่อให้ผู้ศึกษาได้เข้าใจแนวคิดของอริสโตเติลเท่านั้น

เอนธีมีมเป็นรูปแบบหนึ่งของการโต้แย้ง อริสโตเติลถือว่าเอนธีมีมเป็นรูปแบบที่ไม่สมบูรณ์ของซิลลอจิสซึม (syllogism) นั่นคือ รูปแบบของซิลลอจิสซึม ประกอบด้วยประโยคตรรกะ 3 ประโยค เป็นข้อเสนอ 2 ประโยค ข้อสรุป 1 ประโยค เอนธีมีมจะลดประโยค 1 ประโยคไว้ อาจจะเป็นข้อเสนอหรือข้อสรุปก็ได้ เช่น ซิลลอจิสซึมที่ว่า
มนุษย์ทุกคนต้องตาย (ข้อเสนอ)
มนัสเป็นมนุษย์คนหนึ่ง (ข้อเสนอ)
มนัสต้องตาย (ข้อสรุป)

ในรูปแบบของเอนธีมีม เราจะพูดได้สามอย่างคือ (1) มนัสเป็นมนุษย์คนหนึ่ง มนัสต้องตาย หรือ (2) มนุษย์ทุกคนต้องตาย มนัสเป็นมนุษย์คนหนึ่ง หรือ (3) มนุษย์ทุกคนต้องตาย มนัสก็ต้องตาย หลักมีอยู่ว่าผู้พูดจะให้ผู้ฟังเป็นผู้เติมข้อความที่ละไว้ในใจของผู้ฟังนั่นเอง ซึ่งถือว่าเป็นการโน้มน้าวใจวิธีหนึ่ง เพราะผู้ฟังจะมีส่วนร่วมในคำในโต้แย้งจองผู้พูดโดยไม่รู้ตัว และข้อความที่เติมลงไปเป็นข้อความที่ผู้พูดได้ให้แนวทางไว้แล้วในสองประโยคตรรกะ

อริสโตเติลเขียนไว้ว่าเมื่อผู้พูดต้องการจะโนมน้าวใจ จะพูดยาวไม่ได้ ต้องพูดสั้นๆ เพราะมิฉะนั้นผู้ฟังจะตามไม่ทัน โดยเหตุที่อริสโตเติลถือว่าเอนธีมีมเป็นหัวใจของการโต้แย้งและการโน้มน้าวใจ อริสดตเติล จึงได้อธิบายและยกตัวอย่าวฃงในเรื่องนี้อย่างละเอียดโดยแยกเอนธีมีมไว้ 28 ชนิด (Cooper 1960: 154-158 ; Bitzer 1959 : 408 ตัวอย่างที่อริสโตเติลยกส่วนใหญ่เห็นจะเป็นตัวอย่างจากมหากาพย์เรื่อง Iliad และ Odyssey ของโฮเมอร์กวีเอกของกรีซ เอนธีมีมเหล่านี้นำมาประยุกต์ใช้ได้ในภาษาไทยโดยมีความสอดคล้องกับโครงสร้างและความหมายในภาษาไทยประมาณ 25 ชนิด คือ

1. สิ่งตรงกันข้าม (opposites) เช่น ถ้าบอกว่า สิ่งที่เป็นจริงกับ ก ย่อมเป็นจริงกับ ข เราต้องสรุปได้ว่า สิ่งตรงข้ามกับ ก ก็ย่อมไม่เป็นจริงกับ ข ถ้าหากไม่เป็นจริงดังนั้น เราสามารถล้ม Premise แรกได้ ถ้าหากเป็นจริง เราก็สนับสนุน Premise เดิมได้ เช่น

ตัวอย่าง การควบคุมตนเอง (ก) เป็นสิ่งดี (ข)
เพราะการหลงมัวเมา เป็นสิ่งชั่ว (ข)

ตัวอย่าง ถ้าสงครามเป็นสาเหตุของสิ่งชั่วร้ายปัจจุบันที่เราได้รับอยู่
สันติภาพคือสิ่งที่เราต้องการมาแก้ไขสภาพนี้

2. สิ่งสัมพันธ์กัน (correlative terms) “ถ้าหาก ก ให้การต้อนรับที่ดีต่อ ข” เราพูดว่า “ข ได้รับการต้อนรับที่ดีจาก ก” หรือถ้า “ก มีสิทธิ์ที่จะสั่ง ข” “ขก็ทำถูกต้องในการที่จะเชื่อฟัง ก” มีอีกกรณีหนึ่งที่จะแย้งได้ว่า “การที่ ข ได้รับผลเช่นที่ได้รับเป็นการสมควรแล้ว ถ้าแย้งแบบนี้อาจผิดเพราะจะต้องคิดว่า การที่ ข สมควรได้รับผลดังที่เกิดขึ้นกับตัวเราก็มิได้หมายความว่า ข ควรจะได้รับผลนั้นจาก ก เพราะฉะนั้น ถ้าจะโต้แบบนี้จะต้องดูว่า
1. ข สมควรได้รับผลดังที่เป้นอยู่หรือไม่
2. ก ควรเป็นผู้ที่ทำให้เกิดผลเช่นนั้นหรือไม่

3. มากหรือน้อย ( more or less) เราโต้ในแง่ที่ว่า ถ้าเราไม่สามารถพบสิ่งหนึ่งในที่ที่มีแนวโน้มว่าควรจะมีที่สุดแล้ว เราย่อมไม่สารมารถพบมันในที่ที่มีแนวโน้มน้อยยิ่งขึ้นไปอีก เช่น แม้แต่เทวดายังไม่หยั่งรู้ดินฟ้า เราซึ่งคนธรรมดาสามัญจะรู้ได้อย่างไร หรือสี่ตีนยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง หรือ ถ้าท่านเห็นว่าเป็นการสำคัญที่จะรักษาชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยของท่าน ภารกิจที่จะรักษาชื่อเสียงของประเทศของท่านก็ย่อมสำคัญมากยิ่งขึ้น

4. เงื่อนไขตามกำหนดเวลา (considerations of times) เช่น ไอพีเครตีสพูดกับฮาร์ดมเดียสว่า ถ้าก่อนที่จะกระทำการนี้ ข้าพเจ้าได้ขอร้องท่านว่า ถ้าข้าพเจ้าทำสำเร็จข้าพเจ้าควรจะได้รูปปั้น ท่านก็จะให้รูปปั้นแก่ข้าพเจ้า และขณะนี้ผลงานก็ออกมาแล้ว ท่านจะปฏิเสธรูปปั้นต่อข้าพเจ้าท่านให้สัญญาแล้ว อย่าถอนคำมั่นสัญญาเหล่านั้น เมื่อทานได้เก็บเกี่ยวผลกำไรแล้ว

5. คำพูดของฝ่ายตรงข้ามย้อนโจมตีเขาเอง (opponent’s utterance turns against him) เช่น ไอพีเครตีส ตอบคำถามของอริสโตฟอนโดยถามว่า “ท่านจะทรยศต่อกองทัพเพื่อเก็นแก่เงินหรือไม่” อริสโตฟอน ตอบว่า “ไม่เด็ดขาด” ไอพีเครตีส ตอบว่า”ดีมาก ก็ขนาดท่าน อริสโตฟอน ท่านยังไม่ทำแล้วข้าพเจ้าไอพีเครตีสจะทำหรือ” การย้อนแบบนี้จะได้ผลในกรณีที่ผู้ฟังยอมรับว่าผู้พูดนั้นมีคุณสมบัติเหนือว่าอีกฝ่ายทุกประการ

6. คำจำกัดความ (definition) เช่น ซอเครตีสพูดว่า “สิ่งที่เป็นเทพคิออะไร ก็ต้องเป็นเทพเจ้าเองหรือมิฉะนั้นก็งานของเทพเจ้า ถ้าท่านเชื่อว่ามีงานของเทพเจ้า ท่านก็ต้องเชื่อในความมีอยู่ของเทพเจ้า” หรือเหตุผลของซอเครตีสในการไม่เยี่ยมสำนักของอาคิคอส คือ “ความละอายนั้นคืออาการที่ไม่สามารถตอบแทนผลประโยชน์ที่ได้รับกัยการที่ไม่สามารถจะแก้แค้นสิ่งชั่วร้ายได้” คือ ซอเครตีสจะให้คำจำกัดความก่อน และจากนั้นก็โยงจากคำจำกัดความนี้ไปได้ในเรื่องที่ต้องการจะพูด

7. การแบ่ง (Division) อริสโตเติลกล่าวว่า เราอาจจะโต้ว่า “ทุกคนทำผิดด้วยเหตุผลดังต่อไปนี้ ก ข ค สำหรับกรณีของข้าพเจ้านั้น ข้อ ก และ ข ไม่เกี่ยวกับประเด็นที่พูดอยู่ ส่วนข้อ ค นั้นทางฝ่ายอัยการก็มิได้กล่าวหาข้าพเจ้าในประเด็นนี้” เพราะฉะนั้นการกล่าวหาก็จะไม่มีน้ำหนักพอหรือตกไป

8. อุปมาน (induction) ได้แก่ การยกตัวอย่างหลายๆ ตัวอย่างแล้วนำมาทำข้อสรุปซึ่งอริสโตเติลถือว่าสำคัญในการโต้แย้งเช่นเดียวกับเอนธีมีม

9. ข้อยอมรับที่มีอยู่แล้ว (existent decisions) คือการโต้แย้งโดยอ้างไปถึงประเด็นที่ยอมรับโดยทุกคนไม่ว่าที่ใดเวลาใด หรือยอมรับโดยคนหมู่มาก หรือโดยคนดีหรือคนฉลาด หรือโดยเทพเจ้า หรือโดยคณาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิ เช่น อาจจะพูดว่า “พระพุทธองค์มิได้เคยตรัสเช่นนั้น” “อธิการบดีกล่าวว่านโยบายจะเป็นไปในแนวนี้”

10. จากส่วนไปสู่ทั้งหมด (from the parts to the whole) คือ ถ้าอะไรเป็นจริงหรือไม่เป็นจริงกับส่วน ก็จะเป็นจริงหรือไม่เป็นจริงกับทั้งหมด

11. ผล (simple consequences : good and bad) อริสโตเติลบอกว่า สิ่งหนึ่งอาจจะใช้ผลทั้งดีและเลว เพราะฉะนั้นเราก็อาจจะหยิบยกประเด็นหนึ่งใดมาพูดก็ได้ แล้วแต่ว่าจะโน้มน้าวใจให้เชื่อหรือไม่เชื่อสิ่งใด เช่น การศึกษานั้นทำให้ไม่มีคนชอบ (อิจฉา) (ผลเลว) แต่การศึกษานั้นก็ให้สติปัญญา (ผลดี)

12. ผลที่ไขว้กัน (crisscross consequences) ความแตกต่างระหว่างหัวข้อนี้กับข้างบนคือ ในหัวข้อข้างบน ประเด็นหนึ่งประเด็นให้ผลสองอย่างตรงกันข้ามกัน ในหัวข้อนี้ประเด็นตรงข้ามกันสองประเด็นให้ผลตรงข้ามกันสองอย่าง เช่น พระผู้หญิงองค์หนึ่งของกรีก ห้ามลูกชายมิให้เรียนการพูดในที่ชุมชน เพราะ “ถ้าเจ้าพูดอย่างซื้อสัตย์ มนุษย์ก็จะเกลียดเจ้า ถ้าเจ้าพูดอย่างไม่ซื่อสัตย์ เทพเจ้าก็จะเกลียดเจ้า” หรืออาจจะพูดได้ว่า ฎเราควรจะฝึกการพูดในที่ชุมชนเพราะ ถ้าเราพูดอย่างซื่อสัตย์เทพเจ้าก็จะรักเรา ถ้าเราพูดอย่างไม่ซื่อมนุษย์ก็จะรักเรา”

13. ความคิดภายในและการกระทำภายนอก (inward thoughts and outward show) ข้อโต้แย้งนี้มาจากความคิดว่า มนุษย์ทำท่าเห็นด้วยกับสิ่งหนึ่งภายนอก แต่ในใจก็มีอีกความคิดหนึ่ง เพราะฉะนั้นเวลาโต้แย้ง ถ้าคู่ต่อสู้ชของเราทำท่าว่ามีศีลธรรมดี เราพูดถึงผลประโยชน์ (ที่ผู้ฟังคาดหวังไว้ภายในแต่ไม่กล้าพูด) ถ้าคู่ต่อสู้โต้ว่ามนุษย์ทำทุกอย่างเพื่อประโยชน์ของตนเอง เราพูดถึงความยุติธรรมคุณธรรมความดีซึ่งผู้ฟังสนับสนุน

14. ผลที่ได้สัดส่วนกัน (proportional results) เช่นเมื่อลูกชายของไอพีเครตีสซึ่งยังไม่บรรลุนิติภาวะถูกบังคับให้ปฏิบัติงานชิ้นหนึ่งด้วยเหตุผลว่าเขาสูงเท่าผู้ใหญ่ แม้จะยังไม่บรรลุนิติภาวะก็ตาม ไอพีเครตีสพูดว่า “ถ้าหากพวกม่านคิดว่าเด็กตัวใหญ่เป็นผู้ใหญ่แล้วแล้วละก็ท่านต้องคิดว่าผู้ใหญ่ตัวเล็กเป็นเด็กด้วย” หรืออีกตัวอย่าง คือที่โอเดดเดสถามว่า “ทหารรับจ้างของท่านสรรเสริญสตราแบคซ์และซารีครีมัสสำหรับการทำงานที่มีคุณค่า ท่านจะไม่เนรเทศทหารรรับจ้างของท่านซึ่งได้ทำสิ่งที่ไร้คุณค่าหรือเป็นโทษหรือ”

15. ผลที่เหมือนกันมาจากสิ่งที่เกิดก่อนที่เหมือนกัน (Identical Result : identical antecedents) เช่น เซโนเฟนีสกล่าวว่าถ้าเรายืนยันกำเนิดของเทพเจ้าก็บาปพอๆกับเรายืนยันจุดดับของเทพเจ้า ทั้งสองอย่างเป็นเครื่องแสดงว่า มีอยู่ขณะหรึ่งที่เทพเจ้าไม่เป็นอยู่ (non-existent) การโต้แย้งแบบนี้จะต้องยึดมั่นกฎว่า ผลที่เกิดตามหลังสิ่งหนึ่งสิ่งใดนั้นเกิดสม่ำเสมอไม่เปลี่ยนแปลง

16. ทางเลือกที่เปลี่ยนไป (altered choices) คือ มนุษย์ไม่เลือกของอย่างเดียวกัน ถ้าทำการเลือกในเวลาต่างกัน แต่อาจจะกลับมาทางเลือกเสีย ตัวอย่างเช่น เมื่อเราถูกเนรเทศเราต่อสู้เพื่อที่จะกลับมา ขณะนี้เรากลับมาแล้ว จะเป็นการประหลาดมากถ้าเราจะเลือกเนรเทศ (ตัวเราทิ้งบ้านเมืองไป) แทนการต่อสู้ หมายความว่าในครั้งนี้พวกเขาควรเลือกที่จะปกป้องเมืองโดยการต่อสู้ ในครั้งก่อนไม่เลือกการต่อสู้แต่เลือกทิ้งบ้านเมือง (เนรเทศ)

17. มูลเหตุจูงใจ (attributed motives) ได้แก่ มูลเหตุจูงใจที่เป็นไปได้เป็นมูลเหตุจูงใจที่แท้จริง เช่น สวรรค์ได้ประทานความสมบูรณ์พูนสุขแก้มนุษย์มิใช่ว่า เพราะสวรรค์เมตตาปรานี แต่เพื่อที่ว่ามนุษย์จะได้มีความโศกเศร้าหนักยิ่งขึ้น (เมื่อขาดมัน) หรืออีกตัวอย่าง คือ ไดโอมี้ดเลือกโอดีสสัสเป็นเพื่อนมิใช่ว่าจะให้เกียรติติโอดัสสัส แต่เพื่อที่จะว่าให้โอดิสสัสแลดูต่ำต้อยกว่าเขา

18. สิ่งยวนใจและสิ่งยับยั้ง (incentives and deterrents) ข้อโต้แย้งนี้พิจารณาดูว่าสิ่งยวนใจและสิ่งยับยั้งอันใดเป็นเครื่องมือทำให้คนทำหรือไม่ทำสิ่งใด เป็นธรรมดาว่า เราจะมีเหตุจูงใจให้ทำสิ่งหนึ่งถ้าสิ่งนั้นเป็นไปได้ง่ายดายและเป็นประโยชน์ต่อเราหรือเพื่อน หรือเสียประโยชน์ต่อศัตรูของเรา อันนี้เป็นจริงแม้ว่าผลจากการกระทำจะเกิดผลเสียหายแก่เราแต่ถ้าเราได้ประโยชน์มากกว่าเราก็จะทำจากแนวคิดเช่นนี้ นักพูดในศาล (อัยการ จำเลย ทนายความ) ก็จะโต้ในทำนองกล่าวหาหรือแก้ตัวในศาลโดยใช้หลักสิ่งยวนใจและสิ่งยับยั้งใจ

19. สิ่งที่เกิดขึ้นที่ไม่น่าเชื่อ (incredible occurrences) การที่สิ่งที่ไม่น่าเชื่อถูกเชื่อนั้นเป็นข้อพิสูจน์ว่ามันได้เกิดขึ้น และโดยเหตุที่มันไม่น่าเชื่อเมื่อมันเกิดขึ้น ผู้พูดแสดงให้เห็นว่ามันเป็นจริง เช่น แอนโครคลีสบอกกับสภาว่ากฏหมายของเราต้องการกกหมายที่จะแก้ไขมัน ผู้ฟังโห่ขึ้นเพราะเป็นเรื่องไร้สาระ แอนโครครีสจึงพูดว่า ปลายังต้องการเกลือเพื่อจะเก็บรักษามัน ถึงแม้มันจะมีชีวิตอยู่ในน้ำเค็มก็ตามที และแป้งมะกอกก็ต้องการน้ำมันมะกอกซึ่งเป็นการแปลกประหลาดที่ว่าแหล่งน้ำมันมะกอกจะต้องการน้ำมันมะกอกเสียเอง อาจจะเทียบกับสุภาษิตภาษาไทยว่า หนามยอกหนามบ่ง

20. ความจริงที่ขัดแย้งกัน (Conflicting Facts) ข้อนี้ใช้สำหรับพิสูจน์ผิดฝ่ายตรงข้าม ซึ่งให้ข้อมูลสถิติผิดเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ

21. การจัดการกับเรื่องอื้อฉาว (how to meet slander) หัวข้อนี้ก็เพียงแต่อธิบายว่า เหตุใดความจริงจึงถูกมองไปในทางที่ผิดกลายเป็นเรื่องอื้อฉาว เช่น การที่ผู้ชายคนหนึ่งกอดผุ้หญิงอีกคนหนึ่งมิใช่หมายความว่าเป็นชู้รักเสมอไป ต้องมีการอธิบาย

22. จากเหตุถึงผล (from cause to effect) ไม่มีสิ่งใดสามารถเป็นอยู่หรือมีอยู่โดยไม่มีสาเหตุหรือต้นเหตุ เช่น มีควันต้องมีไฟ

23. ทางปฏิบัติ (course of action) หัวข้อนี้เหมาะสำหรับนักพูดที่พูดด้านนโยบายหรือพูดในศาล ให้ผู้แย้งลองคิดว่าทางปฏิบัติทางอื่นหรือไม่ที่ดีกว่าที่ผู้พุดได้กระทำไปแล้วหรือที่ผู้พูดกำลังเสนอ ถ้าทางเลือกที่ผู้แย้งหยิบยกขึ้นมาไม่ได้รับการเอ่ยถึงหรือปฏิบัติตาม แสดงว่าผู้พูดไม่ได้คิดจะกระทำหรือได้ปฏิบัติสิ่งนั้น เพราะจะไม่มีใครโง่พอที่จะเลือกวิธีการที่เลว แต่ให้ระวังว่า การโต้แย้งนี้อาจจะเป็นวิตรรกะ (fallacious) เพราะเราจะรู้ได้ว่าทางเลือกใดดีหรือไม่ดีก็ต่อเมื่อการกระทำสิ้นสุดลงแล้วก่อนหน้าเหตุการณ์นั้นสถานการณ์มักจะไม่ค่อยชัดเจน

24. การปฏิบัติเปรียบเทียบกัน (actions compared) เอนธีมีมนี้ใช้เมื่อการกระทำที่ตั้งใจไว้เกิดตรงข้ามกับที่ตนเคยปฏิบัติ ให้นำมาเปรียบเทียบกัน ตัวอย่างเช่น เมื่อประชาชนชาวเมืองอีเลียถามเซโนเฟนีสว่า พวกเขาควรจะกระทำพิธีบวงสรวงบูชายัญต่อสิวโคเธียหรือไม่ และทำพิธีศพ (ซึ่งนางเคยเป็นมนุษย์ในนามว่าอิโน) คำแนะนำของเซโนเฟนีส คือ “ถ้าพวกเจ้าคิดว่านางเป็นเทพเจ้าก็อย่าทำพิธีศพและร้องเพลงสวดศพ ถ้าพวกเจ้าคิดว่านางเป็นมนุษย์อย่าทำพิธีบวงสรวงบูชายัญ”

25. ความผิดครั้งก่อนๆ (previous mistakes) วึ่งเราใช้เป็นพื้นฐานสำหรับกล่าวหาหรือปกป้อง เช่น โจทก์กล่าวหาว่ามีเดียฆ่าบุตรของหล่อน เพราะไม่เห็นบุตรของหล่อนปรากฎอยู่ที่ใด (มีเดียทำผิดที่ส่งลูกไปที่อื่นเสีย) อย่างไรก็ตาม หล่อนแก้ตัวว่า ถ้าหล่อนจะฆ่าแล้ว คนที่หล่อนจะฆ่าคือ เจสัน เพราะถ้าหล่อนสามารถกระทำฆาตกรรมอีกครั้งหนึ่งได้ก็จะเป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงที่จะไม่ฆ่าเจสัน

ในที่นี้ เบื้องต้นจะวิเคราะห์ถึง ในแง่ของผู้ฟัง

การวิเคราะห์ผู้ฟัง
ผู้ฟังเป้าหมายกลุ่มแรกของพลเอกเกรียงศักดิ์คงจะเป็นสมาชิกรัฐสภาดังเขาได้กล่าวปฏิสันถารแต่แรกสมาชิกเหล่านี้มีทั้งฝ่ายคัดค้านและฝ่ายสนับสนุนรัฐบาลผู้ฟังอีกกลุ่มก็คงจะได้แก่ประชาชนโดยทั่วไป ซึ่งรับทราบข่าวสารจากสื่อมวลชนในเวลาถัดมา จำนวนที่แน่นอนนั้นไม่สามารถประมาณได้ แต่เราสรุปได้กว้างๆว่า ผู้ฟังทั้งสองกลุ่มนี้มีความสนใจในเรื่องการเมือง การปกครองของไทย ในด้านความสัมพันธ์กับผู้พูด ความเป็นผู้นำทางบริหารประเทศอาจจะทำให้ผู้ฟังคาดหวังบางอย่างจากผู้พูด ผู้พูดอาจจะต้องแสดงบทบาทความเป็นผู้นำ มีพฤติกรรมการแสดงออกที่เป็นที่ยอมรับ วาระหรือโอกาสที่มีการพูดของพลเอกเกรียงศักดิ์ จัดได้ว่าเป็นวิกฤติ เพราะพรรคฝ่ายค้านภายใต้การนำของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช กำลังจะเปิดอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาล ( ในขณะนั้น ) บทวิเคราะห์บทนี้มุ่งจะชี้ให้เห็นความพยามยามของผู้พูดในการที่จะให้ผู้ฟังยอมรับการบริหารของตน โดยชี้แจ้งเหตุผลให้น่าเชื่อถือ และชี้ให้เห็นว่ารัฐบาลอยู่ภายใต้สภาวะกดดันเพียงไร
เห็นได้จาก ....

( คราวหน้าค่อยมาต่อ ภาค 2 นะคะ )

กลับมาแว้ววว

2005-10-09T09:20:00.000-07:00

หายไปนานเลยเรา

บลอคยังใช้ได้อยู่ไหมนะ

ทดสอบๆๆ

ด้วยอำนาจแห่งความงาม ( ของใครวะ )
ขอให้ข้อความนี้จงปรากฏแก่ผู้ชมทุกท่านเถิดดด

เพี้ยง

ว่าด้วยหลายๆ เรื่อง

2005-06-30T09:47:00.000-07:00

1. War of The World หนังเรื่องนี้มันส์ดีจริงๆ ใครอยากดูเอามันส์นะ แสง สี เสียง ดีโคตรร ดูแล้วลืมหายใจตลอดทั้งเรื่องเลย ( เว่อร์ไปป่าววะ)
555

เพียงแต่อาจจะจบผิดหวังไปติ๊ดดด แต่ทั้งเรื่องที่ดูมาเนี่ย..เอาคะแนนความันส์ไปเลยเต็มๆ A +++
เห็นมีคนดูบางกลุ่มออกมาด่าว่าช่วงท้ายจบอุบาทว์ไปหน่อย แต่เราว่านะ เหมือนคนทำดีมากมาตลอดอ่ะ จะมาลงท้ายแย่เอาดื้อๆ ก็น่าจะพอให้อภัยได้วะ ไม่เห็นเป็นไร เนอะ

ไว้ว่างๆ ก่อน จะวิจารณ์อย่างละเอียดต่อดีกว่า รอให้หนังมันฉายไปได้พักหนึ่งก่อน

2. สุกี๊โคคา อร่อยมากก น้ำแกงก็หอมกว่า MK ของก็ให้เยอะกว่า สดกว่า ทั้งกุ้งหอย ปูปลาตัวใหญ่ชิ้นใหญ่กว่าหมดเลย ( แพงกว่าด้วยแต่คุ้มกว่า) ตั้งแต่ตอนเด็กๆ สักสิบห้าขวบได้ ก็ไม่เคยกินโคคาอีกเลยย เพราะโดยกระแสบริโภคนิยมเนี่ย ทั้งโฆษณา ทั้งการตลาด มันก็เห็นจะมีแต่ MK ให้เราเจอะเจอ
พอได้ไปกินอีกที ..เอ้ยย มันอร่อยนะ บริการก็ดี สถานที่ก็สะอาดกว่า MK มาก MK มันจะรกๆ คนเยอะ จ๊อกแจ็กอ่ะ นี่เขาจะจัดสถานที่ให้มันมีความเป็นผู้ใหญ่ หรูกว่านิดนึง มีเวลาได้นั่งคุยกันรู้เรื่องมากกว่า เมนูอาหารอีกอย่างที่ชอบ คือ ข้าวซี่โครงหมูอบน้ำผึ้ง หมูแดง แค่ 36 บาทเอง สั่งมากินกะสุกี๊ มีความสุขเจรงๆ

3. เกือบจะกลับมาเรียนไม่ทัน 5.30 น เลยรีบโบกแท็กซี่มาโลดด
ตอนแรกเกือบแล้ว...เกือบแล้ว...ออกจากโรงหนังมา เจอไอติมบาสกิ้น ร๊อบบิ้น มันยั่วยวนเสียจริง ..แต่ก็นะ ออกจากบ้านมาเรียนโว๊ย ไอติมกินเมื่อไรก็ได้ แต่อาจารย์คงไม่มาสอนเราเมื่อไรก็ได้แน่ๆ 5555
ไม่เอาๆ ข่มตาเดินต่อ อย่าไปมองมัน!!! เดี๋ยวได้ใจแตกโดดเรียนเพื่อไอติม เอาไว้กินวันหลังละกัน แม้ว่าวันนี้มันจะมีส่วนลดพิเศษจากบัตรสมาชิกก็ตาม T_T:

4. วันนี้เรียนวิชาอาญา อ แสวง ไม่รู้เรื่องเลยยยย ถ้ารู้ยังงี้กรูจาโดดดดดดด
แม่เจ้าเว๊ยยย ไอติม ๆๆๆๆๆ ฮือๆๆๆๆๆๆ
มีความรู้สึกว่าอาจารย์ก็สอนดีเหมือนเดิม แต่เราดันหนังท้องตึงหนังตาหย่อนป่าวหว่า หรือว่าเราโง่เอง..
เอ้ะ แต่เพื่อนๆ บางคนก็ ทำท่าไม่เข้าใจเหมือนเรานะ
เอ้ะ..หรือเป็นเพราะนังเจ๊ตัวแสบข้างหลังกรู ที่มันเอาแต่โม้กันเองจนเสียงดังไร้สมาธิ นี่ถ้ามันไม่พูด เราคงเรียนรู้เรื่องกว่านี้ป่ะ ( นี่ทฤษฏีเงื่อนไขยัง ) ทำไมตอนพี่ต้องอธิบายในเอ็มกะในบอร์ดยังเข้าใจเลยนะ แต่วันนี้ฟังเขาสอนแล้วแอบเอ๋ออ่ะ ช่วยด้วยยยยT_T"

ทำไงดีอ่ะ ม.63 กะ ทฤษฏีเงื่อนไขอะไรเต็มไปหมดเลยวะ อยากตายยยย ตั้งใจกลับมาบ้านอ่านหนังสือดีกว่า เผื่อจะอาการดีขึ้นมามั่ง

5. ที่บ้านวันนี้ แม่ซื้อคอหมู ส้มตำ ยำปลาดุก และ เค็กใบเตยมาอ่ะ กลับมาบ้านสามทุ่มแล้วแต่ยัง บ่ยั่นเรื่องอ้วน เดี๋ยวขึ้นไปอาบน้ำก่อนละกัน แล้วค่อยมากิน กินเสร็จ ค่อยมาอ่านหนังสือ 5555

อาบน้ำเสร็จ
และแล้ว.... ระหว่างกิน เพื่อนๆ มันก็โทรมาชวนเรื่องซ้อมรับปริญญา ว่าจะให้ไปถ่ายรูปกัน มันนัดกันมาโทรหรือไงนะ มาเป็นขบวนเลย

อ่าว..เวรรรรร มัวแต่คุย ส้มตำเริ่มกร่อย แม่เริ่มกินคอหมูชิ้นเกรียมๆ ไปหมดไม่เหลือแล้ว ......
ไม่กินก็ได้วะ
อ่านหนังสือละกัน

เอ้ะๆ ...
เดี๋ยวก่อน

วันนี้ ยังไม่ได้เข้าเนตเลยนี่หน่า...

ขอเข้าเนตก่อนแล้วค่อยอ่านหนังสือละกัน
เห้อ......

ตั้งแต่เข้าเนตมา จะ 3 ชม. ละ หนังสือยังไม่อ่านเหมือนเดิม

ฮือๆๆๆ
มาตรา 63 มันยังไงวะ

พระเจ้าช่วย พรุ่งนี้ค่อยมาอ่านละกัน 55555 เล่นเนตต่อดีกว่า

ฮัลโหล โหล โหล

2005-06-27T10:18:00.000-07:00

ฮัลโหล โหล โหล

โอย...
ไม่ได้อัพบลอคมานานมาก ตั้งแต่อกชกอกหัก (รึป่าว... เอิบบบ ก็ว่าได้ ) T_T"

มีอะไรจะเล่าเรื่อยเปื่อยเยอะเลย แต่ก็ยังนึกเรียงลำดับไม่ค่อยได้เท่าไร เนื่องจากมันผ่านมาเยอะ จนไม่รู้จะเล่าอะไรก่อนหลัง และลงลึกเท่าไหนดี...

แต่ก่อนจะมาเล่านี่ก็แอบดีใจอ่ะ ที่มีพี่มาคอมเม้น " เฉิ่ม " ให้เราด้วย เพราะไม่คิดว่าจะมีใครเข้าบลอคมาอ่านสะเท่าไร ไม่ได้อัพมานานมากด้วย เนื่องจากไม่มีอารมณ์ ไม่รู้จะเขียนอะไร และท้ายสุด..ไม่รู้จะอ้างไร เลยอ้างว่าไม่มีอารมณ์
หุหุ ;)

ช่วงนี้ ก็เปิดเทอมแว้วววว 5555 อารมณ์ดีขึ้นมาเพราะได้เจอเพื่อนใหม่มากมาย มีสารพัดแบบให้เราได้หนุกหนานไปแต่ละวัน
มีทั้งเจ๊เจี้ยบ 2
พี่มานะ 2
อะไรอีกดีอ๊ะ...
JIKKOI 2 ด้วย 55555

ขณะที่พิมพ์นี้ เริ่มรู้สึกละอาย( เล็กน้อย) "ย้ำ" ว่า เล็กน้อยนะ 5555

แต่ก็ดี เราได้เจอเพื่อนเยอะ และการไปเรียนทุกๆ วัน ทำให้เราแอคทีฟตัวเองด้วย ว่าควรจะขยัน เพราะเห็นบรรยากาศเพื่อนๆ แต่ละคนแล้ว รู้สึกตัวได้เลยว่า ถ้าไม่ฟิต..กรูเสร็จแน่

มีอาจารย์เศรษฐศาสตร์ อาจารย์วิศวะ มธ. มาเรียนใกล้ๆ กะหนู ด้วยง่า... ตอนแรกก็เสร่อไปเรียกเขาว่าพี่ แต่พอแลกนามบัตรด้วยแล้ว แอบ..ง่อยเลย...เรียกพี่ไปแล้วง่ะ เลยจะเปลี่ยนมาเรียกอาจารย์ เขาบอกว่าไม่เป็นไร ไม่ได้สอนกัน เรียกงี้ดีแล้ว

เห็นแล้วน่ากลัวมาก พี่เขาจดเร็วมาก เก่งมากอ่ะ อีกคนก็มีเอาโน้ตบุคมาพิมพ์ๆ แทนการจดเลคเชอร์ด้วย.. เรานึกถึงหนังเรื่องโปรด เรื่อง Legally Blonde ตอนที่นางเอกไปซื้อโน้ตบุคสวยๆ เครื่องเล็กๆ มาใช้ และตอนที่นางเอกนั่งเรียนเลย อยากทำบ้าง

แต่มะมีงบ T_T"

จริงๆ วันแรก ตั้งใจจะขอ " กระแดะ " สักหน่อย ตรงใส่ชุดสีชมพูบาร์บี้ ใช้ปากกาขนนก ( มีอยู่ที่บ้านด้วย ) แบบในหนังแล้วนะ เพราะเรารู้สึกว่า หนังเรื่องนี้มันเหมือนเรามากๆๆๆๆ เป็นคนที่ทำอะไรซุมซ่ามไม่ค่อยได้เรื่อง จบแนวแฟชั่น นิเทดไรงี้ แล้วมาต่อนิติ แต่เราก็นึก...เอ่อ อย่างแรกเลย นี่เมืองไทย เราไม่อยากเด่นตั้งแต่วันแรกอ้ะ 5555 และเรา..ก็หน้าไม่เหมือนแอลล์ วู้ดส์ ด้วยอ่ะ

เอ้ะ..หรือเราต้องไปทำผมสีบลอนแบบนั้นด้วยนะ เอ่อ...แม่คงไม่ให้เข้าบ้านแหงๆ เลย อย่าดีกว่า 55555

( ใครที่อ่านมาแล้ว งง ว่าหนังเรื่องนี้มันไรกันหนอ ก็ http://www.jurisclub.com/phpbb/viewtopic.php?t=183 นี่เลย เราเคยวิจารณ์หนังสุดเลิฟเอาไว้ในบอร์ดนี้ )

ว่าแต่..จะมีใครมาอ่านบลอคเรามะคะ...เอาน่ะ ไม่เปนไร ทำเอา ขำ ขำ

**************************************************************************

ผึ่งพุง said:
เสร็จยังฟะ ไหนบอกแป๊ปเดียว
๑۩۞۩๑..☜❤☞ JIKKOI ☜❤☞..๑۩۞۩๑ said:
ยาวไปหน่อย
๑۩۞۩๑..☜❤☞ JIKKOI ☜❤☞..๑۩۞۩๑ said:
ยังค่ะพี่ แปป

๑۩۞۩๑..☜❤☞ JIKKOI ☜❤☞..๑۩۞۩๑ says:
ใกล้ละ
๑۩۞۩๑..☜❤☞ JIKKOI ☜❤☞..๑۩۞۩๑ says:
ใกล้ๆๆๆๆๆ
๑۩۞۩๑..☜❤☞ JIKKOI ☜❤☞..๑۩۞۩๑ says:
ใกล้แล้ว

ดูดิ... พี่ชายมาเร่งแร้ววว
เขาบอกให้เราอัพบลอคอ้ะ

แล้วเราก็กะเขียนนิดเดียว เพราะยังสตาทเครื่องไม่ค่อยติดด้วยง่า

เสร็จก็ล่าย เดี๋ยวมาเล่าใหม่ เครื่องเริ่มติดแล้ว

ไปดีกั่วว

อารมณ์ "เฉิ่ม" อ่ะ

2005-05-25T10:12:00.000-07:00

อารมณ์เซ็งๆ เลยนึกอยากดูหนัง ไปดูคนเดียวก็ได้ ไม่รอเพื่อนแร้ววว

วันนี้ได้มีโอกาสไปดูหนังเรื่องเฉิ่ม เอ่อ..เฉิ่มจริงๆ ด้วยเนอะ เพราะเขาออนแอร์มานานจนจะออกโรงแล้ว เพิ่งจะได้ไปดู
เงินมีอยู่ในกระเป๋าทั้งหมด 120 ยังกล้าก้าวเท้าออกจากบ้านไปดูหนัง...
โอ๊ย คนเรา
ทำไมใจกล้าเช่นนี้ ค่ารถเมลสาย 146 ตอนไป 5 บาท ดูหนังอีก 100 ขากลับเหลืออีก 10 บาท ...
ชีวิตหนอ .......ถ้าเหยียบถังกะปิใครเขาแตกคงไม่ได้กลับบ้าน 5555

……………………………………………

ไม่ได้รู้สึกเสียดายเงิน 100 บาทกะหนังเรื่องนี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหนังดีนะ ที่บอกว่าไม่รู้สึกเสียดายเงินเพราะวันนี้ ตั้งใจจะออกไปนั่งเฉยๆ แล้วปล่อยอารมณ์กับหนังเรื่องอะไรก็ได้สักเรื่องหนึ่งพอแล้ว (เป็นอารมณ์ดูหนังแบบหนึ่ง ) ซึ่งหากพิจารณาตามวัตถุประสงค์ของก้อยแล้ว ..ใช่ มันตอบโจทย์ได้บรรลุผล ; )

หนังเรื่องนี้เปิดฉากได้ดี

1. กล้องเริ่มด้วยมุมมองของแท็กซี่คนหนึ่ง ชื่อ สมบัติ ดีพร้อม ( หรือ พี่บัติ หรือ..หม่ำ จ๊กมกน่ะแหละ ) มีอุปนิสัยและตัวตนที่ผู้สร้าง พยายามทำให้เป็นตัวแทนของคนขับแท็กซี่ที่มาจากต่างจังหวัดทั่วไป คือ ชอบฟังวิทยุ AM เพลงเก่าๆ รายการละครวิทยุ ( แต่จะขัดกับความเป็นจริงในความเห็นของเรา ตรงที่ AM แต่ดันชอบสุนทราภรณ์ แทนที่จะชอบลูกทุ่งหมอลำ และมันขัดกับ character ของตัวเอกเรื่องด้วย เพราะเราอาจติดภาพเดิม คือ ความเป็นคนอีสานของหม่ำ มากกว่า ) สมบัติทำงานหาเช้ากินค่ำ เช่าบ้านอยู่แฟลต ฝากท้องไว้กับร้านข้าวต้มเลือดหมูเจ้าประจำไม่เคยเปลี่ยน

1.1 ฉากแรกที่คิดว่าขัดในเรื่องของมุมกล้อง ก็คือ เปิดด้วยมุมมองของแท็กซี่ ที่เราคิดว่าผู้สร้างพยามจะเสนอให้เรารู้สึกถึงกิจวัตรประจำวันที่แท็กซี่ต้องเจอ กล้องแพนตามสายตาของคนขับรถ แต่หากพิจารณาดูดีๆ จะพบว่า ตำแหน่งของกล้องมันอยู่ที่ข้างคนขับอ่ะ เลยดูไม่สมจริง เหมือนกับกล้องนี้จะทำหน้าที่ผู้โดยสารที่นั่งข้างคนขับเสียมากกว่า เพราะว่าเราจะเห็นไฟแดงๆ ที่เขียนว่า ( ว่าง ) และใบอนุญาตขับรถของแท็กซี่อยู่ตรงกลางมากกว่าทางซ้าย เราว่าเขาไม่ละเอียดตรงนี้นะ และบังเอิญฉากนี้มัน loop เยอะด้วยวนไปวนมาช่วงแรกจนทำให้รู้สึกได้ไม่ยากเลย

2.นำเสนอนางเอกของเรื่อง คือ นวล ( นุ่น วรนุช ) ในมุมมองที่มีความคล้ายกันกับพระเอก แง่มุมของการประกอบอาชีพกลางคืน ชีวิตของผู้หญิงกลางคืนที่ต้องคอยให้บริการ ส่งเงินให้ทางบ้านโดยเอาตัวเข้าแลก ภายในเรื่องแสดงให้เห็นถึงความลำบากซ้ำซากบนหน้าที่ที่ตัวเอกทั้ง 2 ได้เผชิญ คือ คนขับแท็กซี่ที่ต้องคอยรองรับอารมณ์ผู้โดยสาร การทำความสะอาดรถ ผู้หญิงกลางคืนที่ต้องเป็นที่รองรับอารมณ์ของแขกทุกประเภท และสิ่งที่คล้ายกันอีกอย่าง คือ การต้องพา “ ลูกค้า ” ของทั้งคู่ไปสู่จุดหมายแต่ไม่รู้ว่าจุดหมายของตนเองอยู่ที่ใด....

3.เรื่องความเป็นตัวตนของตัวเอกในเรื่อง หากพิจารณาจากสปอต โฆษณา โปสเตอร์ที่เห็นแล้วจะพบว่า ทางการตลาดเน้นการนำที่ conflict ตัวตนของตัวแสดงหลัก คือ หม่ำ ความเป็นตลก กับนุ่น ความเป็นนางเอก
จะพบข้อความ “ หม่ำจะรักนุ่นจนคุณน้ำตาซึม ” ถูกใช้ในการประชาสัมพันธ์ เพราะสังเกตุจะเห็นได้ว่าเลือกที่จะเสนอชื่อจริง แต่ในขณะเดียวกันในภาพยนตร์จะใช้อีกชื่อหนึ่ง มีความรู้สึกว่าทีมงานควรมีจุดยืนในการนำเสนอที่ชัดเจนกว่านี้ เพราะหากตั้งใจนำเสนอความเป็นตัวตนที่ค้านกันของตัวเอกแล้ว ในหนังก็ควรจะนำเสนอคาแรคเตอร์ของตัวจริงที่เราเห็นออกไป กล่าวคือ ควรเป็นไปในแนวทางเดียวกัน

แต่จะพบว่าในหนัง สมบัติ กับ นวล ซึ่งมีคาแรคเตอร์แตกต่างจากตัวจริงที่สังคมรับรู้ โดยเฉพาะสมบัติ คือ สมบัติเหนียมอาย สุภาพ ส่วนนวลเป็นหญิงมั่น แต่ภายในเรื่องก็นำเสนอได้ไม่สุดอยู่ดี ที่ตัวสมบัติบางครั้งพยายามตลกสไตล์มุขหม่ำ แต่ให้ตัวเป็นสมบัติ จะขำก็ไม่สุด จะสุภาพขี้อายน่ารักก็ไม่สุด เลยดูคลอนแคลนในประเด็นของคาแรคเตอร์ที่ไม่สุดไปสักทาง...

4. เนื้อเรื่องมีการคั่นด้วยละครวิทยุ หรือละครสไตล์ Soap Opera ยุค 70 ใช้ในการดำเนินเรื่องจนเฟ้อ ฉากแสดงความรู้สึกนึกคิด ฉากไคลแม็กซ์ของเรื่องแทบจะ “ เนียน ” และแยกไม่ออกเพราะถูกคั่นอย่างอู้ฟู่ในเรื่องนี้... เมื่อดูแล้วเกิดความรู้สึกติดตามก็จะมีละครมาคั่นจนทำให้เสียอรรถรสไปมาก เข้าใจว่าผู้สร้าง อาจอยากสื่อให้เห็นถึงความคิดการเปรียบเทียบตนเองของคนกลุ่มนี้ ที่มักจะนึกถึงบทละครว่าตนเองเป็นพระเอก นางเอกเมื่อเจอปัญหา อุปสรรคใดๆ ในชีวิตจริง

5.เพลงที่ใช้ในการดำเนินเรื่อง ใช้เพลงสุนทราภรณ์ ในการสื่อความรู้สึกของตัวเอกและฉากสำคัญของเรื่อง แต่ก็เกิดความรู้สึก “ เฟ้อ” เช่นกัน เพลงบางเพลง เช่น ปองใจรัก ถูกใช้จนเฟ้อ ทั้งที่ควรนำวรรคทอง ( พี่คอย น้องคอย ต่างคนต่างคอย แต่บุญเราน้อยหนักหนา คอยเจ้า เจ้าไม่มา ... ) มาเข้ากับฉากสำคัญของเรื่อง คือ ฉากที่พระเอกและนางเอกต่างรอคอยกัน โผล่ฉากนั้นจะโดน “ ปึ้ง ” กว่า และเพลงบางเพลงยังใช้ได้ไม่ “โดน” กับฉากที่ควรจะใช้ เช่น เพลงหนึ่งน้องนางเดียว ( ยลพักตร์เชยพิศ น่าเชยชิดชม แม้ได้สมดังใจนึกปอง พี่คอยประคอง ...) แต่เพลงที่คิดว่าใช้แล้ว “ได้ใจ” ในเรื่องมากๆ ก็มี เช่น ฉากที่สมบัติถูกโจรจี้เงินและทำร้ายร่างกาย ใช้เพลง บรรเลงท่อนที่ว่า “ โอ้ กรุงเทพเมืองฟ้าอมร .. สมเป็นนครมหาธานี ...”

6. แฮนบิล และของแถมที่แจกมา คือ ตุ้กตากระดาษรูปรถ และโบตัน ในเรื่องจะพบการโฆษณา( แฝงแบบโคตรจงใจ ) คือ พระเอกกินโบตันโชวตลอด นางเอกตอนช่วงหลังก็กิน ( หนังมันทำได้ไม่เนียนเลยอ่ะ ) .... และรถแท็กซี่คันเดิม ในฉากท้ายๆ ที่สื่อให้เห็นว่าสมบัติได้กลับออกมาจากคุก มาพบกับรถที่ตนเคยขับ กล้อง close up ไปที่ กท.รถยนตร์ คือ ทน 2514 มองเห็นสติ้กเกอท้ายรถเดิมๆ เหมือนเรื่องพยามจะเน้นให้ระลึกถึงเหตการณ์เก่าๆ ได้ คิดว่า รายละเอียดเช่นนี้เป็นจุดสำคัญของเรื่องพอสมควร... แต่แฮนบิลและของแถมที่ได้มา เป็นรถแท็กซี่ กท . ทน 6131 ทำให้ “พลาด” ไปมาก

7. การดำเนินเรื่องที่มีการตัดไปหาบทละครเก่าเสียเยอะ สลับกับเพลงเก่าจนเฟ้อ ทำให้ติดตามแล้วอารมณ์หลุด / โดดไปมาก ประกอบกับฉากเพ้อฝัน “ innovated อาเอื้อ ” ทำคนดูในโรง งงไปตามๆ กัน ( ไม่รู้ว่ามีทำไม)
และสาระที่จะแทรกในเรื่องย้ำๆ ก็ คือ " การเป็นคนดีที่จะต้องดีตลอดไปไม่ว่าจะมีเหตุการณ์ทำให้คิดทำชั่วได้เพียงใด" เหมือนผู้กำกับพยายามจะยัดเยียดให้คนดูว่า เออ ต้องรู้นะๆ แทนที่จะปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ คือ คนดูคิดเองได้

สุดท้าย ( เท่าที่คิดออกตอนนี้ ) อดนึกถึงหนังเรื่อง Serendipity ไม่ได้ เพราะเนื้อเรื่องทั้งหมดเสนอถึงการพบเจอ / พลัดพราก / และกลับมาเจออีกครั้งหนึ่งโดยบังเอิญ ไม่มีแง่คิดเจ๋งๆ อะไรซ่อนอยู่เท่าไรนัก ( อาจคิดได้ว่า จะเอาไรมากมายกะหนังที่ตั้งใจจะให้ตลกแบบนี้เนอะ) ตอนจบของเรื่องเหมือนตั้งใจขมวดให้จบ โดยเร็วด้วย

สุภาษิตวันนี้ เสนอคำว่า “ พระศุกร์เข้า พระเสาร์แทรก”

2005-05-24T22:36:00.000-07:00

สุภาษิตวันนี้ เสนอคำว่า “ พระศุกร์เข้า พระเสาร์แทรก”

ทำไมพักนี้มันมีแต่เรื่อง
ไม่ได้นอน ตาปรือๆ หัวเบลอๆ พอเช้าขึ้นมา...กดรีโมทเปิดช่องสามมันพูดชื่อเวบอะไรวะ..คุ้นๆ ยังไม่สะดุดเท่าไร...
ขอเข้าห้องน้ำก่อนนน

ลงมาข้างล่าง อ่านหนังสือพิมพ์ออนไลน์ เฮ้ยยยย
Shit !!! ชิ..หายแล้ว ข่าวหน้าหนึ่งเลย...ไทยรัฐ ผู้จัดการ
โทรหาเพื่อนร่วมชะตากรรมว่าเอาไงดี คุยๆๆ ประชุมๆๆ เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว หันไปดูทีวี
รายการสมัครดุสิต ที่กรูเปิดอยู่ก็ยังพูดถึงอีก
เอาไงดี จะเฉย เพราะคิดว่าไม่เกี่ยวกับเวบสะทีเดียวก็ไม่ได้ เหมือนนิ่งดูดายเกินไป จะออกมาแก้ตัวก็..นะ แล้วเวบเราเกี่ยวไรด้วย แต่ที่แน่ๆ ชื่อเสียไปหมดแล้ว เลยสรุปกันว่า
ทำเป็นแถลงละกัน
...................................................................
สืบเนื่องจากหัวข้อข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง

http://www.thairath.co.th/thairath1/2548/page1/may/24/p1_5.php

ขอเรียนให้ทราบว่า ทางเวบไซต์เด็กดีดอทคอมไม่ได้นิ่งนอนใจ และตระหนักถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตลอด
ทั้งนี้ทางเวบมีมาตรการการควบคุมเนื้อหาสาระของเวบให้เป็นไปในแง่มุมของ "เด็กดี" อยู่ตลอดเวลา อาทิ การควบคุมดูแล คอลัมน์ที่เกี่ยวกับการสนทนาออนไลน์บนอินเตอร์เนต เช่น MsgZone , Chatroom และ Board โดยการสร้างระบบป้องกันการแสดงข้อความที่ไม่เหมาะสม ,
การมีผู้ดูแลตรวจสอบความไม่เหมาะสม ตลอดจนการสร้างระบบให้ผู้ใช้งานเวบได้มีส่วนร่วมในดูแล และแจ้งเพื่อแก้ปัญหาที่ไม่เหมาะสมภายในเวบ
โดยทางทีมงานมีความใส่ใจกับทุกปัญหาที่เกิดขึ้นในเวบไซต์ และพร้อมดูแลอย่างเต็มความสามารถ

ทั้งนี้นอกจากคอลัมน์ ที่กล่าวมาในข้างต้นแล้ว ทางเวบยังมีคอลัมน์ที่มีประโยชน์อีกมากมาย อาทิ

News เพื่อเป็นสื่อกลางช่วยประชาสัมพันธ์งานทางวิชาการจากสถาบันต่างๆ
Knowledge เพื่อนำเสนอบทความที่มีสาระ และเป็นประโยชน์ต่อสังคม
Tutorcenter คอลัมน์ ศูนย์รวมของพี่ๆนิสิตนักศึกษา เพื่อประโยชน์ในการสนับสนุนการ แสวงหาความรู้ และโอกาสทางการศึกษา
Entertain เพื่อเป็นสนามแห่งจินตนาการการเขียนของน้องๆ

นอกจากนี้ทางเวบไซต์เด็กดีดอทคอมยังได้สนับสนุนโครงการสร้างสรรค์ต่อสังคม
เช่น การสนับสนุน มูลนิธิรณรงค์เพื่อการไม่สูบบุหรี่ ฯลฯ

อย่างไรก็ตาม การควบคุมของทางเวบไซด์เด็กดีดอทคอม สามารถดูแลได้เต็มที่เฉพาะในขอบเขตของเวบไซด์เท่านั้น สำหรับปฏิสัมพันธ์ของผู้เยี่ยมชม ที่จะเป็นไปในรูปแบบอื่นๆ จำเป็นที่ผู้เยี่ยมชมจะต้องใช้วิจารณญาณตามความเหมาะสม

ทั้งนี้ทางเวบไซด์ขอส่งเสริมให้ท่านผู้ปกครองเข้ามามีส่วนร่วมในการเยี่ยมชมของบุตรหลานท่าน
เพื่อร่วมสร้างสังคม edutainment ที่อบอุ่น และสอดคล้องกับวัตถุประสงค์อันสูงสุดของทุกคน
คือ การพัฒนาเยาวชนไทย

จากใจเวบมาสเตอร์ และทีมงานทุกคน
...................................................
ร่างเสร็จ...

เพื่อนโทรมา บอกว่ามีรายการทีวีหนึ่ง ติดต่อไปออกคืนนี้... ( เดากันได้ว่ารายการอะไร หึหึหึ)

ปวดหัวจี๊ดทันที......
ใครจะไปออกวะ มีแต่เสียกะเสีย ครั้นจะคิดว่าได้ประชาสัมพันธ์ ทำความเข้าใจมันก็ไม่ใช่ละ มีแต่เสมอตัวกะจมลงกว่าเดิมมากกว่า

ซาละตะแล้ว...โทรกลับไปบอกเขาว่า ไม่ไปโว้ยย... พี่เปลี่ยนเรื่องเถอะ พี่กำลังคิดผิดนะ พี่จะทำเหมือนเคสน้องแนทหรอ แทนที่เรื่องจะเงียบ กลายเป็นชี้ช่องให้คนทำลงเวบหนูแบบนี้มากกว่าเดิมนะ bra bra bra ..( ไม่ได้พูดตรงแบบนี้หรอก แต่ทำนองนี้แหละ )

สรุปแล้วก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าเขาออกเรื่องอะไร เพราะไม่กล้าดู

คิดว่าจะคุยกับเพื่อนอย่างจริงจังอีกครั้งหนึ่ง ถึงแนวทางเนื้อหาสาระของกระทู้ และคอลัมน์ต่างๆ ว่าที่เป็นไปในปัจจุบัน มันได้ตอบโจทย์ตามวัตถุประสงค์เราหรือยัง เช่น คอลัมน์ msg zone ที่ให้หาเพื่อนลงอีเมลมาคุยแลกเปลี่ยนความเห็นกัน แต่ปัจจุบันถูกใช้เป็นเครื่องมือเพื่อหาแฟน แอบแฝงนัดมั่วกันแบบที่เป็นข่าว แม้เหตการณ์นี้เราจะไม่ต้องร่วมเกี่ยวข้องก็ตาม แต่อย่างน้อยก็เป็นภาพสะท้อนสังคมและแนวโน้มที่แย่ลงของเด็กไทยได้มากทีเดียว ( มันจะสอดคล้องกับเรื่องที่เราเขียนข้างล่าง คือ “ คิดว่าคนเราแปลกขึ้นไหม ”)
ถึงเวลาแล้วที่จะต้องร่วมรับผิดชอบต่อสังคมมากกว่าที่เป็นอยู่ เราคิดว่าเราจะเสนอจำกัดเนือ้หาการโพสกระทู้ และคอลัมน์ต่างๆ มากขึ้น แม้จะต้องแลกกับจำนวนผู้ชมเวบที่อาจน้อยลง เพราะไม่สนุก ไม่สนองอารมณ์เท่าเวบอื่นๆ แต่อย่างน้อยก็จะมีเวบนี้แหละที่ไม่ได้เป็นการซึมลึกให้น้องๆ รู้สึกว่าสิ่งที่เขาเห็นและทำในปัจจุบันเช่นนี้เป็นสิ่งปกติ
.
.
.

คืนนี้ ยาวนานนัก...

2005-05-23T22:16:00.000-07:00

หลากหลายเรื่องราวยังอยู่ในใจไม่ไปไหน...

แสงจันทร์ส่องผ่านช่องรอยต่อของม่าน เปลี่ยนสีไปเรื่อยๆ จนเป็นแสงแดด เคียงข้างน้ำที่ใหลผ่านใบหน้า...

ฉันหยิกตัวเองแรงๆ จะได้มีความรู้สึกเจ็บเป็นเพื่อนกับความโดดเดี่ยวในคืนนี้

ผ่านไปอีกวันแล้วสินะ

อรุณสวัสดิ์

เกมส์โชวแบบเสือกๆ

2005-05-20T03:36:00.000-07:00

จริงๆ แล้ว ก็อยากเขียนมานานตั้งแต่ปรากฏการณ์อะคาเดมี่ แฟนตาเซียของช่องยูบีซีกำลังฟีเวอร์ จนมาถึงไฮโซบ้านนอกช่องสามที่ถูกขนานนามว่าเฟคจัดฉากที่สุด แต่เห็นจะไม่มีรายการเรียลลี้ตี้ใดมาแรงแซงความฉาวได้เท่ากับ
“ บิ๊ก บราเธอร์”แห่งค่ายกันตนา ที่ออนแอร์ทางไอทีวีขณะนี้ ...

“ บิ๊ก บราเธอร์” เป็นเรื่องราวของคน 12 คน ชาย 6 และหญิง 6 (แบ่งตามกายภาพ)ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

แต่ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังเดียวกันที่กันตนา มูฟวี่ ทาวน์ ศาลายา โดยถูกตัดขาดการติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอกอย่างเป็นเวลา 100 วัน

ผู้ชนะของ “บิ๊ก บราเธอร์” จะได้รับรางวัลก้อนใหญ่ ที่มีทั้งบ้านเดี่ยว 1 หลัง จากเค.ซี. พร็อพเพอร์ตี้ รถยนต์ มาสด้า3 สปอร์ต 5 ประตู 1 คัน และเงินสด 1 ล้านบาท

ฟังหรืออ่านผ่านๆ ดูแล้ว..ก็
คงไม่มีอะไรเกิดขึ้น หากรายการยังคงรูปแบบไปตามเรียลลิตี้โชวที่เราๆ ท่านๆ เริ่มคุ้นเคยกันบ้างแล้ว หาก...ไม่....มี...โตโต้และพิม..

ภาพบางภาพอาจดูปกติ เหมาะสมแล้วสำหรับคนกลุ่มหนึ่ง แต่ “ไม่ “ สำหรับสาธารณชน (ที่รวมไปถึง audience เด็ก วัยรุ่นที่ยังขาดวิจารณาญาณอีกมาก) อย่างแน่นอน

ภาพที่โตโต้และพิมกอดจูบอยู่บนเตียงเดียวกันเป็นเวลานาน โดยที่ทั้งคู่รู้อยู่แก่ใจว่ากำลังออกอากาศทั่วประเทศ 24 ชม. พร้อมกล้องที่มีกำลังซูม 18 เท่า จำนวน 26 ตัวและไมโครโฟนไร้สายติดทั่วบ้านไปอีก 40 ตัว !!!
และยิ่งกว่านั้น..คือ มันไม่ใช่การกระทำเพียงแค่เดียว!!

คิดว่าเป็นเรื่องปกติตามธรรมชาติที่คนเรามักอยากรู้อยากเห็นเรื่องของผู้อื่น แต่ไม่ปกติที่จะมีการนำอิริยาบทส่วนตัวของผู้อื่นมาให้ดูตลอด 24 ชม. (แม้ว่าเขาจะเต็มใจก็ตาม)

แต่ละวันผ่านไปโดยมีฉากรักหวานชื่นของคู่นี้ ...

รวมถึงการกำหนดโจทย์ให้ทำกิจกรรม คาดว่าคงพอนึกออก ลองเทียบเคียงภาพรวมกับรายการ อะคาเดมี่ แฟนตาเซีย หรือ ไฮโซบ้านนอกก็ย่อมได้ แต่ ต่างกันพอสมควร ในแง่ของ

• ความสร้างสรรค์ของรายการ กิจกรรมที่ทำแต่ละวัน
- เอเอฟให้โอกาสในการฝึกซ้อมร้อง เต้น เพื่อดูความสามารถ
- ไฮโซบ้านนอกให้ทำงานที่คิดว่าเขาเหล่านั้นจะทำไม่ได้แต่หากทำได้ จะให้เงินรางวัลเพื่อนำไปทำบุญต่อไป
- บิ๊ก บราเธอร์ มีกิจกรรม เช่น ให้เต้นตลอด 24 ชม.เปลี่ยนเพลงก็เปลี่ยนคู่เต้น มีเพลงรวมเมื่อไรที่เพลงขึ้น ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนต้องแต่งตัวและวิ่งออกมาด้วยความทุลักทุเล ทำนองสะใจคนจัดรายการ (ถามว่ากิจกรรมทำแล้วได้อะไร)

• มุมกล้อง ที่แส่เกินจริง
- เอเอฟ เราดูในฐานะผู้สังเกตการณ์ บางมุม จะเห็นได้ว่าเป็นการหลบ บางมุมก็ไม่ชัด
- ไฮโซบ้านนอก เราดูในฐานะผู้ชมทั่วไป คล้ายการชมละคร หรือ ภาพยนตร์ทั่วไป ถ่ายเป็นฉ่อด พักกล้องเป็นระยะ และผู้เข้าแข่งขันมีความเป็นส่วนตัวมากกว่า มีการแสดงถึงฉากที่มีโอกาสในการตัดสินใจมากกว่า
- มุมเผลอ ( หรืออาจแกล้งทำเป็นเผลอตามบทก็แล้วแต่) ของ เอเอฟ เป็นการสื่อให้เห็นถึงผู้เข้าแข่งขันแต่ละคน คิดถึงบ้าน..ระบายความอึดอัดใจ หรืออิริยาบถส่วนตัว เช่น กิน นอน ร้องเพลง ของไฮโซบ้านนอกจะเป็นอารมณ์ร้องไห้ ลำบาก คร่ำครวญถึงความน่าสงสารที่ตนเองต้องได้รับ แต่มุมเผลอของ บิ๊ก บราเธอร์ มักจะเป็น...คู่รักโตโต้และพิม
กอดจูบกันเสมอ... จนบางครั้งแอบคิดไม่ได้ว่า เป็นความจงใจของทีมงานไหมที่ปล่อยให้มีการตัดต่อของรูปเช่นนี้ขึ้นบ่อยๆ ถึงขนาดสามารถ capture รูปปล่อยออกมาตามเนตได้เกลื่อน... แถมรูปบางรูป ฉากบางฉากก็รู้ว่าเขาทำอะไร แต่ทีมงานก็ยังซูมกล้องเข้าไปแล้วปล่อยให้ออกอากาศแบบนั้น...

ทั้งหลายทั้งปวง อาจบอกได้ว่า ความแตกต่างนั้นเกิดขึ้นบนเงื่อนไขของ “ ธีม” ในแต่ละรายการไหม แล้วเราจะเปรียบเทียบทำไม ..แม้แต่วิธีการสร้างสรรค์รายการที่แตกต่างกัน แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่า ของรางวัลที่ผู้ร่วมแข่งขันได้ นำไปทำบุญจริง เราถึงมองว่าดี หรือ กิจกรรมที่เรามองว่าไร้สาระผู้เข้าแข่งขันและผู้ชมอื่นๆ อาจชื่นชอบก็ได้ ฯลฯ

สิ่งที่คิดว่าสำคัญที่สุด คือ ต้องตอบคำถามให้ได้ว่า เกมประเภทนี้ ดูแล้วได้หรือเสียมากกว่า

เพราะภายใต้สโลแกนชูโรงหากิน ได้ป่าวประกาศอยู่โต้งๆ ว่าเป็น “ เกมชีวิต ”
นั่นหมายถึง ความพยายามที่จะสื่อให้ผู้ชมได้รับรู้ถึงความเป็นจริงของผู้ร่วมแข่งขัน
ไม่ว่าจะเป็นทัศนคติ อิริยาบถ การแสดงออกความสามารถต่างๆ ที่ผู้ร่วมแข่งขันมีในตัวเองรวมถึง ผู้ร่วมแข่งในเกมรู้สึกต่อกันด้วย เราๆ ผู้ชมอยู่ในฐานะ...ผู้สังเกตการณ์ผ่านจอโทรทัศน์ ต้องตอบตัวเองให้ได้ว่า เราดูเพื่ออะไร
ในเมื่อเขาก็บอกว่า มันเป็นเรื่องจริง!!!

ลองคิดดูดีๆ .ภายใต้สโลแกนเกมชีวิต ....เราจะไม่ต่างอะไรกับบรรดา “ไทยมุงยุ่งเรื่องชาวบ้าน” เลย เพียงแค่เปลี่ยนจากการดูแบบเผชิญหน้ามาเป็นผ่านจอแก้วเท่านั้น

และมันก็แค่ลูกเล่นทางธุรกิจบันเทิง แค่เกมโชว...ที่ไม่มีวันจะเป็นจริงได้
เพราะตามธรรมชาติมนุษย์มีความเป็นส่วนตัว มีความลับ และเมื่อไรก็ตามที่คิดว่ามีสิ่งแปลกปลอมอยู่ จะระวังตัว ไม่เปิดตัวตนที่แท้จริงออกมา จึงอาจกล่าวได้ว่านี่คือเกมแสดงละคร ใครแสดงเก่งกว่า นานกว่า ได้รางวัล เหมือนละครทั่วไปเพียงแต่ตัวละครไม่ well known เท่านั้นเอง

และหากพิจารณาในแง่ขององค์ประกอบเกมโชว.. บิ๊ก บราเธอร์ ก็คือ เกมโชว์อย่างแน่นอน เพราะมี
1. พิธีกร ( ศรัญยู วงศ์กระจ่าง)
2. ผู้ร่วมเข้าแข่งขัน ( 12 คนนั้น )
3. มีการแข่งขันให้รู้แพ้ชนะ ( โหวตออก)
4. มีของรางวัล ( บ้าน รถ เงินสด)
5. เปิดโอกาสให้ผู้ชมมีส่วนร่วม ( โหวต sms ได้)
6. ในรายการแต่ละตอน มีพล็อตดำเนินรายการ ได้แก่ การเริ่มต้นเกม แข่งขัน นำไปสู่บทสรุป คือ จบรายการ ( 100 วันที่ต้องอยู่ในบ้านทำกิจกรรมต่างๆ ตามกำหนด)

สิ่งที่น่าเป็นห่วงกับภาวะความก้ำกึ่ง ระหว่างความจริงกับสิ่งลวงนี้ คือ คุณค่าที่กลุ่มผู้ชมจำนวนหนึ่ง ทั้งผู้ปกครอง และกลุ่มเด็กเล็กจนถึงเด็กโต ตัดสินให้แก่รายการนี้

เพราะกลุ่มรายการประเภทนี้จัดเป็น Light entertainment โดยมีส่วนผสมระหว่าง เรื่องจริงกับสิ่งลวง ( Jouurnalism drama) กล่าวคือ เกมโชวมีลักษณะของเรื่องจริงที่มิใช่เรื่องแต่งขึ้นแบบละครหรือนิยาย ( non-fiction ) เพราะตัวบุคลที่มาร่วมรายการต่างมาปรากฏตัวในฐานะตัวตนของเขาจริงๆ และกิจกรรมที่ดำเนินไปในรายการก็เป็นไปอย่างเป็นจริง เป็นจัง แต่ในขณะเดียวกัน องค์ประกอบอื่นของรายการก็มีคุณลักษณะที่ตกแต่งขึ้นมา ( Fiction ) / Fake เช่น ฉาก เกมที่เล่น กิจกรรมที่เซ็ตเข้ามา ไม่ว่าจะเป็นการห้ามติดต่อสื่อสารกับคนภายนอก การต้องอยู่แต่สถานที่ๆ กำหนดไว้เท่านั้น การโหวตคนออก การใช้กล้อง ไมโครโฟนติดตามจุดต่างๆ กฎกติกามารยาทต่างๆ เหล่านี้ ล้วนไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่บุคคลต้องเผชิญหน้าในชีวิตจริง และลักษณะการดำเนินเรื่องยังคล้ายคลึงกับละครหรือนิยายโดยทั่วไป เช่น มีการเล่าเรื่อง มีการเปิดเรื่อง ดำเนินเรื่องและมีการลงท้ายหรือสื่อให้เห็นถึงบทสรุปตอนจบของเกมในแต่ละวัน โดยอาจเป็นเสียงบรรยายเข้ามาให้ผู้ชมได้รับฟัง
แม้ว่า ลักษณะบางอย่างอาจมีความเหมือนกับละครหรือนิยายที่เราได้ชมกันอยู่บ้าง แต่ก็ยังมีแบบเฉพาะที่ทำให้รายการประเภทนี้มีความโดดเด่นแตกต่างจากละครทั่วไป เช่น ในแง่ของการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างตัวรายการกับผู้ชม( address to audience ) ที่มีการดึงความสนใจ และเปิดโอกาสให้ผู้ชมมีส่วนร่วมกับทางรายการอยู่ตลอดเวลา มีความใกล้ชิด มีอำนาจในการตัดสินความเป็นไปของผู้เข้าแข่งขันได้ เช่น การให้โหวตเสียง sms โทร ( ซ้ำยังเป็นการสร้างรายได้มหาศาลแก่ผู้จัดรายการอีกด้วย)

จะเป็นอย่างไร หากกลุ่มผู้จัดรายการพยามนำเสนอในแง่ของความจริงเพื่อดึงดูดให้ผู้ชมสนใจมาก อันหมายถึงตัวเลขทางธุรกิจที่จะดีไปด้วย ทั้งที่ความจริงเป็นเพียงละครบันเทิงอีกประเภทหนึ่งเท่านั้น...

ท่านอาจไม่ซีเรียส เพราะท่านแยกออกว่าอะไร เป็นอะไร...

แต่อย่าลืมว่า หากมองในแง่ของจรรยาบรรณ การสื่อสาร และมองในกลุ่มผู้รับสารแล้ว การรับข้อมูลที่เป็นเท็จ ไปประมวลผลด้วยตัวของเขาเองเป็นเรื่องที่น่าตำหนิสำหรับสื่อ และอันตรายมากสำหรับผู้รับสารนั้น
อย่างไรก็ตามมีหลายประเด็นที่น่าขบคิดต่อไป เช่น

• มองในแง่ของสื่อแล้ว ควรมีวิจารณญาณของการนำเสนอควรเลือกสะท้อนภาพให้เหมาะสมกับสังคมประเทศไทยมากกว่าที่รายการบิ๊ก บราเธอร์เป็นอยู่หรือไม่
• หน้าที่ในการกลั่นกรองความเหมาะสมออกอากาศเป็นสิ่งที่ควรคำนึงถึงอย่างมาก กบว.ให้อำนาจหน้าที่ในการกรองภาพ เสียงแก่ช่องนั้นๆ แล้ว ภาพที่ไม่เหมาะสมยังมีให้เห็นมากขนาดนี้ แสดงถึงความไม่ตระหนักของทีมงาน หรือไม่
• ควรมีความชัดเจน มีนิยามของคำว่า “เหมาะสม” ให้เป็นแนวทางในการปฏิบัติของแต่ละสถานีหรือยัง
• ทำอย่างไรให้ผู้ชมเข้าใจถึงความเป็นเกมและไม่นำพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมไปปฏิบัติเป็นเยี่ยงอย่าง
• รายการประเภทเรียลลิตี้ นี้ เป็นการสร้างค่านิยมใหม่ให้กับสังคมไทยหรือไม่ คือ พฤติกรรมส่วนตัวไม่จำเป็นต้องเปิดเผยในที่สาธารณะ แต่การนำเรื่องลับส่วนตัวมาเผยแพร่ให้คนอยากรู้ การยอมสูญเสียความเป็นส่วนตัว เป็นการสร้างความอยากรู้อยากเห็นให้ผู้อื่น และบ่มเพาะความคิดสร้างค่านิยมผิดๆ หรือไม่ ว่าการทำให้ผู้อื่นเข้าใจว่าตนเองเปิดเผยเรื่องส่วนตัว การแสดงละครได้เนียนมากเท่าไร ยิ่งได้รับรางวัลเป็นผลตอบแทน สิ่งต่างๆ เหล่านี้จะชักนำไปสู่ปรากฏการณ์ “ ขายความลับ ” เหมือนถ่ายหนังโป๊ไหม...

ว่าไปแล้ว...........

ไอ้ตัวคนเขียนเองนี่แหละ ตามดูหมดทุกรายการ แต่ปากก็บอกว่าไร้สาระ
หึหึหึ

Serendipity…หรืออะไรนะ ที่ทำให้เราได้พบกัน

2005-05-07T01:05:00.000-07:00

เมื่อวันสองวันที่ผ่านมา จู่ๆ เราก็นึกถึงหนังเรื่องนี้ขึ้น

เป็นเรื่องราวของ คนสองคนที่เจอกันโดยบังเอิญ ณ สถานที่แห่งหนึ่ง โดยที่ทั้งสองได้มีช่วงเวลาสั้นๆ ด้วยกัน แต่ด้วยความที่ทั้งคู่มีคนรักอยู่แล้ว..จึงได้แต่ปล่อยให้ค่ำคืนนั้นเป็นเพียงความทรงจำที่ยากจะลืม... โดยให้เหตุผลว่า..หากทั้งสองถูกกำหนดให้คู่กัน พวกเขาก็ย่อมพบหนทางที่จะนำพาให้หวนกลับมาพบกันได้เอง โดย ซ่าร่า (นางเอก)
เลือกที่จะให้โชคชะตาเป็นผู้กำหนด

วันเวลาผ่านไป...ทั้งสองต่างก็มีชีวิตเป็นไปในแบบของตน แต่เมื่อทั้งคู่ต้องเข้าพิธีแต่งงานกับบุคคลอื่น..ต่างก็นึกถึงเหตุการณ์ที่ล่วงเลยผ่านมา พวกเขาตัดสินใจที่จะตามหากันและกัน...โดยที่ ไม่มีรายละเอียดของอีกฝ่ายเลย เว้นแต่..ชื่อ เท่านั้น

สิ่งที่เราคิดว่าเป็นแก่นของเรื่องนี้ทั้งหมด..เห็นจะเป็นอะไรไปไม่ได้ นอกเสียจาก ความบังเอิญ...
บังเอิญ บังเอิญ บังเอิญ..จนดูเหมือนมีใครสักคน...ตั้งใจ

บังเอิญ คำๆ นี้เอง..ที่พาให้เราดำเนินชีวิตไปได้หลายหลากรูปแบบ

คงเป็นเพราะเราไม่ค่อยเชื่อในเรื่องพรหมลิขิต และหัวเราะเยาะกับความเชื่อแบบฝันเฟื่องประเภทนี้มาก มันไม่ต่างอะไรกับเจ้าหญิงรอคอยเจ้าชายที่ไม่เคยพบกันมาก่อน สาวใช้คนจนพบรักกับนายจ้างสุดหล่อรวย อะไรเทือกนี้เท่าไรนัก
เน่าอะไรเช่นนี้วะ!!

กลับมาคิดดูเส้นทางเดินของตัวเองในวันนี้ ไม่ต่างอะไรกับ Serendipity เลย ซ้ำยังเน่ากว่า

มักมีคนถามเราอยู่เสมอ ว่า ทำไมจู่ๆ หันเหชีวิตตัวเองกลับมาเรียนนิติศาสตร์อีกครั้ง ทั้งที่เราก็หากินในวงนิเทดได้ “ เจิด ” ระดับหนึ่ง..
จริงๆ เป็นคำถามที่น่าเบื่อมาก เหมือนถูกถามเวลาโดนสัมภาษณ์ว่า “ อยากทราบแรงบันดาลใจ ที่มาของการทำเวบไซต์เด็กดีค่ะ..” ตอบชนิด ท่องเป็นคำกลอนได้แล้วล่ะ

แต่เชื่อมั้ย...
กับคำถาม คิดยังไงถึงมาเรียนนิติศาสตร์ หรือ รู้ตัวได้ไง ว่าชอบกฎหมาย...
ส่วนมากเราตอบไม่ค่อยซ้ำกันเท่าไรเลยนะ เพราะมันมีทั้งความบังเอิญและเรื่องราวของมันอยู่มากมายเหลือเกิน เกินกว่าที่เราจะบอกใครสักคนให้เข้าใจได้หมด...

ไม่ได้อยากเปรียบเทียบว่าอะไร ดีกว่าอะไร แต่บอกได้ว่าตอนนี้ชอบอะไรมากกว่าอะไร ซึ่งความชอบ..ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลที่ดีเท่าไรนัก..

ตอนนี้ชีวิตของเรา...ทิ้งความเป็นนกน้อยไร่ส้ม ในรั้วชมพูมากขึ้นๆ ทุกที ที่เราได้สัมผัสกับรั้วนิติศาสตร์...
ซึ่งเป็นการทิ้งแบบเต็มใจ!!!

เหมือนกับการค้นหาอะไรสักอย่างในชีวิตเรา ที่เราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า เมื่อไรเราจะรู้ว่าเราค้นหาอะไร เราได้แต่ปล่อยให้ตัวเองค้นหาไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเจอ...

เราอาจกำลังเป็นแบบนั้นอยู่..

1 ปีที่ผ่านมาให้อะไรกับชีวิต (ว่างงานฟลูไทม์) ของเรามาก
แต่บางครั้ง นกน้อยอย่างเราเกิดรู้สึกสับสน…

ว่าเรากำลังตัดสินใจก้าวอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ที่เราไม่เคยสัมผัส มันช่างต่างกับโลกที่เราคุ้นเคยเสียนี่กระไร
โลกใหม่ ฟ้าใหม่ ที่เรายังสัมผัสไม่ถึง วันเวลา...พาเราออกมาไกลเหลือเกิน เกินกว่าที่เราตั้งใจไว้มาก ตอนนี้เราพบแล้ว สอบเข้าได้แล้ว..แต่ยังไม่สำเร็จ เราคงต้องบินอีกไกลแสนไกล โดยที่ไม่รู้ว่าจะมีกระแสลม ฝน เมฆ หมอก อะไรข้างหน้าบ้าง แต่เราจะไม่บินกลับที่เดิม

เราอยากพ้นภาวะ “ลูกครึ่ง” นี่เสียที

ลูกครึ่งนิเทด ซึ่งกลับไปคณะ อาจารย์ รุ่นพี่ รุ่นน้องบางคน ต่างพากันผิดหวังในตัวเราที่ทิ้งตำแหน่งงานอันหลายคนไฝ่ฝัน แล้วดันเสียเวลากลับไปเรียนคนละขั้ว

ลูกครึ่งที่ตอนนี้เราก็ตามงานเอเยนซี่ไม่ทัน คุยการตลาดกับเพื่อนไม่เวิร์คเหมือนเมื่อก่อน เราเริ่มซื้อ Marketeer ห่างขึ้น เข้าเวบโฆษณาน้อยลง จำหน้าตา นสพ.ฐานเศรษฐกิจ ไม่ค่อยได้ อีกหน่อยคงขาด connection ในวงของเราออกไป

ลูกครึ่งที่..ตัวเราเองก็ยังไม่ประสีประสาในเรื่องกฏหมาย การมองประเด็นไม่แตก คุยเรื่องกฎหมายก็ไม่ค่อยได้อีก

ฯลฯ
เหมือนนกผลัดขนเลยเนอะ จะสวยก็ไม่สวย มองมาเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้

เราจะไม่เสียดายอดีต จะไม่หันกลับไป เราได้แต่เพียงหวังให้ปีกน้อยๆ ของเราค่อยเติบใหญ่ขึ้น จนสามารถบินไปข้างหน้าได้สูงสู่ฝัน….

เราซุ่มเข้าไปอ่านบทความ เวบบอร์ด ศึกษาข้อมูลต่างๆที่เกี่ยวกับกฏหมาย เท่าที่ปัญญาอันน้อยนิดของเราจะพอหาอ่านได้จากอินเตอร์เนต เราอ่านแบบ “ไก่ตาแตก” แอบอ่านไม่มีตัวตน เขาคุยเขาถามอะไรกันก็ไม่ค่อยกล้าแสดงความคิดเห็น แล้วได้แต่คิดในใจว่า “ เขาคุยมาตราอะไรกันวะ ..กูรู้จักแต่การสื่อสาร....”

อดรนทนไม่ไหว...อายครูบ่รู้วิชา อายปากกามึงก็ไม่ได้เขียนสักกะที...
บอกกะตัวเองยังงี้ เลยตัดสินใจ เข้าไปร่วมแจมกะพี่ๆ ที่เขาวิ่งเล่นกันในบอร์ด จนเป็นความอภิมหาโชคดี ที่ได้มีโอกาสรู้จักยอดขุนพลอาจารย์แต่ละท่านด้วยความบังเอิญ... ( หากพี่อ่านอยู่พี่คงคิดว่าก้อยโชคดี แต่พี่โคตรซวย เพราะถูกถามทั้งวัน 5555 )

เคยคิดไหม
อะไรนะ...ที่ทำให้เราพบกับคนเหล่านี้ ทั้งที่อยู่กันไกลแสนไกล
คนบางคน เราอาจเดินสวนกันทุกวัน ไม่มีโอกาสได้คุยกัน
คนบางคน เราไม่เคยเจอกัน แต่มีโอกาสได้คุยกันแทบทุกวัน
บางที... คนที่เรามองหาทั้งชีวิต ก็อาจจะอยู่ในนี้ก็ได้........

สำหรับเราแล้ว...sirendipity ของเรา คือ การได้กลับมาเป็นนักศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์อีกครั้งหลังจากเคยปล่อยให้โชคชะตากำหนดไว้เมื่อ 5 ปีที่แล้วนี่ล่ะ ....

คิดว่าคนเราทุกวันนี้แปลกมากขึ้นไหม

2005-05-03T09:53:00.000-07:00

นี่อาจเป็นคำถามชี้นำ แต่ก็อดคิดเช่นนี้ไม่ได้จริงๆ หลังจากที่วันนี้ทำงานหนัก เพราะเจอกระทู้ชวนหัวเสียเข้าขั้นเต็มเวบบอร์ด....

อีก 1 งานที่เรารับผิดชอบในโลกอินเตอร์เนตนี้ คือ การดูแลความเรียบร้อยของเวบไซต์หนึ่งที่มีกระทู้ผุดขึ้นอย่างต่ำวันละ 500 คำถาม( ไม่รวม reply เป็นพันๆ ที่จะต้องผ่านตาเราทั้งหมด ) ยิ่งช่วงใกล้ประกาศผลเอนทรานท์... เหอเหอ ความสะบักสะบอมยิ่งทวีคูณ เรายิ่งต้องทำหน้าที่กลั่นกรองเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมออกไปมากขึ้นเท่านั้น....

มันชินแล้วล่ะ บนหน้าที่ความรับผิดชอบที่เราทำมา จนป่านนี้...( อย่ารู้เลยว่ากี่ปีมาแล้ว เดี๋ยวจะพาให้นึกถึงอายุ อิอิ )

แต่บน “ความชิน” ของเรานั้น . ..เ รารู้สึกได้ ถึงความเปลี่ยนแปลงไปในแง่ลบของสังคม ( ไทย )

1. เราพบว่า มีกระทู้ถามเกี่ยวกับเรื่องเพศมากขึ้น ...

จริงอยู่ เรื่องเพศศึกษาเป็นเรื่องที่ไม่ควรปิดจนมิ้ดดดดดดดดด เสียจนเด็กๆวัยอยากรู้จะต้องพยายามหาคำตอบด้วยตนเอง เราจึงมี “เกณฑ์เงาๆ” ให้แก่กระทู้ประเภทนี้ ว่า หากเด็กๆ ตั้งคำถามที่เป็นประโยชน์แก่ตนเองและผู้อื่นพอสมควร ก็จะปล่อยกระทู้ชนิดนี้ให้ปรากฏในเวบไซต์ได้ชั่วระยะหนึ่ง...เมื่อมีคนตอบหรือให้ข้อมูลคำแนะนำพอสังเขปแล้ว เราจะทำการลบกระทู้เหล่านี้เสีย

ด้วยถือว่า ผู้สื่อสารได้ทำการสื่อสารบรรลุตรงตามวัตถุประสงค์แล้ว กล่าวคือ มีการถาม มีคนตอบได้ตรงคำถาม (แม้อาจจะไม่ถูกใจ) เพื่อมิให้เกิดวัยรุ่นในเวบนำมาเป็นเยี่ยงอย่างตั้งกระทู้เช่นนี้บ้าง..มิฉะนั้นคงจะเห็นเรี่ยราดเต็มเวบ เช่น กระทู้ “…หน้า 7 หลัง 7 มันคืออะไรหรอ....” เป็นต้น

+
+
+

2.เราพบว่าสังคมไซเบอร์เป็นสังคมที่ “กว้างแต่แคบ ” เป็นอย่างไร???

คำว่า “ กว้างแต่แคบ ” ก็ คือ เราคิดว่าการมีเวบไซต์ หรือการทำเวบบอร์ดให้แสดงความคิดเห็นไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน เมื่อใด เป็นใคร ก็สามารถถ่ายทอดแนวความคิดของตนเองออกมาได้เสมอเป็นเรื่องที่เปิดกว้างมาก แต่สิ่งที่แคบก็คือ ตัวคนเล่นเอง....

เมื่อสังคมออนไลน์มีการสื่อสารที่ไม่พบปะหน้าตากัน ไม่มีใครรู้ว่าเราเป็นใครแล้ว บ้างก็ใช้โอกาสนี้แสดงความเห็นของตนไปในแนวเผย “ สันดาน ” แต่ไม่ “ สันดาป” ทางความคิด ด้วยการใส่ร้ายป้ายสี ปล่อยข่าว ใส่อารมณ์ สร้างกระแส หรือแม้แต่ ด่ากราด มากกว่าจะใช้อินเตอร์เนตเพื่อแสวงหา แลกเปลี่ยนความรู้

บ่อยครั้งที่เราต้องลบกระทู้ที่มีแต่คำผรุสวาทออกไป เห้อ...

+
+
+

3. เราพบว่าแต่ละวัน มีเวบไซต์เกิดขึ้นใหม่อย่างมากมายมหาศาล

แล้วก็มาโปรโมทในเวบเราจนกลายเป็นกระทู้ขยะ
เพราะหาได้ส่วนน้อยที่จะเป็นเวบแนวสร้างสรรค์ประเทืองปัญญา แต่จะเป็นไปในลักษณะ..เวบเกมส์ออนไลน์ หาคู่ หรือโพสรูปคนจน( ไม่มีเสื้อผ้าจะใส่) เมื่อถูกแบนหรือปิดเวบไซต์ไป ก็จะหาวิธีเปิดไซต์ใหม่ น่าแปลกที่เวบเหล่านี้ไม่ต้องลงทุนมาก ไม่ต้องโปรโมทก็มักมีคนตามหาเจอเอง

เรามองว่าการใช้อินเตอร์เนตของเด็กในประเทศไทยบางกลุ่มยัง “เส็งเคร็ง” อยู่มาก อะไรที่ทำให้เราคิดแบบนั้น... เพราะเรามองจากการอ่านหัวข้อกระทู้รายวัน ทั้งจากเวบของเราเอง และเวบไซต์ชื่อดังอื่นๆ หัวข้อกระทู้ที่พบมาก คือ เรื่องเพศ เรื่องเกม และแชท

เป็นเรื่องที่ควรตระหนักอย่างมาก หากวัยรุ่นบ้านเราใช้เวลาหมกมุ่นไปกับการแชท หาแฟนในเนต เกม หรือเข้าเวบที่ผิดศีลธรรมเช่นนี้ ประเทศชาติจะเป็นอย่างไร การที่จะดูภาวะความหมกมุ่นของวัยรุ่นในปัจจุบันนั้น ดูไม่ยากเลย ลองคลิกอ่านหัวข้อกระทู้ตามเวบบอร์ดดูสิ....มันสะท้อนอะไรๆ ได้ดีเชียว ...

+
+
+

4.เราพบว่า จิตสำนึก ความรับผิดชอบของทุกคนหายไป ( แม้แต่ตัวเราเองมั้ง )

มองในแง่ผู้ส่งสาร ในที่นี้ คือ ผู้จัดทำเวบไซต์ มองในแง่ผู้รับสาร ในที่นี้ คือ เด็กวัยรุ่น
ผู้ส่งสารขาดจิตสำนึกในการเสนอข้อมูลที่มีประโยชน์ ขาดความเป็นสื่อในอุดมคติ ( หรือมันคงเป็นได้แค่อุดมคติจริงๆ เพราะตกอยู่ในวังวนของทุนนิยม ใครก็ต้องกินต้องใช้) มองแต่ผลประโยชน์ที่ตนจะได้รับจากสปอนเซอร์ รายได้ตอบแทน มากกว่าสิ่งที่ควรจะเป็น

ผู้รับสารเองก็ขาดจิตสำนึกในการใช้ทรัพยากร คลังความรู้จากอินเตอร์เนตให้เกิดประโยชน์ ซ้ำยังเต็มใจรับสารเน่าๆ ที่ไม่ก่อประโยชน์ใดเลยเว้นแต่เพิ่มอารมณ์รัก โลภ โกรธ หลง ให้แก่ตนเอง

+
+
+

5.เราพบว่า ทุกวันนี้ คนเราพยายาม “ เสนอ ” ความเป็นตัวเองให้ผู้อื่นรับรู้

ประกาศความเป็นตัวตนมากขึ้นท่ามกลางความหลากหลายที่มีมากขึ้นตาม จึงเป็นที่มาของความพยายาม “ ขุด ” ความแปลกในตัวให้มากขึ้นตามไปด้วย
( มันทำเพื่ออะไร จะบ้ากันไปใหญ่แล้ว )

ทุกท่านคงได้ยินคำว่า “ อินดี้ ” หรือ “ เด็กแนว ” ยิ่งแปลก ยิ่งเด่น ยิ่งทำตัวไม่เหมือนใคร ยิ่งแนว.....
มีเยาวชนจำนวนไม่น้อยที่กระเสือกกระสนให้ตนเองเป็นเช่นนั้น โดยเฉพาะการแต่งกาย การประกาศรสนิยม การพูดจาหรือวัฒนธรรมใหม่ใดๆ ก็ตามที่จะให้เกิดการยอมรับในกลุ่มเพื่อนว่าเป็นเด็ก “ แนว ” สิ่งที่เราพบในกระทู้บ่อยๆ คือ “ใครเป็นเด็กแนวมั่ง / อยากเป็นเด็กแนวมาทางนี้ ...”

สิ่งที่ไม่เข้าใจอยู่ก็คือ นี่น่ะหรือ..ความเป็นปัจเจกบุคคล ... มันก็กลายเป็นปรากฏการณ์ตามชาวบ้านเขาอยู่ดี...

ว่าไปแล้วก็คิดว่าทุกวันนี้ วัยรุ่นไทยแปลกมากขึ้นไหม เขาแปลก... หรือเรากันแน่นะที่แปลก ....

;)

!!! จะเขียนอะไรดี !!!

2005-05-01T22:50:00.000-07:00

ไดอารี่เล่มใหม่ เกิดขึ้นแล้ว...

คิดถูกคิดผิดไม่ทราบได้ ..แต่ก็คิดว่า อยากลองขีดๆ เขียนๆ อะไรเล่นดูกะเขามั่ง หลังจากมีโอกาสอ่านงานของรุ่นพี่ๆ มาแล้วหลายชิ้น วนเวียนอยู่ในโลกไซเบอร์มาก็ระยะหนึ่ง แม้อยู่แบบมีตัวตนมาพอสมควรแต่ไม่เค้ย..ไม่เคย ที่จะลองทำอะไรเป็นแก่นสารกะเขาหรอกอ่ะ อย่างดีก็แค่ตอบกระทู้แสดงความเห็นไปเรื่อย ...

บางทีการมีเวบบลอคก็ดีไปอีกแบบ เพราะ หากไม่อ่านหนังสือ ดูทีวีเที่ยวเล่น ก็เห็นจะมีอินเตอร์เนตนี่แหละ ที่เป็นเพื่อนคู่ใจบำบัดความใคร่เหงา ใครรู้ประจำวัน จะได้เข้ามาอัพเดทอารมณ์บ่นได้อย่างต่อเนื่องที่นี่ ( หลังจากใครๆ ก็ทนเราบ่นมานาน จนพักหลังไม่ค่อยมีเหยื่อให้พ่นน้ำลายเท่าไรแล้ว)

ก็คิดว่าจะเกาะที่นี่ไว้โชว์โง่ บ่น ..พ่นไฟ.. ระบายความบ้า... อีกที่หนึ่ง ( ถ้าเขาไม่ลบของเรา เพราะเห็นว่าไร้สาระจัดไปสะก่อน)

+
+
+

แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่านิสัยอย่างเรา จะทำเวบบลอคได้สักกี่น้ำ... 5555
เพราะเป็นคนฮิตอะไรเป็นช่วงๆ ตามอารมณ์
+
+
+

ขอขอบคุณพี่ต้อง กะ พี่ป๊อกด้วยค่ะ ที่เป็นแหล่งคัมภีร์หนึ่งให้ก้อยได้ขอความรู้เสมอ เวบบลอคนี่ ก้อยก็ได้แรงบันดาลใจจากพี่ทั้ง 2 นี่แหละ ; )